Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Eigenlijk hoort een werkgever vrije tijd voor vissen te geven 27st
 

    
 
Eigenlijk hoort een werkgever vrije tijd voor vissen te geven 27st


Als je een liefhebber bent van vissen met een hengel vanaf de kant of vanuit een boot, dan hoort eigenlijk in je werkpakket en arbeidsvoorwaarden een vrije dag per week voor het uitoefenen van je hobby plaats te vinden.
Bijvoorbeeld op een woensdag, dat breekt lekker de werkweek en na zo’n vrije dag kijk je met een hele andere blik naar de overige twee resterende werkdagen die je nog scheiden van het weekend.

Wat een zaligheid en wat een rust gaat daar van uit.
Helemaal opgepept kan je de rest van die dagen aan het arbeidsproces deelnemen en je werkgever ziet alleen maar opgeruimde karakters op de werkvloer met een verbeterde werklust en inzet.



In plaats van een acht- werk je een negen en een half urige werkdag, want dat is nog financieel op te brengen als je dan 38 uur per week werkt en je mijdt ’s avonds de grootste files omdat je later van je werk naar huis gaat.
Wat een heerlijkheid.

Zo meteen stap ik bij Ruud in de auto en na een ritje autorijden stap ik in zijn boot, om vanavond weer een hengeltje uit te gooien tot in de donkere uurtjes.
Ruud heeft een aantal mooie hobby’s en daar is dropshotten op de snoekbaars een van en gelukkig die van mij ook en delen wij die passie.



Hij heeft een eigen bedrijf en kan helaas niet even op een woensdag zijn deuren voor een dag sluiten, dus oefent hij zijn hobby pas in de avond uit, direct na het sluitingsuur van de zaak.
Dat gaat nog steeds prima.

We zoeken gelijk de plekken op waar we mooie schavuiten verwachten, die we al eerder aan de haak hebben gehad en direct na aankomst zakken de shads naar de bodem om verleidelijk aan hun paringsdans te beginnen.
Smachtende ogen loeren vanuit ondiepe kuilen en hinderlagen naar de frivole shads die onbevreesd voor hun leven de bandieten uitnodigen om toe te slaan.
Voorzichtig verlaten de rappe vlegels hun domein en versneld en op ramkoers vallen ze met wijd geopende bekken aan om de dartelende shads te molesteren.



Een felle tik op de toppen van onze dropshothengels vertellen dat de missie is geslaagd en dat er twee woestelingen aan de dropshothaken hangen die met verwoede pogingen terug willen keren naar hun veilige schuilplaats.
De eerste wildebrassen worden uit het water getild, onthaakt en verschrikt maar opgelucht weer in hun habitat gedeponeerd.
Wat een eindeloze prachtige hobby is dit toch en wat kan je daar van genieten.

En elke keer blijft het een verrassing wat voor een formaat er nu weer aan de haak hangt, want alleen bij de aanslag voel je en zie je aan de stand van de hengel of het een knappe wildebras of een klein vlegeltje is.



De mooiste momenten, zijn de momenten dat je de kleun op de top van je hengel voelt, een keiharde tik waarvan je weet dat de shad diep wordt genomen en ontsnappen vaak onmogelijk lijkt.
Toch kan je een vis na zo’n beuk nog verspelen omdat de haak net iets te weinig visvlees pakt en in de strijd om los te komen de haak kan gaan wandelen in de bek.

Dit gebeurt weleens als je de hoofdlijn niet strak blijft houden en de ruimte hebt gegeven en een beetje slapper valt door de buitelingen van de roekeloze rakker.
Hoe vaak gebeurt het niet dat de shad uit de bek valt als de snoekbaars net is geschept.



Dan ligt de shad gewoon in het rubberen net en hoef je de vis niet eens te onthaken.
Iedere roofvisser heeft dat meegemaakt en was op dat moment blij dat die kanjer van een vis veilig is geland en waarvan eventueel een foto voor het nageslacht gemaakt kan worden.

Inmiddels is de visteller tevoorschijn gehaald want we zaten alweer in de dubbele cijfers.
Aan het eind van een vissessie willen we toch graag weten hoeveel misdadige creaturen we in de boot hebben gekregen.
Dat doen we niet om op te scheppen tegenover anderen, want dat kinderachtige gedoe zijn we in onze jeugd al ontgroeid, al was het alleen maar om bepaalde dagen of avonden te vergelijken qua vangsten.
Niet dat het altijd uitkomt en we precies weten welke omstandigheden er echt mee spelen en of we dan eindeloos de rovers uit het nat kunnen hengelen, want geen enkele sessie is hetzelfde al denken we soms van wel.



We kunnen wel vooraf weten waar we de woestelingen kunnen verwachten, maar zelfs als ze er liggen is het nog maar de vraag of ze de bek open willen doen om het aas aan te vallen.
Over wispelturige roofvissen gesproken.
Deze avond wisten wij toch 27 rovers aan onze haken te krijgen en daar zijn wij uitermate tevreden over.
We gebruikten dezelfde shads als de vorige keren en af en toe een andere om uit te proberen maar voorlopig blijven we die gebruiken om de doodeenvoudige reden dat ze vangen.

Snoekbaarzen zijn van nature hardleers en fanatiek tot op het bot en heb je ze eenmaal aan de haak dan proberen ze zich los te vechten om zich van die vervelende haak te ontdoen.
Soms lukt dat en vaker niet dan wel en juist die momenten zijn ons dierbaar en geeft cachet en inhoud aan een hobby die menig sportvissershart sneller doet slaan.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator