Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| De dwarse rebellen van de rivier de Waal
 

    
 
De dwarse rebellen van de rivier de Waal


Vandaag zit ik in de boot bij Marco en Frido en we zitten op de Waal te dropshotten en af en toe te verticalen.
De vangsten van de laatste tijd op de Waal en Merwede zijn echt niet om over naar huis te schrijven en misschien is er de afgelopen weken wel een beroepsvisser bezig geweest om de boel leeg te trekken.



De aantallen gevangen rovers nemen drastisch af en misschien komt dat ook wel door de lage waterstand, aangezien die meer dan een meter is gezakt.
Dat betekent ook dat de plekken waar we in het verleden zaten te dropshotten nu veel ondieper zijn geworden en daarmee de veranderlijke stromingen onder water zijn tol begint te eisen waardoor er minder schavuiten in dezelfde kuilen en hindernissen verscholen liggen.

Automatisch zoeken wij de stukken rivier op waar je nog de stroomversnellingen kan waarnemen en die roering in het water door passerende vrachtschepen extra versterkt worden.
Dat betekent dat klein prooiaas gedesori├źnteerd raakt en makkelijker door de rovers worden aangevallen en verorberd.



Wij hebben dat dus ook gemerkt, maar de aanbeten waren heel voorzichtig en daardoor misten wij toch een aantal vissen die zich direct los worstelden onder water.
Zo verspeelde ik toch wel tot twee keer toe een flinke snoekbaars, die mijn hele dropshothengel krom trok en na een tweetal meters drillen van de dropshothaak losschoten.
Als je al zo weinig aanbeten krijgt dan is het een beetje zuur als je na een behoorlijke beuk toch nog de vechtende rover verliest door een loslater.

We worstelen telkens met de gedachten welke shad we nu weer aan de dropshothaken zullen bevestigen, want als we niet binnen vijftien minuten een aanbeet hebben gekregen, dan breekt er al een lichte paniek los en gaan we naarstig op zoek naar een oude vanger of een nieuw aangeschafte shad.



Ik heb genoeg shads meegenomen die allebei in die categorie├źn vallen, dus nieuwe en oude meuk en het moet raar lopen als ik nu niet binnen 15 minuten een aanbeet krijg, want dan moet ik weer op zoek naar de volgende potentiele vanger.

Maar de eerste aanbeet is een feit en die kwam vrij onverwacht.
Een geweldige ouderwetse beuk op de top van de dropshothengel was de beloning en een sterk geworstel onder het wateroppervlak liet de top dansen op de maat van de kopstotende snoekbaars.



Weer was een 10 cm lange glitterworm van Keitech de oorzaak van de felle aanbeet en er zouden er vandaag op die shad een hoop aanbeten volgen.
Zoeken naar een andere shad hoeft dan even niet meer, tot de shad niet meer interessant is geworden voor andere familieleden van de rovers.

Het lijkt wel of ze dat doorkletsen aan de andere leden, zo van, kijk uit voor deze (namaak) worm aangezien je er pijn in je bek van krijg en dan is er geen enkele verstandige rasboef meer die er in zal tuinen.



Er lagen trouwens bij de trailerhelling een aantal dode en verminkte palingen van behoorlijke afmetingen langs de vloedlijn en we zaten ons af te vragen hoe ze aan hun einde waren gekomen.
Dat is niet de eerste keer dat wij dat zagen, want met regelmaat zien wij dode polsdikke palingen aan de Waal.

Vandaag hebben we veel kilometers water af moeten varen om plekken te vinden waar de stroming nog een beetje woeliger was dan de andere hotspots, aangezien we daar toch iets meer aanbeten kregen.



Door de vele zeer voorzichtige aanbeten werd vaak de shad of worm even in de staart gepakt en door je opslag in de haakbocht getrokken.
Af en toe is dat kleinere roofvis, maar ook grotere rovers pakken soms alleen de staart en trekken er even aan om de vermeende aasvis te verwonden of uit het evenwicht te brengen.

Maar ja, als je uiteindelijk een dergelijke aanbeet krijgt, dan ben je zo scherp dat je automatisch zeer snel via een ophaal reageert en dus mis kan slaan.
Maar deze voorzichtige kanjer hing wel en het haakje zat nauwelijks in zijn bovenlip en de shad viel als vanzelf in het net toen hij vakkundig werd geschept.



In de middaguren nam de wind toe en de animo om verder te vissen af.
Zelfs de voorzichtige aanbeten bleven weg en we zaten elkaar maar een beetje dom aan te kijken en de shads aan de dropshothaken werden vaker verwisseld dan een paar uur ervoor.
We probeerden op de terugweg naar de helling nog een paar plekken waar we vaak voorheen een aanbeet kregen, maar ook daar bleven de aanbeten weg.

Op de beeldschermen van de dieptemeters zagen we soms voldoende vissen op of net boven de bodem liggen, maar ze hielden voor de rest van de dag stijf de bekken op elkaar.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator