Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Soms hangt het leven van een snoekbaars aan een nylon draadje 30st
 

    
 
Soms hangt het leven van een snoekbaars aan een nylon draadje 30st


Zoals de titel het beschrijft, hangt de rover dus niet echt aan een nylon draadje maar aan de haak van een dropshotlijn of een loodkop.
De gevlochten hoofdlijn van 0,06 mm is erg sterk en kan wel wat gewicht verdragen, maar de onderlijn is nog steeds van Fluorocarbon en die kan je kiezen uit verschillende dikten als je gaat dropshotten op de wreedste creaturen die in de binnenwateren huishouden.



Soms voel je de tanden schrapen langs de Fluorocarbon onderlijn als het aasvisje of de shad diep door de snoekbaars is genomen.
Dat is een akelig gevoel en dan breekt er een lichte paniek bij je uit als de roofvis zwaar aanvoelt en de dropshothengel in een bijna permanente kromming blijft vertoeven.
Dan schiet de dikte van de gemaakte onderlijn in je gedachten en hoop je maar dat die sterk genoeg is om de vis te drillen en met goed gevolg is te landen.

Dat heb ik vaak genoeg meegemaakt en gelukkig en verhoudingsgewijs zeer weinig grote snoekbaarzen mee verspeeld.



Je rekent wel op een aantal vangsten van maatse roofvis, maar af en toe vergrijpt een flinke bak zich aan een klein shadje of een spierinkje en dan weet je even niet wat je meemaakt als je de ruk aan de top van je hengel hebt gevoeld en na het opslaan de dropshothengel niet meer recht krijgt.

Je hart springt open en vergeet een paar slagen, want die voel je ineens in je keel en tegelijkertijd word je overspoeld door een euforisch gevoel die door een stoot adrenaline in je bloedbaan is veroorzaakt.



Alles staat op scherp en je begint aan de dril en de nukken van de kanjer die alles op alles zet om los te komen en dat geschraap van zijn tanden langs de onderlijn gaat langzaam maar zeker op je zenuwen werken.

Maar daar komt hij in zicht en een machtig fijn gevoel maakt zich van je meester, maar je hebt hem nog niet in het schepnet gekregen en dat verdiend nu even de hoogste prioriteit.
Dan is de strijd over en het onthaken en de foto’s zijn zo achter de rug, maar je bewonderd de prachtige vangst nog even voor je hem weer in het water laat glijden en in gedachten afscheid van hem neemt.



Wauw, terwijl ik dit zit te typen krijg ik ineens weer een geweldige vangdrang en ik ben blij dat ik straks in de boot met Ruud en met Marco op de snoekbaars ga vissen in de avonduren.
Op voorhand weet ik dat het weer een gezellige avond wordt met aardige vangsten en dat we hopelijk een paar mooie sterke snoekbaarzen aan de dropshothaken krijgen om de avondsessie dropshotten af te sluiten.

En dat konden we, aangezien we vanavond met zijn drieën 30 struikrovers mochten haken en evenzovele missers.



Het begon al gelijk goed, want Marco die in het midden zat, pakte al gelijk bij aankomst vier snoekbaarzen achter elkaar en Ruud en ik hadden nog geen stootje gevoeld.
Maar zo zou het niet blijven, omdat ik later op de avond, de grootste roekeloze rakkers uit het nat zou hengelen aan een klein shadje die niemand aan zou schaffen (op Ruud na) van lelijkheid.

De beuken op de top waren onvoorstelbaar hard en het shadje soms diep genomen, maar overwegend net voor in de bovenlip.
Het shadje viel ook soms al in het net en uit de bek van de schavuit als hij net geschept was.
Pffffft.



Op een gegeven moment zag het shadje er niet uit, scheuren, rafels, oogjes er af en je kon alleen de kleurtjes nog herkennen, maar het ving nog steeds vis.
Vanavond was ik de mazzelpik met een reeks mooie grote woestelingen aan dat onooglijke shadje en na een slome start met weinig aanbeten heb ik dat in de loop van de avond ruimschoots ingehaald.



 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator