Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Snoekbaarzen, karperen en meervallen op de Ebro
 

    
 
Snoekbaarzen, karperen en meervallen op de Ebro


Richard en ik gaan dit jaar voor de tweede keer naar de Ebro, want zelfs voordat we in mei hadden geboekt was hij al zo enthousiast over het vangen van meervallen en snoekbaarzen, dat hij eigenlijk zonder verdere aanleiding dit jaar dolgraag een tweede keer naar de Ebrowhoppers in Playas de Chacon wilde gaan.
Kan je nagaan wat mijn verhalen over het vangen van grote meervallen, zware karpers en venijnige snoekbaarzen in de Ebro bij mensen losmaakt als ze die proza lezen op mijn site.



Ikzelf ga er al vele jaren naar toe en steeds weet ik mensen om mij heen te enthousiasmeren, om ook eens te beleven om op de meerval, karper vangsten of op de snoekbaars op de Ebro te vissen.
Ik ben met ongeveer 20 verschillende enthousiaste vismaten al naar de Ebro geweest en elke keer is het weer een feestje als we daar aankomen om te vissen.

Ditmaal gaan Richard en ik 10 dagen lang naar Playas de Chacon, naar ebrowhoppers van de familie Houtkooper, een paar dagen (drie) op de meerval (Richard), terwijl ik met twee hengels naast hem op de karper ga vissen, aangezien het vissen op meerval mij net iets te inspannend is vanwege mijn beperktere gezondheid.



En natuurlijk gaan we ook de resterende dagen op de snoekbaars dropshotten, want eigenlijk doen we (zeker ik) dat het liefst en we voor alle drie de disciplines in totaal 10 dagen hebben uitgetrokken.

Toen we in mei jl. uitsluitend op de snoekbaars zijn gaan vissen (4 dagen) was het voor Richard nog maar de vraag of het dropshotten op snoekbaars hem wel zou bevallen.
Vandaar die kortere periode, want normaal trek ik daar een week voor uit.
Nog niet eerder heeft hij met een dropshothengel en shad op de snoekbaars gevist, maar na de beuken op de top van zijn hengel en de vangsten van de eerste felle snoekbaarzen, was hij helemaal om en hadden we eigenlijk best langer willen blijven.



Omdat we geen meervalhengels en meervalmolens meenemen vanwege de lengte en gewicht van beide, huurt Richard de hengels van ebrowhoppers tegen een schappelijke prijs per dag.
Ik neem mijn eigen karperhengels mee, dat zijn de zevendelige reishengels, 3.60 meter, 3.0 lb van Shimano in kokers en die passen makkelijk in mijn duffel, naast mijn drie en vierdelige dropshothengels en plughengels, maar ook een flink aantal shads.

Dan blijft er nog steeds veel ruimte over voor mijn kleding, molens en reels, tot een gewicht van 25 kilo en in de handbagage van 10 kilo.



Afgelopen mei hebben we onder andere de shads van Luncker City, de Salt Shaker 4.5 inch gebruikt om te dropshotten.
Daar kregen we zulke harde beuken op, waarschijnlijk door de gierende paddle staart, die veel lawaai maakt onder water en er geen enkele snoekbaars van af kon blijven als zo’n wiebelkont in het zicht kwam.
Tot in de strot werden die 11 cm shads genomen en je soms de shad niet meer kon waarnemen als de snoekbaars zijn bek dicht had.

Die gaan deze keer natuurlijk ook mee, in diverse kleuren zelfs en met wat zwaardere dropshotloodjes van 25 gram, omdat zelfs 17 gram te weinig was vanwege de weerstand van de schoepstaart onder water en je eigenlijk aan het diagonalen was.



Wij zijn wederom met het vliegtuig (Transavia) vanaf Schiphol naar Reus gevlogen, waar we opgewacht werden door Rinus van ebrowhoppers die ons voor een geldelijke vergoeding op wilde halen en na de vakantie weer weg zou brengen.
Dat is toch gauw een rit van anderhalf uur en scheelt een autohuur bij het vliegveld, de tijd die er mee gemoeid is om de auto mee te nemen en terug te brengen en een volle tank benzine heen en terug.
De twee duffels/koffers en de twee stuks handbagage waren snel ingeladen en de rit naar Playas de Chacon ging sneller dan gedacht en zeker als er een geanimeerd gesprek tijdens de rit plaatsvindt.

Ik heb natuurlijk altijd wel iets te vertellen, want met een strootje krijg je mijn bek open en met een voorhamer is die niet meer dicht te krijgen.
Rox en Bertha de hond stonden ons al op te wachten en na een hartelijke begroeting en een snelle lunch wilden Richard en ik al het ruime sop kiezen om te gaan dropshotten op de snoekbaars.



We konden gewoon niet wachten om onze meegenomen shads nat te maken en binnen de kortste keren stoven we ’s middags met de platbodem naar de hotspots waar we in mei jl. mooie snoekbaarzen mochten haken.
Langs de oevers van de Ebro waren veel meer vissers dan in afgelopen mei gesitueerd, maar daar heb je als snoekbaarsvisser weinig last van als je vanuit de boot aan het dropshotten bent.

Straks als we aan de oever op de meerval en karper gaan vissen, is het vinden van een mooie plek om te vissen even zoeken, maar Rinus weet plekken genoeg aan de gigantisch lange Ebro waar we rustig ons ding kunnen doen.



Ik hoopte voor Richard dat hij eens de krachten van een flinke meerval mee mocht maken, want daar kwam hij eigenlijk voor.
Nadat Rinus hem een beetje ingewijd had, hoe je op meerval vist met Halibut pellets en hoe je ze aan de hair bevestigd, kon de eerste hengel door Rinus uitgevaren worden om de beaasde hair naar de bodem te laten zakken.

Hengels schuin in de steunen, iets strak draaien en een rinkelbelletje aanbrengen en wachten maar op de eerste aanbeet van een gulzige meerval.



Voor de gevoelige liezen (en die krijg je gegarandeerd na een paar vangsten) heb ik een Fighting belt, een soort protector voor om je middel meegenomen, waar je de onderkant van je hengel in kunt steken, want zelfs na de vangst van een enkele meerval of reuzensterke karper zijn je liezen aan beide kanten behoorlijk beurs door de onderkant van de kromgetrokken hengel die tijdens de dril tegen je liezen drukt.
Ik heb in het verleden veel plezier en gemak van deze belt gehad en die nam ik ook elke keer mee als ik op deze vissoorten ging vissen.

Even een reclame boodschap tussendoor.

Van Rinus kreeg ik afgelopen keer een vreemd en opmerkelijk verhaal te horen over zijn opgespoelde gevlochten lijnen op zijn molens om te dropshotten of te verticalen.
Hij heeft deze gevlochten lijnen van mijn 1000 meter bulkspoel gekregen, namelijk de Stroft GTP multicolor type R1 4.5 kg (0.06 honderdste) en na slechts een seizoen vorig jaar (2017) bleek deze gevlochten lijn bij belasting uiterst breekbaar en volledig zijn trekkracht van 4.5 kg in Spanje te hebben verloren.

Dezelfde lijn had ik afgelopen mei ook op mijn reels en spoelen van mijn molens zitten en na het vastzitten aan de bodem, tijdens het dropshotten, kreeg ik die Stroftlijn gewoon niet kapot, ondanks zijn geringe dikte van 0.06 honderdste en trok in de meeste gevallen de 28 of 30 honderdste Fluorocarbon onderlijn op de knoop stuk.



Dat is trouwens het tweede seizoen dat ik deze sterke lijn op mijn spoelen heb zitten en daar mankeert nog helemaal niets aan en zelfs de knoopsterkte blijft gelijk.
Volgens Rinus zou de hitte en UV stralen van de zon in Spanje en misschien de waterkwaliteit van de Ebro de boosdoeners kunnen zijn, want een andere reden leek hem onwaarschijnlijk dan alleen de invloed van de zon.

Nu las ik pas geleden toevallig een verhaal over een andere uitbater in Spanje, die met hetzelfde probleem zat en die vertelde dat de gevlochten lijnen om te kunnen vissen op meerval na 6 maanden vervangen moesten worden in verband met te snelle draadbreuk bij een behoorlijke belasting.



Dan hebben we het wel over 60 lb gevlochten lijnen die door de invloed van de zon spontaan hun structuur lijken kwijt te raken en gewoon bij een bepaalde trekkracht van een zware vis (meerval) kunnen breken, laat staan de veel dunnere gevlochten lijnen om te verticalen of te dropshotten.
Nu is deze Stroft lijn waarschijnlijk geen dyneema, want ik heb er geen aanwijzingen op het etiket van de bulkspoel kunnen waarnemen, maar de lijn blijkt van Polyfil gemaakt te zijn en misschien zit daar het verschil in.

Nu heb ik pas geleden een bulkspoel van 1800 meter gevlochten Dyneema van Spiderwire Dura-Silk 0.06 mm in de kleur Yellow gekocht en die spoel ik op de molens van Rinus om te kijken of deze superlijn doorlopend zijn trekkracht van 5.9 kilo behoud in Spanje.
We gaan het meemaken.



Voor Richard was het deze reis dubbel genieten en een hele belevenis om het geweld van een aanbeet van een meerval mee te maken.
Je kon ook zien dat hij hoopte om een sterke meerval te haken en die kreeg hij deze keer een paar keer toebedeeld.

De grootste meerval van deze trip naar de Ebro was 180 cm en die trok hem bijna het water in en je moet er even niet aan denken dat hij met deze verzuurde armen na de dril ook nog een meerval van ruim twee meter had moeten drillen.



Uitgeteld na een spectaculaire dril.

Helaas bleef de aanbeet van een nog grotere en zwaardere meerval uit en kreeg hij een aantal kleinere meervallen aan de haak.
Onderweg naar de vermeende hotspots waar de snoekbaarzen in mei opgestapeld lagen, trolden we allebei met een plugje aan de zwaardere spinhengels, want het kon gebeuren dat we misschien onderweg nog een aanbeet van een snoekbaars of een meerval(letje) konden krijgen.

We zagen opeens in een rustig stukje water een meerval jagen op klein speldaas en we besloten om een paar worpen te wagen vanuit de boot langs de oever of we misschien een aanbeet op de plug zouden krijgen en dat lukte na een tiental worpen.
Goed, het was geen knoert en de dril was nauwelijks een dril te noemen, maar het was toch weer een meerval en je kent de uitdrukking……kleine korstjes is ook brood.



Je wilt niet weten hoeveel shads we hebben meegenomen, want daar kan je een wand in een hengelsportzaak mee vullen.
Het neemt veel ruimte in beslag van je koffer zelfs als je ze in de verpakking laat zitten, maar dat geeft niks, want je zal het altijd zien dat je op een bepaalde shad meer aanbeten krijgt dan op een andere en als je die niet bij je hebt, dan kan je visvakantie er mee in het water vallen.

Zeg maar dat we bijna alle shads aan de dropshothaken hebben bevestigd, maar geen enkele shad wist een snoekbaars te haken.
We hebben alle dieptes onderzocht en bevist, vele oude en nieuwe stekken aangedaan, maar helaas bleven de aanbeten van snoekbaarzen achterwege.



Alle visgidsen die Rinus kent, klaagden over het wegblijven van de vangsten en van aanbeten van snoekbaarzen en karpers en waarschijnlijk kwam dat door het zeer warme weer met temperaturen die soms opliepen tot ruim 40 graden.
Het was onbegrijpelijk dat de snoekbaarzen het massaal lieten afweten, terwijl er genoeg vissen op de fishfinder aangegeven werden.
Het water was op veel plaatsen zeer helder, dus kon de roofvis veel dieper dan 20 meter liggen, dan de diepten die wij aandeden.

Wij waren al blij dat we nog een aantal grotere meervallen mochten haken, terwijl de andere gidsen over het algemeen de veel kleinere formaten meervallen aan de haak kregen en soms dagenlang geen enkele aanbeet.



Ze kregen te maken met klanten die het gezien hadden na een paar visloze dagen en naar huis vertrokken en soms kwamen er gewoon geen klanten opdagen of belden de vakantietrip af terwijl ze die soms een jaar van te voren geboekt hadden.

Als uitbater kun je aan het uitblijven van aanbeten van vis niks veranderen, dan alle moeite in acht nemen om eventuele vangsten te realiseren, maar ze kunnen je geen garantie geven op het vangen van kapitale vissen als de aanbeten gewoon uitblijven.
De onderlinge strijd om een goede vangende plek te bemachtigen voor de betalende klanten is soms groot, maar zelfs de hotspots gaven weinig of geen vis aan de haken en drijft menige uitbater tot wanhoop om het de klanten naar de zin te maken.



Uiteindelijk kon Richard zijn verwachtingen waarmaken en kon hij zijn Ebrosessie met mooie vissen afsluiten, al waren het niet de grootste meervallen waar hij stiekem op hoopte.
Maar meervallen van 167 en 180 cm zijn ook krachtpatsers en geven veel strijd om los te komen en van die krachten heeft Richard mogen proeven en dat smaakt natuurlijk naar meer.

Er zijn al voorzichtig snode plannen gemaakt om volgend jaar weer naar de Ebro af te reizen en meer dagen op de meervallen te gaan vissen, want de aantrekkingskracht van dit water blijft groot.



Ik heb mijn twee karperhengels en molens, alsmede mijn drie dropshothengels met toebehoren bij Rinus achtergelaten voor de volgende sessies volgend jaar.

Om Roxanne eens uit de keuken te trekken, waar ze zich overigens graag in bevindt om de heerlijkste maaltijden te bereiden, heeft Richard aangeboden om met zijn vieren uit eten te gaan.
Het was even moeilijk om het juiste restaurant in Caspe te vinden, aangezien er een aantal zaken met zomervakantie waren, waar Rinus en Rox gewoonlijk uit eten gaan en uitgekeken moest worden naar een ander alternatief.

In het uiteindelijk gekozen restaurant hebben we heerlijk gegeten en gedronken en kon je kiezen uit een brede variatie van voor en hoofdgerechten.





En over eten gesproken, we hebben weer heerlijk gegeten bij ebrowhoppers en elke avondmaaltijd, maar ook de goed gevulde luchbox was een feestje en een tongstrelend gebeuren.
De variatie aan de gerechten is groot en zorgt er bijna elke keer weer voor dat de pannen bijna leeg gelikt worden.

Ook de service van Rinus blijft je nog steeds verwonderen en voor hem is niets te gek om het de klanten naar de zin te maken.
Nog steeds brengt hij de boot op de trailer naar de helling en hij komt je later op de dag weer ophalen op het tijdstip die je met hem hebt afgesproken.



De drie dagen dat we aan de oever op de meervallen en karper zijn gaan vissen, was hij aanwezig om de meervalhengels in de steunen te plaatsen en de hele stek op te bouwen.
Elke beaasde hengel voer hij naar de geplaatste marker in de Ebro uit en omdat wij beiden slecht ter been zijn sloeg hij bij een aanbeet aan en gaf de hengel dan gelijk uit handen zodat je de gehaakte vis verder kon drillen.

Sommige vissers op de Ebro zijn verachtelijke dierenbeulen en dat hebben we ondervonden.
Op de onderstaande foto zie je een net gevangen kleine meerval gespietst op een ijzeren paal onder een brug om daar een nare dood te sterven.



De ijzeren pen is met kracht door zijn kieuwboog en bek geduwd, opdat hij nooit meer los zou komen en zal stikken en verdrogen in de felle zon.
Hoe wreed kan een mens zijn en welke gevoelens kunnen dit gedrag rechtvaardigen.
Bah!, wij hadden deze daad niet moeten zien toen die daar mee bezig was.

We hebben trouwens sterk het vermoeden dat dit door een Spaanse roofvisser in een bellyboot was veroorzaakt, maar die hebben we in de dagen daarna niet meer gezien.



Als ’s middags de wind afnam en de temperatuur door de felle zon sterk opliep omdat de stenen op de oever van de Ebro alle zinderende warmte (lees: hitte) op hadden genomen, dan leek de hele omgeving wel op de binnenkant van een oven in een crematorium en was zelfs het ademhalen een vermoeiende bezigheid.

Je dronk je een ongeluk aan de flessen water en blikjes limonade die uit de koelbox kwamen, want dat was de enige manier om van binnenuit af te koelen.
Dan zijn de grote schijven gekoelde meloenen, die door Rox waren meegegeven een ware delicatesse en een fijne dorstlesser bovendien.



Langs deze weg bedanken wij de familie Houtkooper van ebrowhoppers weer voor de goede zorgen en vooral de gezelligheid die we mee mochten maken.
Zelden hebben wij ons zo thuis gevoeld als bij Roxanne en Rinus en dat is mede de reden waarom ik daar al jaren over de vloer kom om te vissen.

Niet alleen voor de vangsten, maar vooral omdat je het gevoel krijgt een deel van de familie te zijn in plaats van een betalende klant.
Bedankt, knuffels en tot volgend jaar.






 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator