Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Met slechts een shaddoos met rubber vangen we ons de blubber 49 st
 

    
 
Met slechts een shaddoos met rubber vangen we ons de blubber 49 st


We nemen steeds minder shads mee als we ’s avonds gaan dropshotten op de gemeenste rovers die we kennen, namelijk, de snoekbaars.
De vangsten van vele snoekbaarzen in het verleden hebben ons het inzicht gegeven dat we helemaal niet zoveel shads hoeven mee te nemen als we voorheen deden.

De allerbeste vangers hebben we zorgvuldig geselecteerd en alleen die nemen we mee, want elke keer namen we vele overvolle dozen met shads mee, die we nog niet eens hoefden aan te spreken omdat de geselecteerde vangers hun uitstekende werk bleven doen.



Maar misschien grijp je dan mis, zal je denken, als ook deze shads geen schub meer vangen, maar houdt er dan rekening mee dat je gewoonlijk helemaal niets vangt als zelfs de vangers het af laten weten.
Dan heeft het ook geen enkele zin om een andere shad aan te binden, want ook daar zal je geen schub meer mee vangen.

Soms laten de roofvissen het even een half of een vol uur afweten, een soort collectief gebeuren waar je toch geen ene reet van begrijpt en dat wat later ineens de bekken weer opengaan om verder te vreten.



Raadselachtig en niet te doorgronden, dat klaarblijkelijk bij het vissen op roofvis hoort.
Accepteren en het langs je heen laten gaan, want daar kun je als mens toch niets aan veranderen dus even doorbijten en net doen of je gek bent.
Sommigen raken dan lichtelijk in paniek en bevestigen de ene na de andere shad aan de dropshothaak in de hoop een geforceerde aanbeet te krijgen.
Mooi niet dus.

En ineens beginnen de rakkers weer te knabbelen aan de shads en begin je weer te vangen.
Dus blijf ik gewoon stug met dezelfde shad door dropshotten, want die ving even daarvoor toch roofvis en daarom verander ik er niets aan en dat werkt vaak wonderlijk genoeg.



Vanavond hadden we ook zo’n rustperiode en was er geen aanbeet meer te krijgen, maar na ongeveer een uur kregen Ruud, Edwin en ik weer de aanbeten van de snoekbaarzen te verduren en gingen we gewoon door waar we gebleven waren.

Het is alweer een paar weken geleden dat Ruud en ik in de avonduren op roofvis hebben gevist maar vanavond gaan we samen met zijn broer Edwin weer rauzen en op zoek naar hapgrage creaturen want onze vangdrang is groot.
We treffen het met het herfstweer omdat gisteren er een ware wolkbreuk over Nederland los was gebroken.



Vandaag staat er wel wat wind maar gelukkig blijft het droog.
Als dropshothengel neem ik mijn pas gekochte tweedehandse The Godfather mee, die ik voor een klein prijsje op Facebook van een roofvisser heb overgenomen, aangezien ik mijn eigen The Godfather een tijdje geleden aan een ander heb verkocht en daar later toch wel spijt van heb gekregen.

De aanbeten vanavond waren fel en agressief omdat er snel buikvet gekweekt moet worden voor de aankomende winter.



De rovers leken ook veel minder kieskeurig en bij elke aanbeet verdween de aangeboden shad ruim in de bek of in de keelholte.
De uitgekiende vangers bewezen vanavond weer hun nut omdat geen enkele roofvis ze konden weerstaan en de beuken op de toppen van de hengels waren indrukwekkend hard.
Soms kwamen de harde aanbeten onverwachts, terwijl je er toch op rekende, maar af en toe sloeg mijn hart een slag over als zo’n venijnige hongerige rakker de shad in zijn bek had genomen.

Weer moest Ruud zijn visteller tevoorschijn halen omdat we in de dubbele cijfers kwamen met de vangsten en we toch wel nieuwsgierig zijn als we zo’n avond hebben gevist.
Het gaat bij ons niet echt om de aantallen, maar meer om de beuken op de toppen van onze dropshothengels omdat we daar enorm van genieten en het elke keer weer een verrassing is wat we nu weer voor een rover hebben gehaakt.



Eigenlijk is dat de kern van het dropshotten, de beuken van de aanvallende rovers, de verwachting wanneer de aanbeet plaatsvindt, maar ook het spannende element die het verticalen of dropshotten met zich mee brengt en of je de vangst tot een goed einde kunt brengen door de struikrover aan boord te krijgen om te onthaken.

Dat is toch kicken en daar ga je geestelijk toch helemaal van uit je dak en dat zonder drugs want het vissen op roofvis is al verslavend genoeg en daar heb je geen andere middelen voor nodig.
Niet voor niets zijn in de loop der jaren het aantal roofvissers explosief gestegen, want elke roofvisser wil dit gevoel ook meemaken of het nou het vissen op snoekbaars, baars of snoek betreft.
Vanavond kregen we 49 struikrovers aan de haken en daar zijn we erg blij mee.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator