Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Waar is de charme van het Noordzeekanaal 33 stuks
 

    
 
Waar is de charme van het Noordzeekanaal 33 stuks


Het is jammer dat er regelmatig een staand wand aan de ingang van de Zaan aan het Noordzeekanaal gespannen is om de vissen door een beroepsvisser langs deze weg te vangen.
Pim Pos haalt dit regelmatig in zijn verhalen aan en er is gewoon niets aan te doen, want dit schijnt gewoon te mogen.
Als je daar niet van op de hoogte bent, kom je vast te zitten in het wand en kan je niets anders dan je dropshotonderlijn kapot trekken en een nieuwe monteren.



Het wand is ongeveer 350 meter (!) lang en is van de ene oever (Hemkade) naar de andere oever (Sluispolderweg) gespannen en daar kan geen vis meer vanaf de Zaan of het Noordzeekanaal in of uit zonder in het wand vast te komen te zitten.
Fijn geregeld is dit weer, gewoon de boel afsluiten om alle passerende vissen weg te vangen.
Dat is hetzelfde als je de tank van je auto volgooit en het wegbeheer de wegen afsluit om te rijden, want je betaald immers ook de nodige pecunia voor je visvergunning en de brandstof voor je auto.

Vandaag zitten Marco, Corwin en ik op het Noordzeekanaal om er achter te komen of deze zijn charme niet heeft verloren.
We zijn hier al een tijdje niet op de dag naar toe gegaan omdat de vangsten op de dag soms echt tegenvallen en er in de avonduren veel meer te beleven is.



Toch proberen we, zo eigenwijs als we zijn, een stelletje stekels te verleiden tot een aanbeet op shadjes en aasvisjes via de dropshotmethode.

De spieringen van Corwin en die van mij liggen te wachten tot ze aan de haak worden bevestigd om als geraffineerd aas te dienen voor de aanwezige valse creaturen in het Noordzeekanaal.
Wij moeten er achter komen welke aas de meeste aanbeten opleveren, of het rubber of de spiering, want soms is er een voorkeur voor een bepaald aas.



De aanbeten waren moeizaam en soms nauwelijks te voelen en we kregen de indruk dat er veel kleine rakkers rondzwommen die het aangeboden aas maar net in de bek konden nemen.
Af en toe kwam er een een- of tweejarige snoekbaars in de boot en spartelde onophoudelijk aan de dropshothaak als een klein harinkje zonder ui.
De kleine rovers maakten zich breed en probeerden met alle kracht uit je knuisten te komen, zodat je soms moeite had om de haak uit de bek te krijgen.

Corwin bleef een tijdje volharden in het aanbieden van zijn spieringen aan de dropshothaak, maar telkens werden de spieringen van zijn haak gestolen door snelle rekels en had hij het af en toe nog niet eens in de gaten.



De eerste baarzen dienden zich aan.
Zo lullig waren de aanbeten van de snoekbaarzen, zo fel waren de aanbeten van de baarzenfamilies.
Ze schrokten het rubber naar binnen of het een culinair hoogstandje was en je zag en merkte aan de toppen van de dropshothengels dat ze soms massaal aanvielen.

De toppen trilden van de aanvallers en bogen soms vervaarlijk naar beneden en een eenvoudige ophaal was vaak voldoende om een baarsje in de boot te krijgen.
Maar af en toe kwam er een snoekbaars tussendoor en dat voelde je gelijk aan de miezerige aanbeet.



Vandaag kregen we 33 rovers over de rand van de boot en daar zaten zeker 25 baarzen bij.
Op de plekken waar we ronddobberden bleken meer baarzen dan snoekbaarzen te bevatten en in het verleden hadden wij daar ook overwegend meer baarzen dan andere rovers.

Het was toch wel een bescheiden succesje, want we vingen tenminste roofvissen en daar kwamen wij voor.
Natuurlijk zien en voelen we liever knalharde beuken op de top en een bijna permanente kromme hengel die pas na de vangst van een kneiter pas in zijn rechte stand terugkomt.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator