Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Grote rivieren, peuteren op kneiters
 

    
 
Grote rivieren, peuteren op kneiters


Wil je kans maken op grove roofvis, dan zijn de grote rivieren eigenlijk de beste plekken om die bakken aan de haak te krijgen.
Er zijn een flink aantal roofvissers die daar op een andere manier op vissen, dan verticalen of op de dropshotmanier, namelijk op de pelagic manier en zoals het er naar uitziet is het aantal roofvissers die dat doen groeiende.

Het vereist een andere uitrusting, andere hengels en dieptemeters en je vist grotendeels op half water.



Dat niet alle roofvissers op deze manier vissen, komt door de vrij dure aanschaf van de apparatuur die je daarvoor nodige hebt, aangezien dit in de duizenden euro’s kan lopen en daar moet je als eenverdiener in een gezin lang voor sparen en je moet thuis een partner hebben die je dat gunt en achter die uitgave staat.

Nu zitten Marco en ik wederom in de Marcraft op het grote water en we wagen het er op om op de eerste sessie van het jaar 2019 een paar kneiters in de boot te krijgen.
Naast de handhengel om te dropshotten nemen we ook een bijhengel mee, waarmee we op half water een toevallig aanwezige bak van een snoek of snoekbaars proberen te verschalken.
Niet dat we er echt gericht op vissen, maar meer het idee dat we onze kansen verdubbelen met twee hengels.



Mijn dropshothengel was de eerste die een hevige tik op de top moest pareren en boog diep en met vol ontzag naar de diepte en begon stotend op de klappen te reageren, op de maat van de vechtende snoekbaars.
De eerste mooie snoekbaars kwam boven water en moest gelijk geschept worden om lijnbreuk te voorkomen.
De volgende rakker liet even op zich wachten, maar toen de aanbeet kwam was die eigenlijk nog vrij onverwachts.

Rond de zes meter water kleunde opnieuw een zeer fraaie snoekbaars op de hengel van Marco en ook deze krachtpatser was niet blij toen hij onthaakt moest worden.



Voorlopig zag het er goed uit en alle weersomstandigheden hadden we mee, zelfs de watertemperatuur die rond de 6 graden was.
Na een paar lamlendige tikjes, die geen vis opleverden, besloten we te verkassen op zoek naar de rijke visgronden waar we mooie roofvissen vermoeden.

Op deze plek aangekomen kregen we terwijl ik de shad liet zakken een aanbeet volkomen uit het niets.
Ik had zelfs de bodem van de rivier nog niet gevoeld toen de aanbeet plaatsvond.
Ook hier kwam mijn dropshothengel voorlopig niet meer in de rechte stand, want de rover had alles op alles gezet om los te komen.



Weer kwam er een mooie bak in het net en terwijl ik probeerde de bek open te houden om de shad uit zijn strot te plukken, bleef ik even aan zijn kieuwboogtandjes hangen en het wondje bleef maar bloeden.

Marco verspeelde even later een snoekbaars die net voor het scheppen van de haak vloog en snel de diepte indook.
Dat was zeker een dikke zestiger en dat is jammer, want die had ook mooi op de foto kunnen staan voor dit verhaaltje.



Verderop zagen we een bootje met twee roofvissers, die zelfs een relatief kleine snoekbaars na het vangen in de boot gooiden.
Op die afstand konden we niet zien of de snoekbaars in een bak of bun werd gegooid.
Even later toen we al vissend wat dichterbij waren gekomen, trokken ze de ankers uit het water en voeren weg en misschien wel om pottenkijkers voor te zijn of voor de twee keer voorbij varende boten van de havendiensten te ontwijken.

Dat stuk waar ze aan het vissen waren geweest hebben we maar overgeslagen en zijn we wederom verkast naar een andere plek.



Ook daar was het weer een feestje en een aantal geweldige beuken hielden ons scherp als een scalpel.
Ditmaal kreeg ik de aanbeten op een shad van Westin, die als het ware bijna verslonden werd door fanatieke snoekbaarzen die echt moeite deden om de eerste te zijn.

De eerste sessie van dit jaar is werkelijk fenomenaal en wat zaten wij te genieten van de vangsten die ons ten deel zijn gevallen.
Het kon niet op.



Toen we hier in het begin van vorig jaar aan het dropshotten waren, hadden we een stuk minder succes dan vandaag,
We kregen gewoon geen kleinere maten snoekbaarzen aan de haken, dan alleen maar flinke kanjers.

Dikke zestigers en zeventigers bleken er vandaag rond te zwemmen en allemaal op zoek naar een lekker hapje of het nou een aasvisje of een visje van rubber was.



Eigenlijk wilde ik niet ophouden met vissen toen we laat in de middag naar huis moesten gaan, want zo’n dagje kneiteren blijft leuk en ontspannen.
Maar ja, aan alles komt een eind en we hebben ten slot van rekening een heerlijke vissessie gehad met mooie vangsten, die we al een tijdje niet meer op de dag hebben mogen realiseren.

Binnenkort gaan we en dat is over een paar dagen, gaan Marco en ik het is weer een beetje overdoen en het blijft natuurlijk altijd de vraag of ze er dan nog liggen om onze shads te pakken.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator