Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Dropshotten in de vrieskou op de grote rivieren en plassen 20st
 

    
 
Dropshotten in de vrieskou op de grote rivieren en plassen 20st


Als je als roofvisser op een flink gevorderde leeftijd de hele dag in de vrieskou in een visbootje zit te dropshotten, dan kun je vaak moeite hebben met het opstaan uit je visstoel aan het einde van de vissessie.
Dan heb ik het nog niet eens over de wankele stappen die je dan ook nog moet zetten op een smalle vlonder bij een boothelling van bijvoorbeeld het IJ, dat het net lijkt of je voor het eerst leert lopen als peuter omdat je knieën het gewicht van je lijf niet kunnen dragen.



Alle ledematen onder de gordel zijn op zo’n koude visdag stijf geworden, behalve je plasser dan want die lijkt wel in zijn schulp te zijn gekropen en je zithouding lijkt zich permanent in je benen en vooral je knieën gesetteld te hebben.
Je lijf protesteert en zoekend naar je evenwicht, moet je soms je vismaat bij de arm pakken om uit de boot op een hoger liggende vlonder of kade te stappen.

Maar je hebt een fijne visdag gehad met ook nog een stel mooie vangsten van snoekbaarzen en tijdens die sessie voel je niks, geen ellende met je lijf, geen protesterende ledematen, maar een onbedwingbare lust om na de vangst van die ene, een volgende snoekbaars te vangen.
Alles voelt op zo’n dag soepel aan en daar heb je geen smeermiddel als WD-40 voor nodig, dan het plezier van je hobby.



De adrenaline in je bloed die elke keer scheutig aangevuld wordt na elke aanbeet en de vangst van een mooie snoekbaars daarna, zorgt ervoor dat je je krakkemikkige lijf met zijn pijntjes vergeet.
En zo hoort het als je bezig bent met het liefst wat je in je vrije tijd doet.
Vandaag zitten Marco, Corwin en ik in de Marcraft met vele graden onder nul, want we pakken elk ogenblik aan om te vissen op de snoekbaars, ongeacht het weer.

Eigenlijk zouden we vandaag deelnemen aan de snoekwedstrijd van de visclub de Kwakel, maar die wedstrijd is door het ijs op de sloten afgelast, omdat de kantvissers, die geen bootje hebben, niet mee kunnen doen.



Marco en ik hadden ons al helemaal ingesteld om te gaan snoeken, dus hebben we ons gelijk omgeschakeld en zijn we gaan dropshotten op de snoekbaars met Corwin, die dolgraag de derde zitplaats in de boot wilde bezetten.

Gelukkig zijn er nog een flink aantal rivieren en plassen die nog niet door het winterweer van een ijslaag zijn voorzien en daar aangekomen was het even zoeken naar de stekelige rakkers, want die konden we niet een, twee, drie vinden en zagen we elke keer op de fishfinders een kale bodem, een maanlandschap gelijk.



De eerste aanbeten waren erg voorzichtig.
Geen beuken op de toppen, maar een subtiele aanbeet die je nog maar net voelde en je steevast mis kon slaan als je geen strakke dropshothengel in je handen had.
De snoekbaarzen die we vingen, waren ook vaak maar net in het bovenlipje gehaakt en deze zin suggereert al de grootte van sommige gevangen vissen.

Af en toe besloot een vijftiger de aangeboden shad te nemen, maar over het algemeen waren de centimeters te zoeken en leken de grotere snoekbaarzen onvindbaar te zijn.
Om toch dit verhaal wat aantrekkelijker te maken, hebben we een paar foto’s genomen, anders wordt het een saai stukje om door te worstelen.



Vandaag kregen we 20 snoekbaarzen en daar zaten twee baarzen bij, in de boot en dat aantal is niet uitzonderlijk veel, maar we hebben ons best gedaan om ook de zeker twintig lossers in de boot te krijgen, die tijdens de korte dril de haken konden lossen.

De vier roofvissers die vandaag in twee boten naar het Haringvliet zijn gegaan, kregen slechts drie snoekbaarzen over de rand van hun boten en dat in overweging genomen, hebben wij het niet slecht gedaan.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator