Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Wij dragen de snoekbaarzen op handen, voor een foto weliswaar
 

    
 
Wij dragen de snoekbaarzen op handen, voor een foto weliswaar


Vandaag zitten Marco en ik alleen in de Marcraft te dropshotten op de snoekbaarzen.
Afgelopen dinsdag zaten we met 4 man in de boot en buiten de gezelligheid, kon dat nog net met een extra losse bootstoel voor de vierde vismaat.

Een klapbare bootstoel op een draaiplateau, gemonteerd op een klein campingzitje zonder rugleuning met iets ingekorte poten.

Altijd handig als je een extra vismaat mee wilt nemen en er geen bootstoel meer voorhanden is.
Het ligt aan de visboot of je slechts een plek op het voordek en over drie of vier plekken in de kuip en achterdek kan beschikken, want dat scheelt per boot.
In de Marcraft 496 kunnen drie vissers in de kuip vissen en zit je op de voorplecht dan heb je in je eentje natuurlijk meer bewegingsvrijheid.



Vaak zitten de vaste bootstoelen met hun poot in een ronde houder (vloerplaat) die in de vloer is bevestigd of in het voordek van de boot en meestal zitten er meer vloerplaten in de boot verwerkt om een bootstoel op een andere plek naar keuze te plaatsen.

De meeste eigenaren van visboten hebben slechts twee of drie bootstoelen aangeschaft, die je dus onderling kunt verwisselen en alleen de grotere visboten kunnen vier of vijf passagiers aan om die veilig te vervoeren.
Een losse bootstoel is dus ideaal als je af en toe een vierde vismaat meeneemt, anders staat een vaste vierde bootstoel maar hopeloos in de weg.



In plaats van sneeuwbuien tijdens de vorige sessie hebben we nu ook last van de regen en die klettert tegen onze brillenglazen aan, waardoor je een stuk slechter zicht hebt op je omgeving en de top van je hengel.
Waren we toen door de sneeuwbuien snel omgetoverd naar een stel levende sneeuwpoppen, zien we er nu uit als een stel natte dweilen die gebruikt lijken te zijn om de zeikplekken van het mannentoilet in een bruine kroeg op te dweilen.

Maar gelukkig voel je de aanbeten van de felle rakkers via de top tot in je ellenboog en hoef je deze echt niet te zien of je beet hebt.
Weer werden we af en toe geconfronteerd met zeer zachte aanbeten of de snoekbaarzen net bij de tandarts zijn geweest voor een gevoelige zenuwbehandeling in een van hun tanden of kiezen.



Als we daar direct op reageerden met een snelle ophaal, dan zat de dropshothaak ook maar net in de bovenlip en moesten we heel rustig de rover drillen, anders schoot hij los voor hij geschept of uit het water gepakt kon worden.

En natuurlijk ging het weleens mis, omdat die wildemannen dat gewoon weten en wild spartelend onderweg en boven water kwamen, waardoor de haak die soms net een velletje in de bek gepenetreerd had, losschoot.
Is het een twee of driejarig juvenieltje, dan hoor je ons niet, maar is het een flinke lap roofvis die vrolijk losschiet en grijnzend in de diepte verdwijnt, dan breek de pleuris uit, ik bedoel, dan mompelen en uiten we een paar binnensmondse verwensingen waar zelfs een olifant de hik van krijgt.



Net als de vorige keren moesten we de schelmen opzoeken en ze uit hun schuilplaatsen trekken, want niet elke shad wordt met graagte genomen en moesten we experimenteren met een aantal shads voor er een struikrover uit zijn hinderlaag wilde komen.
Je zag op de beeldschermen van de fishfinders dat er hier en daar een golf vissen op en boven de bodem en taluds onder water zweefden en dan liggen er altijd wel een paar schavuiten bij die het zooitje in de gaten houden.

Echte wilde bewegingen met de shad werd niet altijd met een aanbeet gehonoreerd, want slechts subtiele en geringe wijzigingen in het zwempatroon wekte pas de nieuwsgierigheid van de booswichten op en kon je ze verleiden tot een felle aanbeet of tot een aanbeetje van een gehandicapte bengel met een hazenlip en drie halve vinnen.



Na de vangst van 15 snoekbaarzen deed geen enkele bandiet meer zijn muil open en zaten we zeker anderhalf uur zonder een enkel resultaat te harken naar een potentiele fanatiekeling.
Toch nog even een paar andere plekken bezocht, maar ook daar was er geen beweging in onze toppen te bespeuren.

Tja, dan vaar je maar terug naar auto en trailer, zeiknat, maar toch wel tevreden over het behaalde resultaat.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator