Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Wij tellen de schubben of stekels nooit, wel de aantallen
 

    
 
Wij tellen de schubben of stekels nooit, wel de aantallen


Afgelopen 11 februari waren Ruud en ik op de Merwede te vinden en daar mochten we van de hele dag slechts twee (2) snoekbaarzen aan de dropshothaak krijgen, die trouwens net maats waren.
Ik was de “gelukkige” want Ruud kreeg zelfs op de gehele visdag geen enkele aanbeet en was echt van plan om zijn spullen op Marktplaats te zetten. Hahaha.



Het is ons wel eens meer overkomen, dat in de Waal of Merwede geen enkele aanbeet was te constateren, maar ondanks dat zijn we toch fanatiek door blijven harken, eigenlijk tegen beter weten in.

Vandaag gingen we het maar eens overdoen en zijn Ruud, zijn broer Edwin en ik gaan dropshotten op de snoekbaarzen en dat doen we het liefst in de avonduren, wanneer ze hun voorzichtigheid verliezen als ze op jacht gaan naar kleine vis of speldaas.
Gewapend met kleine shadjes, want het aanwezige speldaas is niet zo groot, krijg je meer aanbeten van gretige rovers dan met grotere shads op de plekken waar wij vissen.



De krachtpatsers zoeken vaak het ondiepere water op waar het speldaas zich verzameld heeft en vullen hun vette buiken met het kleine spul die dan een makkelijke prooi zijn.
Wij gebruiken daarom kleine shadjes omdat die meer overeenkomsten met het aanwezige speldaas vertoont en die worden veel vaker dan gewoon met enorme beuken op de toppen van onze hengels aangevallen om verslonden te worden.

Geen geknabbel, geen staartenbijters, maar de shadjes worden tot bijna in de keelholte verzwolgen, waarbij de rakkers een schot met hun staart produceren als een kanonskogel gelijk.
Je moet tijdens en na zo’n sessie haast je pols zwachtelen om een kop koffie aan je lippen te brengen of dit verhaal daarna te typen, want de krachten die tijdens de aanbeten ontstaan geven je het gevoel of je een Carpaal tunnel syndroom aan je pols hebt opgelopen.



Met shadjes die nauwelijks de 9 centimeter benaderen, vissen wij het liefst aan de dropshothaak en soms ietsje groter, maar dat is meer een uitzondering dan regel.
Vanavond was het niet anders, maar helaas kregen we ook te maken met hele voorzichtige aanbeten.

Soms waren de beuken op de top spectaculair en enerverend hard, maar overwegend waren de rakkers net in de bovenlip gehaakt na wat gerommel aan het shadje.
Je krijgt het gevoel dat de rovers onder water een cursus warenkennis hebben gevolgd en dit eens in de praktijk wilden brengen.
Ze waren echt kieskeurig en beten soms even in de staart om te kijken hoe het shadje zou reageren.



Maar Ruud wist toch nog een krachtpatser in de boot te krijgen, na een formidabele aanbeet die zijn dropshothengel even permanent krom deed trekken.
De slip van zijn molen maakte overuren en snorde als een tevreden kat.

Na de vele uithalen kwam de beul toch even boven water kijken, maar dook direct weer na de diepte om verder te strijden voor zijn vrijheid.
Ruud moest alle zeilen bijzetten om de dril tot een goed einde te brengen, maar na een minuut of tien was het moment aangebroken dat hij geschept kon worden.
De mooie 83er werd na het onthaken en fotosessie, direct weer teruggezet voor een volgende sessie.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator