Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Wij frustreren de roofvis met lepe vangende shads
 

    
 
Wij frustreren de roofvis met lepe vangende shads


Ja, je leest het goed, wij hebben een voorraad shads die zo leep, arglistig en geraffineerd zijn uitgevoerd en menige snoekbaars in verwarring brengt of ze met een echt of een nepvisje te maken hebben, dat wij met een gerust hart kunnen zeggen, dat de rovers uit frustratie gewoon niet meer weten wat ze moeten doen.

Als deze aangeboden shads in hun blikveld verschijnen zie je het onbehagen maar ook een gemoedsbeweging en een sidderende emotie in hun ogen weerkaatsen, want het lichaam wil reageren d.m.v. een fanatieke aanval terwijl het verstand hun dringend waarschuwt het niet te doen.



Die vertwijfeling uit zich in een soort van radeloosheid en wanhoop, want de aanvalsdrift is veel groter en veel sterker dan hun vermogen om afstand te nemen van het lekkers wat zich dartelend voor hun ogen beweegt en de meeste snoekbaarzen gaan dan ook overstag en storten zich vol overgave op het namaakvisje.

Het verstand komt met de jaren, zegt een bekende spreuk, maar de rovers in de rivieren en plassen van het mannelijke en vrouwelijk geslacht worden door die vertwijfeling in een positie gebracht door die uitdagende omstandigheden die misschien normaal vermeden, maar op een gegeven moment niet meer weerstaan kunnen worden.



Berouw komt dan vaak na de daad en zeker als de rover de verborgen haak in zijn verhemelte voelt penetreren en vast zit aan de haak door zijn onbezonnen handeling.
Wat bezielt mij toch, waar ben ik mee bezig geweest zal de schavuit zich afvragen en de realiteit van hun leven dringt zich aan hen op, want sommige predators hebben een trigger nodig om weer in de realiteit terug te keren.

Toch blijven deze uitdagingen bestaan en al blijven de rovers kritisch, kieskeurig en terughoudend, het ligt vaak aan de verpakking of omhulsel en hoe die zich manifesteert onder water waardoor er weer die prikkel afgegeven wordt om er aan over te geven.



Wij, als roofvissers rekenen daarop en stellen alles in het werk om de predators te verleiden toe te slaan, zodat ze hulpeloos aan de haak hangen en een gevecht om los te komen de enige optie overblijft om van hun belager af te komen.
Als roofvisser moet je ook die kunst eigen maken, de kunst van het verleiden en door veel te oefenen is dat te bereiken.

Eergisteren zaten Marco, Corwin en ik in de middag en een paar avonduren aansluitend in de Marcraft te dropshotten op onze geliefde roofvis, de snoekbaars.
Op facebook zie je soms een paar kneiters langskomen van roofvissers die zich helemaal scheel hebben gevangen, en wij zijn vandaag al blij dat we een beetje loens mogen kijken of dat we tenminste met onze linkerogen in iemands rechterbroekzak kunnen kijken.



Niet dat ik zeur, maar we mogen vandaag toch wel verwachten dat we in de koude wind en de vrij troebele waterstand een aantal tikken op de toppen krijgen, door hongerige stekels die de 80 cm of hoger benaderen.
Tja, had je maar voor de helft zekerheid zou je zeggen, maar Marco verspeelde deze dag een dikke 90er in de avonduren, die net voor het scheppen van de dropshothaak schoot.

Nu kunnen we wel uitgerust zijn met lepe shads, die weinig rovers kunnen weerstaan, maar ze moeten er wel liggen, dus gaan we alle strategische punten af waar die rakkers zich ophouden of verstopt hebben tot de gesloten tijd, die over een paar dagen een feit is.
Zeg nou zelf, je gaat toch ook niet het risico lopen om een haak in je bek te krijgen van een nepvisje of aasvisje, die je eerst uitgebreid moet onderzoeken op scherpe handel, als je straks twee maanden lang ongelimiteerd en zonder schroom alle witvissen naar binnen kunt schrokken zonder dat je ineens vastzit aan zo’n haak.



Gelukkig troffen we de volgende dag, ditmaal met Boy Kruiswijk als derde man in de boot, een goed stel dombo’s aan die het spelletje nog niet door hadden of nog niet geïnformeerd waren dat de gesloten tijd er aan zit te komen.
Ook onder deze vissoort zitten achterlijke of hardleerse creaturen bij die zelfs niet na kunnen denken met een volle buik en niet eens bewust zijn van het kloppen van hun hart en hun drang naar voedsel.

Met het verstand op nul, beuken ze op elk bewegend stukje voedsel die in hun blikveld voorbij komt zwemmen en hun beperkte brein automatisch hun bek open laat gaan om de vermeende prooi naar binnen te slokken.
We wisten deze dag ca. 30 snoekbaarzen en baarzen in de boot te brengen en daar was Boy voor een groot deel voor verantwoordelijk.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator