Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| De Ebro in Spanje en haar sterke onderdanen 2019 deel 2
 

    
 
De Ebro in Spanje en haar sterke onderdanen 2019 deel 2


We besloten om op zondag en maandag, in plaats van de eerder geplande drie dagen, op de meerval en de karpers te gaan vissen vanaf de kant.
De meerval en de karperhengels werden in orde gemaakt en met een volle boot voeren we naar een aangewezen stek op de Ebro waar Rinus al een klant (Bart) op had gesitueerd.

Bart was door het Googlen op een van mijn verhalen over het vissen op meerval gestuit, las gretig mijn verhalen over het vissen op meerval op de Ebro en was verrast over de compleetheid over de service die ebrowhoppers de klanten kan bieden.



Helaas kon een van zijn visvrienden niet mee en moest afzeggen, maar Bart wilde het toch graag al een tijd een keer meemaken en besloot alleen naar Playas de Chacon te gaan.
Die zondag waren we dus met zijn drieën op de ruime stek aanwezig en zaten de hele dag wezenloos naar de toppen van de hengels te kijken, terwijl we alleen maar naar het geluid van de beetmelders hoefden te luisteren als er een aanbeet plaatsvond.

Richard had twee luid klinkende belletjes aan zijn hengels gemonteerd die hard rinkelen als er op een van zijn meervalhengels een aanbeet zou plaatsvinden.



We vingen die zondag helemaal geen ene ruk en zaten alleen maar in de ochtend in de wind kou te lijden en later in de middag te verbranden door de hete zon.
Rinus had voor ons een soort dekzeil gespannen tussen de struiken en bomen, waar we eventueel onder konden gaan zitten en daar werden ook de koelboxen geplaatst en wat ander materiaal.

We hebben eigenlijk weinig gebruik van deze schuilplaats tegen de zon gemaakt, aangezien Richard en ik slecht ter been zijn en liever in de buurt van de hengels wilden blijven, omdat het een hele opgave is om bij een aanbeet snel via de rollende stenen op de schuine kanten van de oever bij de hengels te komen.



Maar de dag er op (maandag) hadden we wat meer mazzel.
Bart was de eerste die een flinke aanbeet kreeg van een karper van 14 kilo op een van zijn meervalhengels.
Ondanks de “zware” hengels, was het toch een flinke strijd om de schubkarper te drillen, want die gaf het niet snel op terwijl de meervalstokken die eigenlijk de dril makkelijker en minder moeilijk zou moeten maken.

Er lag natuurlijk helemaal niets klaar.
Het schepnet moest nog uitgevouwen worden, de mat/bak lag ook al niet langs de waterkant en natuurlijk lag er geen fototoestel of een gsm klaar om foto’s van eventuele vangsten te maken.



De eerste dag werden de meerval en karperhengels in de boot meegenomen en het aas, een paar Halibut pellets aan een hair, gedumpt op een plek waar meervallen waren gespot en die door een marker op het water waren gemarkeerd.

Dat betekende een hele operatie omdat elke hengel uitgevaren moest worden en na het dumpen van het aas en lood op de plekken nog een schep pellets cadeau kregen.
De wind kreeg vaak vat op de uitgevaren hoofdlijn en zorgde ervoor dat er een grote slack in de lijn werd geduwd.
Als de hengel na het dumpen van het aas weer aan de eigenaar werd teruggegeven moest hij er snel voor zorgen dat de slack zoveel mogelijk uit de lijn werd gehaald voor de hengel in de steun kon worden geplaatst.



Op de tweede dag deden we dat anders.
De “schipper” nam de het lood en aas mee in de boot en de visser bleef met de hengel in de hand aan de kant staan en kon zo een beetje manipuleren om de slack in de lijn te voorkomen.
Was het aas in het water gedropt, dan kon de boot snel weer terug om de andere visser van dienst te zijn of om het aas en lood van de tweede hengel op te halen.

Mijn karperhengels lagen op een rodpod van Nash, die ik echter moest verstevigen en verzwaren met een touwtje aan een zware steen, want het zal je maar gebeuren dat je hengelsteun met de andere hengel om zou vallen bij een knoert van een aanbeet.



En die kwam bij mij.
Mijn beetmelder ging plots af en ik dacht een karper aangeslagen te hebben, maar niets bleek minder waar.
Eerst dacht ik dat ik de aanbeet had gemist, want ik voelde haast geen weerstand op de top van mijn karperhengel, maar dichterbij gekomen kreeg de vis pas in de gaten dat hij gedwongen werd om naar de kant te zwemmen en ging er als de brandweer vandoor.

Even later bleek dat er een meerval van 117 cm aan mijn haak hing en ik vreesde voor mijn onderlijn, aangezien deze van fluorocarbon was gemaakt en niet van een gevlochten lijn.
Ik zat immers op de karper, maar de haak zat netjes in een van zijn mondhoeken en kon snel verwijderd worden.



Om de tijd te doden had Richard een kort feederhengeltje van Rinus meegekregen en zat op zijn gemak een viertal kopvoorns te vangen met een klein haakje die hij met een paar maden had bekleed.
Op een van zijn meervalhengels bleek de voering van een van zijn hengelogen te ontbreken en dat was waarschijnlijk gekomen door de ruwe behandeling van de hengelkoker op een van de vliegvelden.

De deksel van de onderkant van de koker ontbrak op de bagagebelt en een gedeelte van de inhoud (shadjes) ontbraken eveneens en door deze “behandeling” is daarbij ook een van de hengelogen beschadigd, aangezien beiden heel en zorgvuldig door Richard waren ingepakt.



We besloten om op de laatste dag van onze visvakantie toch maar weer te gaan dropshotten, want (bijna) doelloos naar een geluidje van een belletje of een beetmelder te luisteren tussen en op de verzengende stenen aan de waterkant, ging ons die twee dagen niet goed af.
Toen Richard het plannetje voorstelde om de laatste dag weer te gaan dropshotten, had dit voorstel al in mijn gedachten plaatsgevonden en was de keus snel gemaakt.

Dus alles weer door ons afgebouwd en de visboot weer door Rinus opgebouwd met zitstoelen en de elektromotor, gingen we de laatste visdag dropshotten op een paar bekende plekken waar we aardig gevangen hebben.
Rinus was naar het dorp geweest om voor ons wat speldjes zonder wartels te kopen omdat we daar nog maar een paar van bij ons hadden en we kregen een tweetal pakjes onder ogen waar je 3.60 euro per stuk voor slechts tien (10) speldjes voor neer moest leggen.



Je reinste diefstal, aangezien je bij AliExpress of Wish daar een paar honderd stuks voor bijna dezelfde prijs kunt krijgen.
Deze laatste visdag op de Ebro kregen we 13 snoekbaarzen in de boot en dat is weinig, terwijl het een uitgelezen dag was om heerlijk in een bootje met een klein beetje wind de kantjes af te dobberen, op zoek naar brute snoekbaarzen.
We kregen een tweetal aanbeten op slechts 10 vierkante meter van de 925 km lange Ebro en daar kwamen binnen 5 minuten de 68 en de 69 cm snoekbaarzen uit.

Die lagen gewoon naast elkaar een beetje te niksen en te wachten tot er een zielig visje in hun vizier kwam om opgepeuzeld te worden.



In totaal hebben we 62 snoekbaarzen en drie baarzen gevangen, een meerval van 117 cm en vier kopvoorns op de feeder (Richard).
Wij verspeelden 16 onderlijnen met in totaal 21 dropshotloodjes en 14 wartelspeldjes en een flink aantal shadjes die niet alleen aan de rotsen of voorwerpen aan de bodem vast bleven zitten, maar ook totaal afgekloven waren door onze vechtende vrienden en onbruikbaar werden.

Richard kreeg op de laatste dag een meerval aan zijn shadje, waarvan we eerst dachten dat hij met zijn hoofdlijn in de schroef van de elektromotor bleef zitten omdat zijn spoel ineens overuren maakte en flink wat hoofdlijn af gaf, maar de top van zijn dropshothengel wees de andere kant op en daarna onder de boot toen de onderlijn brak en hij een los eindje aan zijn wartel er voor terug kreeg.



De service van Rinus was weer perfect, want niets is hem teveel, het eten overheerlijk, aangezien Roxanne echt haar best doet om elke keer weer een feestmaaltijd op tafel te zetten en de koelboxen te vullen met allerlei lekkers.
Het weer viel mee op een halve dag regen na en twee dagen iets teveel wind, maar waar we toch nog met de platbodem er op uit konden om te vissen.

’s Ochtends was het zeer fris en dat merkte je weer aan je gekrompen scrotum als je uit je bed stapte, maar later op de dag verbrandde je je velletje als je geen Sun protector had gebruikt.
In september gaan we het weer een weekje overdoen en hebben veel van ons materiaal door Rinus op laten slaan omdat we niet van plan zijn om ons weer een breuk te tillen aan al die ellende.
Tot dan.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator