Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Sommigen gooien hun principes overboord, wij alleen de vissen
 

    
 
Sommigen gooien hun principes overboord, wij alleen de vissen


Vandaag test ik mijn nieuwe, net aangeschafte Quantum Smoke S3 101 HPT druppelreel op mijn dropshothengel en die ga ik eens even flink misbruiken of die wel heel blijft bij agressief aanslaan.
Flauwe kul natuurlijk, maar ik ga wel bij elke sessie bijhouden hoeveel uur ik er mee gevist heb en hoeveel keer ik aan heb geslagen op een aanbeet van een snoekbaars of een misser.
Dat bijhouden doe ik expres omdat ik er achter wil komen of de drie jaar garantie op de reel volledig tot zijn recht zal komen en als ik de reacties van anderen gelezen heb, zal dat wel allemaal in orde zijn.



In een vorig verhaal heb ik al aangegeven hoeveel druppelreels ik al heb “versleten” na de garantieperiode van een jaar en daaronder zaten niet de minste reels.
Afwachten dus en we gaan het zien en meemaken.

Van mij mag het water nog veel kouder worden dan de 18 graden momenteel, want dan worden de rovers ook meer actiever om hun buikjes te vullen en vet aan te kweken voor de aankomende winter.



Vorig jaar vingen we gewoon snoekbaarzen met verregaande obesitas, want die waren kogelrond, vreselijk strak in het vel tot bijna barstens toe, dat je het idee had dat ze door de oppervlaktespanning van hun vel open zouden scheuren als je ze beethield om te onthaken.
Het was een raar gevoel om dat afschuwelijke gespannen vel met je hand en vingers te omvatten en dan heb je de onwillekeurige neiging om striae scheurtjes tussen de schubben te gaan zoeken.

Alles wat maar op voedsel leek, werd fel aangevallen en tot in de strot in de bek gezogen om direct te verorberen.



Ik hoef je eigenlijk dan ook niet te vertellen dat we te maken kregen met natuurlijk spectaculair harde aanbeten met krachtige beuken op de top van de dropshothengel die vaak diep na de beuk door moest buigen door het plotselinge geweld van de aanvallende snoekbaars.
Als wildemannen gingen ze tekeer om los te komen als je ze gehaakt had en soms lukte dat, als ze zichzelf maar net gehaakt hadden in de bovenlip.

Dat zijn memorabele momenten, momenten waar je lang op kunt teren als je zulke roekeloze knokkers in het net kunt krijgen na een fel gevecht en de adrenaline met gulle golven in je aderen heeft gestroomd.



Dan hoeft de snoekbaars per se geen 90+ cm te zijn, maar dan is de strijd en gevecht van een 60er of een 70er net zo enerverend en opwindend.

Marco, Boy en ik gaan vandaag eens proberen om een aantal vechtjassen aan onze dropshothaken te krijgen.
Nu is deze rivier tegenwoordig niet meer bekend om zijn formidabele vangsten, want dat lijkt haast verleden tijd toen het gewoon niet op kon en je de een na de andere kneiter aan de haak kreeg, maar dat zal wel te maken hebben met de beroepsvisser die met regelmaat de mooiste roofvissen wegvangt en er (te) weinig rovers van formaat overblijven die de dans zijn ontsprongen.



Toch vang je af en toe een sterke krachtige snoekbaars en eigenlijk is het te gek voor woorden, dat je die dan maar af en toe vangt, terwijl het vroeger de normaalste zaak van de wereld was.
Af en toe migreren flinke groepen snoekbaarzen, in bepaalde perioden van het jaar, van de grote plassen door de rivieren en dan vang je je helemaal scheel of je weer in die goede oude tijd van overvloed bent beland.

Ga je een of twee dagen later dan kan de hele groep weer het stuk rivier verlaten hebben en een flink aantal kilometers verderop rondhangen en vang je op dezelfde plekken een paar achterblijvers die niet op tijd met de groep is meegezwommen.
Dat hebben wij vaak genoeg meegemaakt.



Het zou natuurlijk prachtig zijn als je van te voren zou weten wanneer er groepen schavuiten en deugnieten op bepaalde plaatsen in de grote rivieren een rustpauze inlassen en hun buikjes willen vullen.
Maar meestal is het zuiver toeval als je juist die dag gaat vissen op deze rovers en ze daar ook net aanwezig zijn, want had je een dag eerder of een dag later gegaan, dan waren ze daar nog niet aanwezig geweest of ze waren net weer doorgetrokken naar een ander gedeelte van de rivier.

Net als andere roofvissers hebben wij ook meegemaakt dat je de een na de andere vechtjas aan je haakje mocht haken en je uiterst tevreden aan het eind van de dag naar huis kon rijden.



Dan is het aantal rovers die je hebt gevangen niet altijd bepalend of je een fijne visdag hebt gehad, maar de strijd van bepaalde krachtpatsers die vooral niet de strijd opgaven om vrijwillig in het net of in de boot te belanden.

Vandaag kregen we te maken met dubbele en driedubbele aanbeten en dan zit je elkaar vergenoegd aan te kijken als je de twee of drie hengels krom ziet staan.
Elke gevangen snoekbaars zag er gaaf en ongeschonden uit, mooie sterke roofvissen en ze vochten allemaal tot aan de laatste krachtsinspanning.



Toen de ’s middags de stroming wegviel werden de aanbeten een stuk minder en moesten we echt op zoek waar die rakkers zich verstopt hadden.
In het midden van de rivier konden we ze nog wel haken, maar wel met mondjesmaat.
Uiteindelijk bleven de vangsten bij 34 stuks staan, maar op het laatste moment van het opruimen en binnenhalen van de shads, kreeg ik nog een laatste aanbeet en kwam nummer 35 in de boot.

Het was een mooie visdag met weinig wind, een heerlijk zonnetje en we hebben ons met elkaars gezelschap vermaakt.
Gaan we snel weer overdoen.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator