Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Dropshotten “Old skool” met een verrassing. 84 stuks
 

    
 
Dropshotten “Old skool” met een verrassing. 84 stuks


Toen Ruud en ik afgelopen maandag in de auto nog niet precies wisten waar we naar toe zouden gaan om te gaan dropshotten, gingen we toch na een kort overleg naar het water waar we al “eeuwen” naar toe zijn gegaan.

Eigenlijk kwam het door de regen en de file die ons door het weeroverzicht in het vooruitzicht waren gesteld, dat we afweken van het eerste plan.



Dat veel bezochte water kennen we als onze broekzak en dan was de beslissing snel gemaakt, niet wetende dat we echt voor een verrassing zouden komen te staan.
Onderweg hadden de ruitenwissers van de auto moeite om de regen op de voorruit weg te wissen, want het goot werkelijk, maar Ruud wist zichzelf en mij gerust te stellen, dat de regen op zou houden rond 10.00 uur.

En dan zit je in de auto om 07.30 uur en na een rit naar het water en traileren van ongeveer een uurtje bij elkaar opgeteld, nog steeds dik anderhalf uur in de regen.



Snel de regenkleding aan, de Alumacraft traileren en na het regenvrij maken van de bootstoelen, met een sukkelgangetje naar de eerste hotspot, die iedereen overigens kent.

Daar lieten we onze shads naar de bodem zakken en binnen een paar minuten hadden wij al 4 snoekbaarzen moeten onthaken met de onthaaktang, want de shads waren abnormaal diep genomen en met een kracht of het de laatste visjes in het water waren.
Dat beloofde veel goeds, want zo snel een paar krachtige aanbeten en ook nog daarmee een aantal felle rovers in de boot, zou er op kunnen wijzen dat we vandaag een klein feestje konden bouwen.



We kregen te maken met dubbele aanbeten en beuken op de toppen van onze dropshothengels die we al tijden niet zo fel hebben gevoeld.

Elke aanbeet verraste ons elke keer, vanwege de kracht waarmee de shads werden genomen en of ze elkaar de siliconenhap misgunden.



Soms werd de top gewichtsloos en dat betekent niet meer of minder dat de shad door een rover van onder werd opgenomen en daarmee het druppelloodje optilde, waardoor het gewicht van het loodje en shad niet meer door de top werd gedragen.

Bij elke gevangen rekel zag je de verbazing in de ogen, dat een prooivisje (shadje) blijkbaar sterker bleek te zijn dan zijzelf, de grotere brute aanvaller, omdat de snelheid waarmee ze door het water werden getrokken tot aan de oppervlakte toe, blijkbaar toegeschreven werd aan de nog brutere kracht van het siliconen visje.



Dat kon je merken aan het buitensporig gedrag van de gehaakte wildemannen, die zelfs in het rubberen schepnet nog steeds aan het strijden waren om zich van het shadje te bevrijden.
Probeer dan maar eens zo’n schavuit met goed fatsoen te pakken, terwijl die daar nog steeds zich in alle bochten wringt om los te komen van zijn belager.

Had je ze eindelijk goed beet om de haak te verwijderen, dan maakten ze zich breed en bogen ze zich helemaal in een kromme spasme.



De visteller kwam tevoorschijn, want de aantallen schoten omhoog en dan kun je je vergissen in het aantal gevangen woestelingen.
Bij 20 stuks keken we elkaar aan, bij 30 stuks hoopten we stiekem op meer en bij 40 stuks kregen we steeds meer vertrouwen in dat we makkelijk de 50 stuks zouden halen.

Tussen de vele vangsten van snoekbaarzen door kwam een snoek van over de 70 cm even vertellen dat hij ook een siliconen shadje aantrekkelijk genoeg vond om daar even van te proeven.



Ruud kreeg hem eigenlijk aan de haak, maar wilde de snoek niet beethouden, dus heb ik dat maar gedaan voor een foto voor dit verhaal.
Het vangen en haken van de wildebrassen ging maar door en Ruud riep af en toe op welk aantal de visteller stond en daar werden we eigenlijk allebei toch wel vrolijk van.

We hebben al een hele tijd niet meer meegemaakt, dat we zulke aantallen alleen met shadjes hebben mogen vangen en dat we nu bijna bij elke “zakker” binnen een paar minuten een aanbeet kregen is een heerlijke gebeurtenis.



Gelukkig werd het op een gegeven moment droog en dat is het ook voor de rest van de dag gebleven.
De aanbeten gingen onverdroten door en als een plek helemaal was uitgeharkt, schoven we een eind verderop en gingen de aanbeten gewoon weer door.
Mijn nieuwe dropshothengel en nieuwe druppelreel kregen het aardig te verduren en zowel de hengel als de reel bleven prachtig hun werk doen.

Nummer 70 werd onder gejuich binnen gehaald en we konden nog een uurtje doorharken voor we naar de trailerhelling zouden varen.



Voorheen kregen we altijd te maken met een dood uurtje, waarin je helemaal geen of slechts een enkele aanbeet kon krijgen.
Daar was vandaag geen sprake van, want het “dode” uurtje bleef weg en we bleven maar aanbeten krijgen, alhoewel die af en toe voorzichtiger werden.

Dan waren de vlegels net in het bovenlipje gehaakt en sommigen konden tijdens de dril nog ontsnappen en een enkeling niet.



Maar helaas kwam aan deze heerlijke dag een eind en toen we de visteller bekeken bleken we 84 snoekbaarzen in de boot te hebben gekregen.
Een aantal die we van te voren nooit hadden bevroedt en echt een verrassing voor ons beiden was.

We hadden de juiste keuze omtrent het water gemaakt en ondanks de regen in de ochtenduren hebben we een echte ouderwetse vangdag er voor terug gekregen.



 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator