Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Vandaag gaan we weer rauzen in het snoekbaarsbestand 43 st
 

    
 
Vandaag gaan we weer rauzen in het snoekbaarsbestand 43 st


De laatste dagen is de regen soms met bakken uit de hemel gekomen en vandaag verwachten we niet veel anders als we ons gereed maken om te gaan dropshotten op de familie snoekbaars.
De lepe en doortrapte shadjes liggen klaar, de dropshothengels opgetuigd en ons humeur is doorspekt met een enorme vangdrang, een drang om eens lekker te rauzen op moordlustige creaturen.



Waar we ons een beetje zorgen om maken is het droog houden van onze kruizen en niet omdat we beiden incontinent zijn en druppelsgewijs urine verliezen, maar door de plasjes regenwater die vaak in de bootstoelen gevormd worden door onze druipende regenkleding.
Echte waterdichte regenkleding, en dan heb ik het vooral over de regenbroeken, blijken nog steeds geen prioriteit te hebben bij vele fabrikanten.

Het lijkt wel of de regenbroeken alleen voor staande beroepen worden gemaakt, want zodra je een zittend leven hebt, als bootvisser zijnde, komt er zo’n spanning op de naden in je bilpartij te staan, dat dit na een tijd gaat doorlekken.



Het kan een of twee jaar duren, dat ligt waarschijnlijk ook aan de keren dat je die regenkleding draagt, maar er komt een keer dat je een visdag met een koud nat kruis zal eindigen.

Het is eigenlijk van de zotte, maar je kunt dat voorkomen door een poncho over je regenkleding te dragen, maar die hindert vaak je vrije bewegingen.
De achterzijde van je poncho kun je over de rugleuning draperen, zodat de stroompjes regendruppels via je regenjas de zitting van de bootstoel niet kunnen bereiken maar via je poncho in de boot rollen.
En inderdaad, het beperkt behoorlijk je bewegingen als je zit te dropshotten, maar dat neem je maar op de koop toe.



Ruud heeft dat vandaag opgelost door het aantrekken van een neopreen waadpak met laarzen.
Dat is een oplossing, maar dan moet je wel een blaas met twee liter zeik in je lijf op kunnen slaan, want de doorsnee roofvisser moet toch wel een of twee keer op de dag zijn pielemoos tevoorschijn halen om zijn blaas te ledigen en dan moet je je waadpak eventjes afpellen.

Voor de herfstbuien misschien ideaal, maar zodra de winter invalt zijn de laarzen die aan het waadpak zijn verbonden toch onvoldoende om warme voeten te houden.



De eerste shadjes zakken door het gewicht van het dropshotloodje naar de bodem en het wachten is op de beuk op de top van de hengel die we eigenlijk al vrij direct verwachten.

Als je net zoveel vertrouwen hebt in je eigen shadjes, zoals wij die in onze shadjes hebben, dan ken je beslist dat gevoel.
De hengsten op de top bleven dan ook niet lang uit en de eerste snoekbaarzen kwamen spartelend in de Alumacraft.
Ze waren nog niet van een afmeting dat ze via de kieuwgreep gepakt of door een schepnet geschept moesten worden, maar konden zo via het speldje aan de bovenkant van de Fluorocarbon onderlijn uit het nat getild worden.



Daar moet je geen gewoonte van maken, want anders kun je lijnbreuk bewerkstelligen omdat de knoop in je onderlijn die de dropshothaak bijeenhoud kan breken en is je net gevangen snoekbaars pleiterik.

De vangsten van snoekbaarzen gingen bij Ruud en mij redelijk gelijk op en dat getuigd van een specialisatie en precisie van ons beiden, omdat we aan elkaar gewaagd zijn en dezelfde tactieken toepassen.
Dat heb ik hetzelfde als ik met Marco of andere vismaten aan het vissen ben, want afkijken kost niks, ideeën pikken is altijd gratis en het uitwisselen van belangrijke gegevens en vangende shads hoort daar natuurlijk ook bij.



Ik dacht een flinke snoekbaars aan de haak te hebben, maar het bleek een snoekje te zijn met in zijn bovenlip de haak van de shad.
En je weet het, de grootste snoekbaars verspeelde ik omdat de haak, die net in zijn bovenlip zat, losschoot op het moment dat Ruud hem wilde scheppen.

Hij probeerde nog de kerende beul, die sneller dan vlug zijn staart liet zien, te scheppen, maar miste hem op een haar na.
Jammer, want daar had ik een mooi fotootje voor dit verhaal van kunnen maken.



In het begin zag het er niet naar uit, dat we meer dan 15 snoekbaarzen zouden vangen, maar ineens kregen we een dubbele aanbeet van een stelletje rakkers die zich op een bepaalde plek verzameld hadden.
Op die plek kwamen meerdere snoekbaarzen aan de haken en dat was even later weer afgelopen.

Vandaag moesten we ze zoeken en elke keer kwam er een of een paar rovers aan de haken van de shads en was er weer een andere potentiele vangplek aan de beurt.
Op die manier kregen we toch nog een 43 roofvissen in de Alumacraft, waaronder een paar baarzen, een snoek en vele snoekbaarzen.



 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator