Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Roofvisverhalen|| Onze shads lijken wel magneten die rovers aantrekken 28 st 1000ste artikel
 

    
 
Onze shads lijken wel magneten die rovers aantrekken 28 st 1000ste artikel


Vroeger nam ik zoveel mogelijk shads in dozen mee in de boot, netjes gesorteerd kleur bij kleur in de meest uiteenlopende soorten, maar dat is verleden tijd.
In de loop der jaren kom je er vanzelf achter welke shads en welke kleuren het beste de snoekbaarzen kunnen verleiden tot een aanbeet.

Soms krijg je van andere roofvissers te horen dat ze uitstekende resultaten bereiken met het aanbieden van bepaalde shads aan de rovers die net op de markt zijn gekomen.
Vaak zijn die shads al door prostaffers tot in den treure uitgeprobeerd en worden de uitkomsten van deze vangsten gebruikt om die shads te promoten bij het grote publiek.



Nu weet ik uit ervaring dat die resultaten ongelofelijk, maar vaak ook betrekkelijk zijn, omdat vele shads al binnen een jaar of paar jaar sneuvelen en ze steeds minder de roofvissen kunnen verleiden tot een aanbeet.
Hoe kan dat eigenlijk, zal je zeggen en denken, een shad die in het begin uitstekend zijn werk doet en een tijd later niet meer, komt dat misschien door dressuur of gewenning.

Waarom verliest een roofvis zijn interesse in een shad in zo’n korte tijd die hij voorheen niet voorbij kon laten “zwemmen” zonder dat die een aanbeet wist te bewerkstelligen.
Eigenlijk kun je dressuur op groot open water wel vergeten, aangezien de aanvoer en migratie van de vele snoekbaarzen zo overweldigend is, dat je dressuur wel uit kunt sluiten.



De vele tienduizenden, zo niet de honderdduizenden rovers en meer hebben het instinct om te reageren op een visje of shadje die een afwijkend gedrag vertoont en zo op het oog in moeilijkheden verkeert, dat het een makkelijke prooi is voor de schelmen, waar ze niet uitputtend op hoeven te jagen.

Deze onbetrouwbare creaturen zijn er helemaal visueel op ingericht om afwijkend gedrag in het zwemmen direct op te merken en om ze als een eenvoudige prooi te classificeren.
Maar soms ligt het ook aan de manier hoe een shad door een roofvisser aangeboden wordt, stil hangend, bewegelijk of met wilde op en neerhalen, want het moet de rover altijd triggeren om eens de shad te onderzoeken of direct aan te vallen.



Waarschijnlijk ligt het dan toch aan de manier hoe de shad onder water beweegt, als hij steeds weer op en neer wordt gehaald, want de rover ziet er dan toch een gewond of een in nood verkerend visje in die elke keer tracht om krampachtig te zwemmen en om in leven te blijven.
De vorige sessie kregen Marco en ik 45 snoekbaarzen aan een bepaald shadje aan de haken en dat was opmerkelijk, want het leek er op dat de snoekbaars een duidelijke voorkeur had voor dit shadje.
De andere twee boten met onze vier vismaten, Frido, Oscar, Boy en Edwin kregen maar een fractie van de snoekbaarzen aan de haken door het gebruik van andere shadjes dan de onze en dat getuigd dat de rakkers een voorkeur hadden voor onze shadjes en niet die van de anderen.

Vandaag zit ik weer met Marco in de boot en we vertrouwden ons weer op dezelfde shadjes die we op de vorige en eerste sessie van dit jaar hebben gebruikt.



De eerste vijf aanbeten met de nodige gevangen rekels was een feit en toen kwam de klad er in.
Telkens kregen we te maken met hele voorzichtige aanbeten waar we toch op reageerden met aanslaan, want soms plegen grotere snoekbaarzen dit ook te doen, en bleven de ondeugden net niet hangen.
Bij nadere controle bleken ze steevast aan de staarten te hebben getrokken, want bij het ophalen van de shad, bleek deze in de haakbocht te zitten.

Na twee afgebeten schoepstaarten, wisten we het zeker, de rovers waren niet op het roverspad, maar zaten zich een beetje onder water te vervelen en beten uit zuivere baldadigheid in de staarten van passerende shadjes.



We moesten weer op zoek naar andere shadjes tot 12 cm, want de grotere maten werden juist in de staarten gebeten en bleven er maar weinige wildemannen hangen.
Terug naar ongeveer dezelfde shadjes die we eerder gebruikten, maar met net een andere kleurschakering en nu lieten we de shadjes gewoon stil aan de dropshothaken hangen, zonder dat we ze bewogen.
Dat bleek uiteindelijk te werken, aangezien de beuken op de top van de dropshothengels buitengewoon krachtig waren en de shads elke keer uit de kelen van de roekeloze rakkers gehaald moesten worden omdat ze diep waren genomen.

Jaren geleden kregen we ook in de winterperiode venijnige aanbeten op de 10 cm Culprit shads, een vrij brede stijve shad met een schoepstaartje waar weinig actie in zit en die we bijna stilstaand via de dropshotmethode de snoekbaars aanboden.
Vandaag sloten we af met 28 snoekbaarzen, waarvan de grootste ruim 70+ bedroeg en gezien de apathische houding van de vele snoekbaarzen met hun baldadige streken om de staarten van de shads af te bijten, was dit toch nog een fijn resultaat.

Met dank aan Boy Kruiswijk voor enkele foto's in dit verhaal

 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator