Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Andere visverhalen|| Leo en zijn relatie met vogels
 

    
 
Leo en zijn relatie met vogels


“Ik leg er vannacht eentje langs de rietkraag”, hoor ik Leo zeggen in La Horre.
“Effe voeren”. Een volle emmer werd geleegd over een brede rand langs de rietkraag.
’s-Nachts was het raak; een gillende optonic in de tent van Leo suggereerde een aanbeet van een karper. Verstijfd en onvast op de benen struikelde hij naar de vlonder, om daar een groep van een stuk of 10 jonge witte zwanen aan te treffen, die zich smakkend tegoed deden aan het zo rijkelijk uitgestrooide voer op een voor zwanen bereikbare diepte. Eén van die zwanen was verantwoordelijk voor het afgaan van de pieper. “En ik lag nog wel zo lekker te slapen” gaapte Leo.

Die nacht heeft Leo heel naar gedroomd.


De volgende dagen werd onze stek herhaaldelijk bezocht door onze gevederde vrienden.
“Vrienden” zeg je ?
Nou, volgens Leo zijn dit vijanden, die met alle beschikbare middelen bestreden moesten worden. Hij bespeurde de aanzwemmende groep al op honderden meters afstand en schalde dan vervolgens over het meer: “pleurt op teringlijers”.
Onverstoorbaar vervolgde de groep haar weg naar de plaats waar zij zich tegoed konden doen aan het proteïnerijke voedsel, dat zo overdadig aanwezig was. Hoeveel geluk kun je hebben als zwaan ? Kop en nek in het water en kontje omhoog, al grazend over de bodem van het meer.

Zwanenkontjes


“Wil je godver oprotten, tuig van de richel” vleide Leo terwijl hij herhaaldelijk met zijn hengeltop in het water sloeg om enige indruk te maken op het gevleugeld getriefel.
Dat hielp……..nou ja, voor even, want 5 minuten later was het pril geluk weer terug.

Zit die gozer er nog ?


“Wel godver de godver, daar heb je dat vullis weer. Krijg je daar nou niet de klere van ?”. Leo’s bloeddruk liep hoog op, te zien aan zijn rode hoofd en zijn hectische bewegingen.
Alles werd uit de kast gehaald: boilies schieten met de werppijp of catapult, vloeken en schelden, klappen uitdelen met de hengeltop. Sissend werd dan de aftocht geblazen om een paar uur later weer terug te keren.

Wat moet je nou ? Wat moet je nou ?


“Do you know what we do with these animals back home in England ?” vroeg een bevriende Engelse visser ons. Hij maakte een aantal vervaarlijke gebaren waaruit op te maken viel dat de betreffende zwaan een uiterst ongelukkig einde van zijn leven zou ervaren.
Leo was het hier natuurlijk helemaal mee eens. Het einde aan een dergelijk verwerpelijk leven kon niet wreed genoeg zijn.
“Maar Leo, zie je dan niet dat dit prachtige beesten zijn” wierp ik nog op. Daar heeft Leo wel oog voor, maar de overlast was doorslaggevend voor zijn meningsvorming.

OK. Ik ga, maar ik kom weer terug.


Die eend in de plas van Groeneveld in Woerdense Verlaat was duidelijk verliefd op Leo. Waar Leo zat, zat de eend ook. “Pleurt op, tyfuslijer” verstoorde Leo de droom van onze eend, terwijl hij hem of haar met de hengeltop een venijnige tik probeerde te geven. De verongelijkte eend droop dan af met een heen en weer wiegend staarteind.
Wel eens last gehad van eenden ? Ik nauwelijks ( behalve dan die ene keer op La Horre, dat ik een zwaan aan de haak heb gehad, die mijn boilie als een toetje oppeuzelde: noot Leo ). Eenden hebben de gave om met hun zwemvliezen over je lijn heen te zwemmen. Zelden heb ik meegemaakt dat een eend de lijn meenam.( maar wel onlangs je stukje broodkorst terwijl je zat te vlokvissen: noot Leo )

Zo ziet Leo zijn eend graag; gemarineerd in een pikante saus.


Omdat de eend echter, evenals de zwaan, behoort tot de groep vogels, moet ie bij Leo niet aankomen. Ik geloof dat de verliefdheid nu over is, want tegenwoordig wiegt zijn staarteind al als hij Leo ziet.

Zijn ze niet mooi ?


Leo en vogels: een onmogelijke relatie.


Vismaat en vriend Theo de Wit.

 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator