Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Vliegvisverhalen|| Vliegvissen in de rivier de Bode bij Treseburg juni 2008
 

    
 
Vliegvissen in de rivier de Bode bij Treseburg juni 2008


Het was ons vorig jaar zo bevallen om in de Bode de forel aan de droge vlieg of nimf te vangen en we hadden zo genoten van de natuur, dat wij, Appie de Jong, Peter Naarden en auteur Leo Olierook weer in de auto stapten, ditmaal in de bus van Appie om in juni 2008 naar de rivier de Bode bij Treseburg in Duitsland te rijden. Treseburg met zijn 92 inwoners is de kleinste gemeente van Sachsen-Anhalts in de Harz en ligt 423 meter boven de zeespiegel.
Om beurten reden we ongeveer twee uur de man om de vermoeidheid ons geen parten te laten spelen en geconcentreerd en uitgerust de auto te kunnen besturen.

We waren nog steeds verrukt over de vele bruine sterke forellen die we vorig jaar hadden gevangen en Peter hebben we overgehaald om ook eens van die dolle pret te gaan proeven.
Vorig jaar hadden we de 18 km lange rivier bij lange na niet volledig kunnen bevissen en er liggen dus nog steeds voor ons maagdelijke stukken water onaangeroerd.
Ongetwijfeld zullen de te vissen gedeelten en de omgeving weer adembenemend en prachtig zijn, want daar twijfelden wij geen moment aan.
Wij zijn er nu zeker van, dat de Bode een mooie rivier is voor alle 6 Juntaleden ( eigen clubje vliegvissers) en dat deze rivier ons allemaal volledige voldoening zal geven.

Dit is de vergunning voor 7 dagen aaneen vliegvissen in de Bode in Treseburg

Wederom zijn we bij het Ferienhotel & Reisedienst Forelle, Ortsstrasse 28 in Treseburg de vergunningen gaan halen. En deze worden beschikbaar gesteld door de Vereinigung Nordharzer Anglervereine e.v., zoals ik al eerder in het vorige verhaal had medegedeeld.
.
De vergunning voor 3 dagen vliegvissen kostte nog steeds 30.- euro en de vergunning voor 7 dagen kostte eveneens nog 60.- euro. De vergunningen zijn dus dit jaar niet verhoogd en blijven nog steeds voor bijna niks.
Let wel! De dagen moeten nog steeds aaneengesloten worden bevist.
Wij namen allen een 7daagse vergunning en betaalden 60.- euro de man.

Ditmaal had ik alleen de Tippet van 7 ½ ft voor een 3 lijn en de Flea van 6 ½ ft voor een 4 lijn meegenomen en de rest thuis gelaten

We pakten de koffers uit, trokken onze vliegvisuitrusting aan, behalve Peter, die over zijn nette kleding zijn waadlaarzen en vliegvisvest aantrok en besloten nog even naar de rivier de Bode te lopen om daar laat in de middag een vliegje op het water aan te bieden.
De Bode ligt op een steenworp afstand van het hotel en omdat we slechts een uurtje wilden gaan vliegvissen, besloten we de auto te laten staan voor het hotel en dat stukje naar een gedeelte van de rivier maar te lopen.

Hotel Zur Luppbode was weer het hotel waar wij verbleven, maar weer niet gegeten hebben


Peter was degene die het eerste forelletje aan de droge vlieg ving en ik ving er vrij snel 2 achter elkaar met de vlokreeft. Appie volgde iets later met een mooie bruine forel met felle stippen gekleurd.
We waadden zo’n zes meter tussenruimte naast elkaar door de stroming van de Bode, want op dat stuk de Mädchenstrecke genoemd, was ruimte zat. Appie stapte na vijftig meter het water uit en liep een honderdtal meters terug om daar zijn heil te zoeken.
Peter en ik besloten op de meidenplek door te vissen tot aan de brug en na het uitblijven van verdere aanbeten stapten we schuifelend richting de linkerkant van de Bode om de oever op te komen.
De rotsen onder water waren glad en verraderlijk en onze waadlaarzen met viltzolen gleden van links naar rechts ondanks het kniediepe water.

Peter liep voorzichtig voor mij en een gladde schuine steen onder water werd door hem niet waargenomen en zijn rechtervoet gleed naar rechts, terwijl hij met zijn linkervoet ook al geen vaste grond kon krijgen. Hevig zwaaiend met zijn armen, met in zijn rechterhand zijn vliegenhengel plonsde hij schuin voorover in de rivier.
Zijn verbaasde en verraste gezichtsuitdrukking was best een foto waard en doordat hij met zijn linkerhand toch nog enige steun aan een steen onder water kon vinden , was slechts zijn gehele linkerzijde tot aan zijn haargrens druipnat.
Het gebeurde zo plots en zo onverwacht, dat ik geen tijd had om een snapshot met mijn fototoestel te maken.

De Mädchenstrecke waar Peter in het water viel.. Het populairste stukje rivier voor de oudere vliegvisser. Rechts: De brug over de Bode


Gelukkig was zijn vliegenhengel nog heel, terwijl hij er toch gedeeltelijk op moest leunen, toen hij zijn val probeerde te breken.
Een beetje beteuterd stond hij aan de oever naar zijn natte druipende kleding te kijken en ik zag dat hij, ondanks zijn magere lachje om zijn lippen, er zeer ongelukkig onder was.
Eerst was ik even bezorgd dat hij zich verwondt zou hebben, maar toen ik merkte dat hij alleen maar geschrokken was door de plotselinge struikelpartij en het natte pak, schoot ik gierend in de lach.

Hij mompelde nog, dat zijn goede broek en mooie overhemd van de Bahama’s nat waren geworden en uit zijn pakje sigaretten, die in zijn linkerborstzakje van zijn overhemd zat, liep met stralen het water van de Bode toen hij het pakje ondersteboven draaide.
Gelukkig kon hij er nu wel om lachen.
Al soppend liepen Peter en ik stroomafwaarts naar Appie en vertelden hem het voorval. We moesten helemaal lachen, toen hij zijn laarzen uittrok, omdat de halve rivier in zijn waadlaarzen zat en taaiden af naar het hotel voor een stevige neut.
Peter zorgde er wel in het vervolg voor, dat hij zijn waadstok meenam.

Als je de omgeving van de rivier de Bode objectief bekijkt en moet beoordelen, dan kom je gewoon niet onderuit, dat het een prachtig stukje natuur is


Zoals ik al eerder vertelde in het vorige verhaal over Treseburg (2007), had je iets verderop de Jägerstube “ Wanderers Rast “ van de familie W. Kucharski en ook daar hebben we weer heerlijk gegeten en gedronken.
De kwaliteit liet niets te wensen over en mevr. Kucharski herkende ons direct en begroette ons hartelijk met een aantal kussen.

Wederom heb ik ook de gebakken eend genomen, omdat ik daar helemaal gek van ben en ook de Pilzensuppe was weer een ware belevenis.
Een waarschuwing is wel op zijn plaats als ik zeg, dat je moeite hebt om je hoofdgerecht op te eten als je een voorgerecht hebt genomen. De hoeveelheden op je bord zijn zo enorm, dat je het gevoel hebt een aantal maaltijden voor twee dagen te hebben gegeten.
Je kunt daar nog steeds overnachten in de Ferienwohnung boven de zaak, voor 18.- euro per nacht per persoon en dat is zeer goedkoop te noemen.

Op de foto’s is te zien, dat je met lange vliegenhengels niet altijd goed uit de voeten kunt door de overhangende takken op sommige stukken


Als je de rivier stroomafwaarts volgt, via een wandelpad wat naast de rivier loopt, dan zie je mooie stukken rivier aan je ogen voorbij gaan.
Dit stuk is een natuurgebied bij uitstek en wordt goed onderhouden door het bosbeheer. Op de vele borden aan de ingang van het wandelpad, zie het bodemleven maar ook de dieren die het natuurgebied herbergt. Dit pad is 10 km lang.
Als je ’s morgens voor het ontbijt een paar honderd meter het wandelpad langs de rivier bewandeld en met grote teugen de zuivere lucht inademt, dan voel je de mist uit je hoofd verdwijnen.

Aan het insectenleven ontbreekt het niet in Treseburg. Een van de vele borden bij de ingang van het Natuurreservaat


Ook Peter was enthousiast over de rivier de Bode en verrast over de fraaie stukken die de rivier herbergt. Hij was blij dat hij was meegegaan om te gaan vliegvissen, hoewel er toch een kleine schaduw over zijn korte vakantie viel.
Niet dat hij ontevreden was over de rivier, de prachtige omgeving en zijn vangsten of de faciliteiten van het hotel, maar hij vond het culinair hoogstandje bij de familie Kucharski wat minder dan Appie en ik.

Aangezien wij de meeste goed bereikbare stukken van de rivier in 2007 al verkend en bevist hadden, namen wij nu ook de extra moeite om nieuwe gedeelten van de rivier te ontdekken.
De eerste dagen begonnen wij op de eerder ontdekte stukken te vliegvissen, met succes overigens en een paar dagen later gingen we echt op zoek naar nieuwe spots om de forel aan de vlieg te krijgen.
Stroomopwaarts waren er nog vele onontdekte stukken rivier in overvloed en ook daar genoten we van de natuur, de kwetterende vogels en het geruis van het water in de snelle stromingen.
De bijtgrage forellen doken hongerig naar de aangeboden droge vliegen of ze weken niets gegeten hadden en de licht verzwaarde vlokreeften werden supersnel genomen in de stroompjes die links en rechts naast de stenen in de rivier hun oorsprong kregen.

In dit stuk had ik veel succes met een verzwaarde vlokreeft en hiernaast een overzicht van het prachtige gedeelte van dat stuk van de rivier


Toen wij op een dag aan het avondeten bezig waren hoorde Peter van een bezoeker aan een van de tafeltjes, dat de volgende dag de rivier zou gaan stijgen door spuiwerkzaamheden.
Hij kwam met het verhaal naar ons toe en wij wilden toch wel opheldering van die persoon die het verhaal had verteld, maar hij was al vertrokken.
We namen hem eigenlijk niet serieus en we zaten ons af te vragen waarom hij dat gezegd had.
Het voorval werd vergeten en de volgende dag gingen we gewoon op pad om te gaan vliegvissen.

De ochtendsessie hadden we afgesloten met goede vangsten en na de lunch probeerden wij ’s middags een nieuw stuk van de rivier.
Dit stuk stroomde vrij snel, het was slechts kniediep, maar niet te bewaden zonder waadstok door de ongelijke en gladde stenen op de bodem. Stapje voor stapje liep ik naar het midden van de rivier om twee kanten te kunnen bevissen.
Ik had mijn lieslaarzen aangetrokken vanwege de geringe diepte en begon eerst de linkerkant af te pielen met een vlokreeft. Plots zag ik het water bruin worden en iets zwaars bonkte tegen mijn rechterlaars aan, ter hoogte van mijn kuit.
Het boven het water uitstekende gedeelte van een grote steen naast mij zag ik kleiner en kleiner worden omdat het water van de rivier zeer snel steeg.
Spuiwerkzaamheden!, schoot door mijn gedachten en ik had ineens haast om de kant te bereiken. Strompelend en glijdend trachtte ik de kant op te waden, die ineens zo ver weg bleek te zijn en ik voelde mijn dijen nat worden omdat het water al de grens van mijn waadlaarzen had bereikt.

Hijgend van de inspanning en kijkend naar mijn natte broek liep ik het pad af naast de rivier, stroomopwaarts naar de anderen. Die waren gelukkig ook zonder kleerscheuren uit het water geklommen en we keken naar de grote boomtakken en stukken struiken en ander los hout, die door de stroming werden meegesleurd. Het leek wel een overstroming en het water kleurde steeds modderiger.
Niet meer te bevissen, zeiden we tegen elkaar en we besloten het die dag voor gezien te houden.

De auteur met een overheerlijke koude toeter in zijn handen, proostte op de goede afloop van het hachelijke avontuur van de spuiwerkzaamheden in de Bode

De laatste drie dagen van onze vliegvisvakantie zagen we meerdere vliegvissers in en om de Bode lopen en vliegvissen en dat getal liep op naar de 12 stuks. Daar zaten ook een aantal Nederlanders (8) bij. Het schijnt, dat deze rivier uitgebreid in een aantal bekende visbladen heeft gestaan en zulke verhalen trekken altijd vissers aan.
Tja, hoelang blijft een prachtige plek of rivier om te vissen of te vliegvissen geheim.

Helaas waren de tien dagen zo om.
Een dag heen en een dag terug rijden met de auto en 7 dagen vliegvissen, met een dagje rust. Wat wel ongelofelijk was, is het feit, dat je na 3 dagen vliegvissen je het gevoel had al veel langer te verblijven. Het voelde zo vertrouwd aan en het leek net of je niet was weggeweest en al die tijd in deze prachtige omgeving was gebleven. Dat gevoel had ik niet alleen maar Appie en Peter ook.
Kijk, zo hoort het.
Dat betekent, dat we echt de hectische wereld even achter ons gelaten hebben en dat we tijdloos en ontspannen waren, maar ook zonder enige stress of stringente verplichtingen en ons alleen maar hoefden toe te leggen op het vangen van een forelletje, een beetje wandelen in de natuur, je verbazen over de stilte en het aanhoren van het vriendelijk kalmerende gekabbel van de stroomversnellingen van de Bode.
Gemiddeld hebben we de man 15 tot 25 forellen op een dag gevangen en omgerekend zijn dat er na zeven dagen vliegvissen tussen de 350 en 450 stuks.
Niet dat we hele dagen achter elkaar aan het vliegvissen waren, maar ca. 5 ½ á 6 uur op een dag met een ruime pauze na het middagmaal.
Er zaten enkele uitschieters bij, want er zitten over het algemeen meer kleinere dan grote forellen in de Bode, maar elke gevangen forel gaf je voldoening en vreugde als je ze van soms onmogelijk bereikbare plekken kon verleiden tot een aanbeet.
Volgend jaar ( 2009) zijn we weer van de partij om weer volop te genieten, want onze geesten en lichamen hebben dat met grote regelmaat gewoon nodig.


 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator