Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Andere visverhalen|| Strandvissen en vissen vanaf de Pier
 

    
 
Strandvissen en vissen vanaf de Pier


Eerder heb ik verteld, dat strand en zeevissen voor mij niet echt belangrijk is geweest om daar iets over te vertellen. Toch wil ik daar wel een paar hoofdstukken aan wijden.
Ik vind dat ook het Veerse meer bij deze visserij behoord en ik ben slechts twee keer naar deze uiterst winderige plek geweest.

Al in de jaren zestig en zeventig ging ik met mijn neef Toto ( Leo van der Brand) regelmatig vissen aan het strand bij Kijkduin, de pieren van Scheveningen en IJmuiden of de enorme Maasvlakte.
Dat is echter nooit een echt succes gebleken, want de vangsten vielen tegen en waren gerust mager te noemen.



Laten we zeggen, als we voor ons brood hadden gevist, we allang waren overleden van de honger.
Heel belangrijk bleek, dat we de getijdentabel in de gaten moesten houden, want daar staat en valt de visvangsten mee.

De zagers en pieren kostten toen een vermogen en waren per ons duurder dan de prijs van goede biefstuk.
Ook de ritten naar de Maasvlakte waren lang en vermoeiend vanuit Den Haag, aangezien je soms s nachts moest rijden om s morgens op tijd aanwezig te zijn. Om over het benzinegeld maar niet te spreken.

Onze gemiddelde vangsten: wijting en platvis

Alles zat in een mum van tijd onder het stuifzand en dat geklooi met die gasbrander, waarvan met regelmaat het gloeikousje verbrandde hielp er ook niet aan mee om het niveau hoog te houden.
Toch was die ene keer, dat Toto het derde en laatste gloeikousje van de gasbrander aan wilde blazen, een feest om te zien en horen.
Hij blies zo dichtbij, dat hij met zijn lippen aan het kokendhete glas bleef plakken.
Tssssstt, hoorde ik en zag dat het vel van zijn lippen op het hete glas achterbleef toen hij met een ruk zijn hoofd naar achteren trok.
De hele avond en nacht koelde hij zijn zere verbrande lippen aan een koud colablikje die ik gelukkig bij me had, maar we zaten die nacht wel in het donker te vissen.

Slechts 1 forelletje gevangen uit het Veerse Meer

We vingen bot in kniediep water, af en toe een gulletje, wijting, schol en schar, maar nooit iets spectaculairs om over naar huis te schrijven.
Bij de pier van Hoek van Holland vingen wij vaak schol en bij het schoonmaken thuis, zaten in de ingewanden zoveel zwart slijm, dat zelfs met Vim ( toen heette dat schuurmiddel nog zo) het zwart niet van mijn vingers af te krijgen was.
Vanaf dat moment besloot ik om geen zelfgevangen zeevis meer mee naar huis te nemen voor consumptie.

Het Veerse meer is groot en uitgestrekt.
Als je aan het water staat, dan weet je gewoon niet waar je moet gaan vissen.
Je gevoel zegt, dat je tussen en naast de kribben en langs de kant moet gaan vissen en dat leverde mij slechts n forelletje op in twee sessies van twee volle dagen.

Het Veerse meer. De eerste keer met Castingclub s Gravenhage met Willem Vink op de achtergrond en ondergetekende

De tweede keer dat ik naar het Veerse meer ging in de jaren zeventig, was met een oud VW-busje van mijn neef Toto.
Volgepakt met materiaal om te vissen, zijn nicht Tonia Boon, zijn vrouw Anneke Koun, vismaat Aat Arpeau, vismaat Ruud van Leeuwen met zijn vriendin, Toto en ondergetekende gingen we s morgens vroeg onderweg naar het Veerse meer.

We zouden ditmaal met de werphengel gaan vissen, omdat de dames nog nooit een vliegenhengel in hun handen hebben gehad en wij ze gelijke kansen op vangsten wilden geven.

Het was bikkelen die koude dag. Niemand had wat gevangen en we waren allemaal tot op het bot verkleumd

Toch wilden we het niet opgeven en we trokken alles uit de kast om een enkel forelletje te bemachtigen, maar helaas.

Het zwakke zonnetje was even heerlijk. Rechts: De vangst van de dag


We verzamelden ons later op de dag bij de auto en Toto had een verrassing voor ons allemaal.
Gourmetten!
Met een beetje inschikken konden we allemaal in de bus een plaatsje bemachtigen en deel nemen aan het aangeboden gourmet.
We namen gezamelijk de dag door en hebben gegierd van het lachen, want de meegenomen drank vloeide iets te rijkelijk.

Ruud van Leeuwen en Aat Arpeau met op de foto rechts Toto


Om de beurt konden we van de lekkernijen proeven en Aat Arpeau vermaakte zich best


Helaas was de drank de oorzaak, dat ik de auto naar huis moest rijden, want Toto ( de bestuurder) was te ver heen om ons nog deugdelijk en ongeschonden weg te brengen.
Het stuk van het Veerse meer naar Den Haag is te lang voor iemand die iets te diep in het glaasje heeft gekeken.
Jammer genoeg is Aat Arpeau een paar jaar geleden overleden en dat is een groot gemis.
Dat was mijn ervaring met het Veerse meer, strand en vissen vanaf sommige pieren in de Noordzee.
Ik heb mij voorgenomen dit nooit meer te doen.

 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator