Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Karperverhalen|| Karpervissen in Spaarnwoude april 2009
 

    
 
Karpervissen in Spaarnwoude april 2009


Ron, Ed, Jilles en ondergetekende, zijn rond 06.00 uur op zondagmorgen 19 april naar de vaarten en tochten van Spaarnwoude gereden om daar de karper aan de haak te krijgen.
Het gebied is immens groot en het aantal tochten, sloten en vaarten niet minder. In principe is het een groot recreatiegebied en daar wordt door een groot deel van bevolking dankbaar gebruik van gemaakt.



Het was fris.
De dag zou zonnig en droog zijn, volgens de weerberichten, en dat is het ook geworden. Maar het was in de ochtend toch nog wel wat fris in de schaduw en dat kwam hoofdzakelijk door de wind.
Naast een tocht met prachtig water was een parkeerplek voor twee auto’s aangelegd. Ed was met mij meegereden, Ron in de auto van de zaak met de nodige visspullen van zichzelf en die van Ed en Jilles kwam iets later en parkeerde zijn auto eveneens, weliswaar met wat moeite, maar ook op de parkeerplek.



Ed zat op zijn karperstoel te genieten van de dingen die komen gingen en Ron stak de einden van een aantal hengels voor Ed en voor zichzelf in elkaar om te gaan vissen.
Karper stond op ons hoofdmenu en daar waren we voor gekomen.
Overal zag je luchtbellen op het water verschijnen van het gewroet van de karpers in de bodem en dat geeft een karpervisser moed om heel voorzichtig de kanten te benaderen om je aasje aan je penhengel naast de bellen te laten zakken.

Het is en blijft een machtig gezicht als je pennetje begint te trillen, even uit het water stijgt, soms plat gaat liggen en dan met een vloeiende beweging schuin naar de diepte ziet verdwijnen.
Daar krijg je een tent van in je broek of daar krijg je spanning van achter je rits.



Ik was de eerste waar de pen van in de diepte verdween en na een heel korte strijd loste de haak.
Getverderrie, schoot door mijn gedachten, maar ik voelde weer even de spanning van de hengel die prachtig krom stond en de spanning van het vissen op deze prachtige sportvis.
Ik had mijn Matchhengel van 4.20 mtr meegenomen en met die hengel was ik aan het penvissen. Op de middenmaat molen zat 22 honderdste monofilament (nylon) gewonden en haakje 10 met een kluitje maden ( ook gele en rode maïs deed het goed) die het werk moesten doen. Ik struinde de kanten af op zoek naar luchtbellen en smakkende karpermonden en dat is bijzonder prettig om te bezigen.
Ron had een enorme bak voer en liters maden bij zich en daar kon je een karperfamilie tot in lengte van dagen tot hoge ouderdom te eten van geven.

Ron was ook de eerste die een mooie karper op de kant bracht. Ik stond een honderdtal meters verderop te pennen, maar ik ben toch even teruggelopen om de vis te bewonderen en om een foto van de trotse Ron en de karper te maken. Door zijn haast om de hengel uit de steunen te halen, gleed hij onderuit op de steile talud, maar eigenlijk was het gladde profiel van zijn zolen de oorzaak van zijn glijpartij.



Jilles kwam na een tweetal uren teruglopen en vertelde dat hij drie karpers en een voorn had weten te strikken. Met zwevend aas aan de haak, want op de bodem aangeboden aas werd niet bekeken.
Hij had ze met zijn GSM gefotografeerd en liet ze zien aan de anderen. Helaas heb ik daar geen foto’s van.
Ik haakte een behoorlijke karper op een zeer gevaarlijke plek, namelijk naast een aantal boomstammen en takken die in het water lagen.
Het was riskant, maar ik zag een stel karpers net onder de oppervlakte heen en weer zwemmen en ik schoof de loodjes omhoog, duwde het schuifje wat mijn dobbertje tegenhield omlaag en doopte een vlokje aan mijn haakje in het water en liet het dwarrelend op de plek in het water zakken.
Direct werd mijn dobbertje onder water getrokken en mijn hengeltop boog krom onder de toenemende druk van de vluchtende karper.
De hengel in mijn handen boog en boog en ineens bleef de top zo krom staan.
Nee hè, dacht ik nog, in hemelsnaam niet vast!
Helaas had de karper zich onder water van de haak ontdaan en ik zat hopeloos vast in de kluwen takken onder het wateroppervlak.
Krak zei mijn lijn en alles was er af en slechts een krullend eindje van mijn nylon bleef er over van dit hachelijke avontuur.



Zo, ben je er weer, grapte Ron.
Tja, even een ander tuigje aan mijn hengel bevestigen, antwoordde ik. Alles kwijt, voegde ik er overbodig aan toe.
Het borrelende water was opgehouden en slechts af en toe zag je twee of drie karpers aan het oppervlak spelen ( paaien) maar meestal op een plek, waar je moeilijk of helemaal niet bij kon komen.
Om twaalf uur besloten we om de boel in te pakken en naar een andere plek te verhuizen.
Deze was weldra gevonden en ditmaal zouden we statisch gaan vissen vanuit onze luie karperstoelen.

Heb je de snelle zonnebril van Ed al gezien?

Ik pakte ditmaal ook mijn swingtip hengel uit mijn auto en stak de steunen in het gras.
Thuis had ik een molentje met een dunne gevlochten lijn aan de swingtip hengel bevestigd en daar een voerkorfje met een stoppertje aan de hoofdlijn geschoven en aan het eind van de hoofdlijn haakje 6 vastgemaakt.
Het voerkorf je propte ik vol met maïs, hennep en grondvoer met maden en aan de haak een tiental maden.
Aan de overkant zag je de karpers in het riet schuiven, want de aren boven het water zwaaiden soms hard heen en weer.



Met een ferme worp gooide ik de voerkorf tegen en soms in het riet en plaatste de swingtip hengel op de steunen. Door even aan de molenslinger te draaien, wond ik het overtollige draad op de molen en je zag de swingtip stijgen.
Ed keek er even naar en vond de term “slappe lullenhengel” beter op zijn plaats dan swingtip hengel.
Natuurlijk had hij mij en de andere lachers op zijn hand en “gezelligheid kent geen tijd” deed zijn intrede.



Nee, zei ik, het is een ” meneer, meneer uw top is gebroken hengel”.

Toch heeft het wel wat hoor.
Vier man op een rij aan het karpervissen met af en toe een kwinkslag of grapje tussendoor.
Rang!, zei mijn swingtip hengel en de hengel werd finaal van de voorste steun afgetrokken. Zo snel kan geen mens reageren en nu begreep ik ineens, dat er hele rod pods het water in werden getrokken door een dergelijk geweld.
Ik schoot uit mijn stoel naar voren en pakte de hengel vast en trok de karper uit het riet, want de karper probeerde in het riet zijn vrijheid op te zoeken.
Na een paar minuten lag hij in het net, met de hulp van Ron die het schepnet hanteerde.



Goed, het was geen kanjer of kneitebijter, maar zeer welkom.
Even later was Ed aan de beurt.
Zijn dobber zakte akelig traag naar beneden en het leek of de geringe stroming hem omlaag had getrokken.
Beet!! Gilde ik nog, maar hij had al aangeslagen.
Na een korte strijd stompte zijn hengeltop niet meer, maar bleef in een en dezelfde bocht staan. Vast? ,vroeg ik aan Ed en Ron nam snel de hengel van Ed over om de haak en dobber veilig uit de troep onder water te verwijderen.
Volgens mij zit je vast en de karper zit er ook nog aan, was het antwoord van Ron en langzaam kwam er beweging in.
De karper was om een grote tak onder water gezwommen en die kwam gelukkig los van de bodem.



Nu was Ron aan de beurt en na het vastzitten in het riet, waarbij net als bij mij een dobber en haak achterbleef, schoot zijn dobber naar de diepte.
Zijn hengel was prachtig gekromd en geroutineerd drilde Ron de karper.
Intussen had ik mijn fototoestel gepakt en stond met het schepnet klaar om de moegestreden karper te scheppen.
Ook ditmaal was het een korte ongelijke strijd en al snel was de karper schepklaar.



Je raadt het bijna al.
Weer schoot de tip van mijn swingtip hengel met een klap naar boven en ik greep het handvat, neeg de hengel omhoog en draaide snel aan de molenslinger om de vis uit het riet te trekken.
Ik voelde weinig weerstand en vermoedde dat er een voorntje aan de haak zat.
Ron zag hem het eerst en het bleek een fraaie kleine zeelt te zijn.
In dat kleine bekkie zat haak 6 met een tiental maden, die hij met gemak naar binnen had geslurpt.
Daar maken we ook een foto van, sprak Ron gedecideerd. Voor het verhaal!



Iets verderop zat een jong stel te karperen.
Het meisje stond op een gegeven moment met een kromme hengel en na verloop van tijd had haar vriend hem geschept. Ze was bezig om de zelf de haak uit de bek van de karper te verwijderen, maar dit duurde nogal lang. Jilles ging even kijken en terwijl hij terug kwam lopen vroeg hij aan Ron of hij een lange hakensteker had.
Ron liep met een hakensteker naar het stel toe en na wat morrelen kwam hij naar mij toe met iets in zijn hand. Hier, zei hij, iets voor je verhaal.

Hij overhandigde mij een rig van gevlochten draad, met daaraan een drietal swivels aan de hoofdlijn bevestigd.
Een rig van een beginner en een onwetende, die gewoon veel te zwaar op deze vaarten op karper zat te vissen. De rig zat nog diep in de bek van de karper, toen zij al haar haak had verwijderd.
Vermoedelijk was de karper in het riet gevlucht en is de hoofdlijn gebroken, waarna het lood en rigtube is gelost.



Weer ging de tip van mijn swingtip hengel met een vaart omhoog.
Let op Leo, zei Ron.
Hangen! Sprak ik en onmiddellijk boog mijn hengeltje als een rietstengel in een zware storm.
Het karpertje schoot van links naar rechts en deed verwoedde pogingen om te ontsnappen. Na een aantal minuten gaf hij de strijd maar op en Ron was weer zo vriendelijk om hem te scheppen.
Het viel mij op, dat bijna alle gevangen karpers op de huid en schubben beschadigd waren, maar dit bleken geen verse maar oude wondjes te zijn. Misschien van het eerdere paaien?



Het deed mij een groot plezier, dat mijn swingtip hengel alle vangsten had gerealiseerd. De combinatie van een gevlochten lijn, voerkorfje en haakmaat 6 was ideaal in deze omstandigheden.
In mijn eerdere verhaal over swingtip vissen zou ik mijn vangsten mededelen en hierbij voldoe ik daaraan.
Weer blijkt, dat op stilstaand water met een lichte trek een swingtip hengel ideaal is om dicht tegen de rietkraag aan te gooien waar de vis zich bevindt.
Een meter voor de rietkraag gaf geen enkel resultaat op deze vaarten omdat de vis zich gewoon in en tussen de rietstengels aan het azen was.
Heeft de karper zich gehaakt in het riet, dan is het een kleine moeite om de vis er direct uit te trekken, omdat een gevlochten lijn, zelfs met een kleine diameter, sterk genoeg is om dat voor elkaar te krijgen.
Met karpers van bovenstaand formaat is het helemaal een fluitje van een cent.
In dit gebied zijn karpers van 38 pond gevangen, maar die zaten er jammer genoeg deze sessie niet bij.
Een volgende keer misschien?




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator