Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Witvissen in Wilnis aan de Bovendijk (april 2009)
 

    
 
Witvissen in Wilnis aan de Bovendijk (april 2009)


Ik hoefde gisteravond mijn wekker niet te zetten. Er was niemand die op mij moest wachten en ik hoefde ook niet naar een bepaalde plek om iemand op te halen.
Nee, ik zou vandaag alleen gaan vissen op witvis. Gisteravond had ik Peter Groeneveld opgebeld voor een bootje en een vergunning voor de Woerdense Verlaat. Ja hoor, zei hij, een bootje ligt voor je klaar, maar geen vergunning.
Geen vergunning? Vroeg ik verbaasd.
Nee, want het seizoen is gesloten van 15 maart tot 31 mei, was zijn antwoord.
Je kunt wel een boot pakken en gaan vissen hoor en als je aangesproken wordt dan doe je net of je het niet wist.

Daar moest ik even over nadenken.
’s Morgens besloot ik het toch maar niet te wagen, want een bekeuring van 90.- euro zag ik ook niet zitten.
Nee, de polder Wilnis werd het, en om ca. 06.00 uur liep ik bepakt en bezakt naar de auto op het parkeerterrein om naar het eind van de Bovendijk te rijden om daar in het brede stuk, voor de rotonde, te gaan vissen.

Het kanaal is ca. 30 meter breed en het zag er veelbelovend uit

Natuurlijk had ik mijn swingtip hengel meegenomen en een matchhengel van 4.20 meter die ik zou gebruiken met een licht dobbertje.
Aan mijn swingtip hengel zat een voerkorfje bevestigd met een scherp blauw haakje die haast onzichtbaar was door de vele aangeprikte maden.
Plons!
Het voerkorfje zakte snel naar beneden en met enkele slagen aan mijn molenslinger haalde ik de slack uit de lijn.
Het was koud. Op sommige plekken in het gras lag dik rijp van het vriesweer van vannacht en een rilling kroop over mijn ruggengraat.
Tergend langzaam zakte mijn dobbertje van mijn matchhengel en kwam plots omhoog en ging plat op het wateroppervlak liggen.
Brasem, schoot door mijn gedachten en de dobber schoof schuin onder water.
Hangen! Zei ik om mij heen, maar er was niemand die het bevestigde.

De brasem was snel geschept en onthaakt

Als voorzorg voor mooie foto’s van mijn vangsten, had ik mijn fototoestel op een driepoot gezet en al van te voren afgesteld.
De foto was snel gemaakt en weldra zwom de brasem weer in zijn element.
Nu was mijn swingtip aan de beurt.
De tip sloeg met een grote zwaai omhoog en de hengel werd bijna van de steun getrokken.
Door een halve duik naar de hengel te nemen kon ik hem tijdig beetgrijpen en ik voelde weer een aardige weerstand aan de andere kant van de lijn.
Weer een brasem dacht ik en dat bleek juist.
Het is blijft een mal gezicht als je naar de swingtip hengel kijkt. Dat zwabberende topje is geen porem, maar het geheel vangt en daar gaat het om.

Deze was iets groter dan de vorige, maar minder slijmerig

Plons…plons….plons, daar gingen weer een paar volle handen voer op de plek waar ik vis verwachtte.
Ron heeft een goed basisvoertje voor mij gemaakt, toen ik bij hem in de zaak een bakkie troost kwam halen. Twee kilo geurig voer met een aantal ingrediënten die je neus en smaakpapillen zalven.

Bij het basisvoer heb ik nog twee blikken maïs en bijna een half liter maden toegevoegd, maar ook een paar handen zilverzand.
Aan de waterkant heb ik het voer bevochtigd en gebruiksklaar gemaakt.

Een overheerlijk aangemaakt voertje en de madenbak vol met poppen en kruipende maden


Mijn handen bleven naar het voer ruiken en dat was niet onaangenaam.
De swingtip bewoog even trillend.
Helemaal alert keek ik naar de tip en weer bewoog hij even omhoog en zakte weer langzaam neer.
Er zat vis aan de maden te zuigen en verder om na te denken had ik niet.
Met een zwaai schoot de tip omhoog en de lijn in het water was ineens strak en kliefde door het water. De hengel schoof weer met een enorme snelheid van zijn voorste steun, maar ditmaal was ik er op voorbereid.
Het handvat had ik al in mijn hand en ik neeg de hengel schuin omhoog.
De slip begon te krijsen en ik kreeg even het gevoel dat ik vast zat.

Wat gebeurt er nu? Vroeg ik mezelf af.
Het geweld ging gewoon door en mijn slip, die echt niet te los was gedraaid, krijste het uit. Mijn swingtip hengel begon zwaar te stompen en er vlogen allerlei visioenen door mijn gedachten.
Is het een karper misschien?
Of iets anders wat sterk en groot is?
Ik had het gevoel of ik een stuk tapijt aan de haak had, zo loodzwaar leek het. Ik draaide mijn slip wat vaster en mijn hengel begon vervaarlijk te buigen, zodat ik tijdig mijn slip weer iets losser moest zetten.
Minutenlang was ik bezig met een vis en naar mijn gevoel kon het gewoon geen karper zijn, want die strijd kan ik dromen.
Eindelijk gaf de vis de strijd op en ik zag een reusachtige vin boven water uitsteken. Toen de kop en ik keek met open mond naar de reusachtige brasem.
Mijn hart begon te juichen en voorzichtig trok ik het gevaarte naar de kant en hij paste maar net in mijn witvis schepnet.
Op de kant haalde ik de haak uit zijn bek en pakte direct mijn meetlint. Met trillende vingers trok ik het lint uit de behuizing en legde hem op de brasem.
62 cm!! Ik geloofde mijn ogen niet.
Nog eens meten…..hij bleef 62 cm!
Hoera…weer een PB. Ik wilde mijn opgestelde camera pakken om liggend een foto te maken.
Maar ik bedacht me op tijd, dat ik de camera nooit meer zo zorgvuldig op de driepoot terug zou kunnen zetten om een foto te maken met de brasem in mijn handen.
Ik boog naar mijn camera, stelde hem in en ik pakte de kneitebijter met beide handen, terwijl mijn camera piepende geluiden maakte toen hij de ingestelde tien seconden aftikte.
Hij was glad en enorm groot en met een ferme klap met zijn staart glibberde hij plotseling uit mijn handen.
De brasem viel op zijn zijde in het gras en met dezelfde vaart schoot hij over de rand de vaart in.

Ik ben helemaal niet trots op deze foto, want je ziet nog niet eens een stukje van de brasem

Op datzelfde moment hoorde ik het klikkende geluid van de sluiter van de camera.
Ik keek verbijsterd naar de grote wordende kringen in het water, naar mijn glibberige handen en naar mijn camera.

Mijn mond opende zich en zo´n 10 minuten lang vlogen alle Haagse vloeken en ziekten die ik ken over het water en daar zaten echt geen dubbele vloeken of ziekten bij.
Iemand moest hier de schuld van krijgen en dat was NIET ik.
Ik was in staat mijn hengels te breken en mijn stoel in het water te gooien, maar het vloeken had al voor een groot gedeelte mijn hart gelucht.
Toen ik later de foto zag, kreeg ik weer hetzelfde hulpeloze gevoel.

De vangsten daarna waren voor de rest voorns, blankvoorns en brasems van bescheiden afmetingen

Vandaag heb ik ca. 25 vissen in het net gehad en dan kun je best van een geslaagde dag spreken.
Mijn witvis schepnet heb ik achtergelaten, want de schroeven om de netsteunen bij elkaar te houden waren finaal uit de behuizing uitgelubberd met het scheppen van de grote brasem.
Toen Theo belde om te vragen of ik wat gevangen had, heb ik hem het verhaal van de brasem verteld. Hij baalde als een stekker, dat hij er niet bij was geweest.
Tja, dat kan gebeuren en Ron die ik het verhaal over de telefoon vertelde, antwoordde vrolijk dat er heus wel meer rondzwemmen en die ik misschien ook wel zou pakken.

Slechts een keer heb ik 25 jaar geleden bij Drimmelen een brasem van 60 cm gevangen en daar ben ik weken van onder de indruk geweest. Toen nam je geen fototoestel mee, want die waren te kostbaar en naderhand had je van die weggooicamera´s van de Hema of Blokker.
Dus daar heb ik ook geen foto van.
Niks aan te doen, een volgende keer beter.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator