Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Vissen in de Heinoomsvaart, de ideale visstek? (mei 2009)
 

    
 
Vissen in de Heinoomsvaart, de ideale visstek? (mei 2009)


De dichte mist, regelde zorgvuldig mijn rechtervoet die het gaspedaal van mijn auto indrukte.
Je zag deze morgen geen hand voor ogen, zo dik was de mist, dus een aangepaste snelheid was gewenst.
Het was nog geen 06.00 uur in de morgen op een mooie dag in mei 2009, want ik zou deze dag een vissessie hebben met Ed en deze dag zou plaatsvinden in het recreatiegebied Heinoomsvaart in Wilnis.

Ik zat net een tiental minuten mijn hengels en steunen te installeren, toen de auto van Ed het parkeerterrein opreed.
Binnen een paar minuten had ik zijn visgerei en stoel uit de auto op een plaatsje naast mij aan de waterkant geplaatst en Ed kon bijna gelijk zijn hengels naar de plekken uitgooien, waar hij vissen verwachtte.
De mist kwam koud over en mijn botten verkleumden langzaam. Het magere zonnetje kon de bewolking niet verdrijven en de mistflarden bleven over de oppervlakte van de vaart hangen.

Je zag maar net de overkant van de vaart

Ik maakte een keuze uit de voerkorfjes die in mijn viskist lagen. Je hebt ze in diverse maten en gewichten.
’s Morgens pak je een zware voerkorf (20-30 gram of zwaarder) voor verre afstanden en naarmate de dag vordert of wanneer je dichterbij vist, een lichtere uitvoering.

Je hebt ook voerkorfjes met een loodgewicht aan de onderkant, zodat ze blijven staan ipv op de bodem liggen

Via een wartel bevestigde ik de voerkorf aan de shock absorber (leader van powergum) en schuif de stoppers die zich op de leader bevinden uit elkaar om het schuiven van de leader tussen deze stoppers, waar de voerkorf zich bevindt, mogelijk te maken.
Soms hebben de stoppers een druppel lijm nodig om op hun plaats te blijven, want met de krachten die vrijkomen met het werpen van een volle voerkorf, wil het onderste stoppertje wel eens verschuiven naar het laagste punt.
Eigenlijk is dit een soort vrijloopsysteem, waarbij de voerkorf als loodgewicht dient.

De stoppertjes op de leader zijn te verschuiven, zodat er meer ruimte wordt gecreëerd voor een aanbeet


De shockleaders zijn in verschillende dikten verkrijgbaar.
Het spreekt vanzelf, dat je een zwaardere voerkorf aan een dikkere leader moet hangen om deze fatsoenlijk op de plek te kunnen gooien, waar je vis verwacht.
Je hebt ze bv. in 1.0 mm en 1.5 mm diameter doorsnede en zijn doorgaans 33 cm. Lang. Soms worden ze verkocht per twee in een pakje ( dezelfde diameter)
Aan de hoofdlijn bevestigen we een warteltje met speld en aan de speld plaatsen we de wartel van shockleader. Op deze manier kun je snel van dikte leader veranderen.
Aan de onderste wartel met speld van de leader plaatsen we een onderlijntje met haakje.

Deze onderlijntjes met een lengte van 75 cm zijn al kant en klaar voor u gemaakt en er zitten er tien in een pakje

Onderlijnen kun je aanschaffen voor verschillende vissoorten, haakmaten, dikten nylon en lengten.
Natuurlijk kunt u ook uw eigen onderlijnen maken in verschillende dikten nylon en verschillende haakmaten.

Tiktik!
De top van de matchhengel trilde zenuwachtig en begon stoterige bewegingen te maken. Dit kon niet anders dan een aanbeet van vis zijn en ik sloeg rustig aan.
De jarretel ( shockleader) die Ed zo specificeerde, gaf niet direct door dat er een vis aan de andere kant van de lijn hing. Door de rek in dit materiaal en de onderlijn voel je niet direct op verre afstand de vluchtende vis en zeker niet als het een klein formaat vis is.
Het duurde ook een aantal omwentelingen van de molenspoel, voordat ik er achter kwam, dat er een kolblei van een cm of 25 gehaakt was.
Niets bijzonders, dus geen foto gemaakt.

Ed maakt zich gereed voor formidabele vangsten

Ik zie uit mijn ooghoek dat Ed een schokkerige beweging maakt.
Hij had een aanbeet geconstateerd aan zijn feederhengel en na een korte strijd kwam er een brasem van een redelijke formaat op de kant.
Ed schepte de brasem op een professionele manier en na het onthaken vereeuwigde ik zijn vangst en vertrouwde deze aan mijn camera toe.
Ed heeft nog nooit met een feederhengel gevist en zat te kicken in zijn stoel van genot, wat een plezierige visserij is dit, wist hij mij te vertellen.

Tja, als je vist loop je kans een slijmerige hand op te lopen van brasems en kolbleien

Getver, sprak hij wat later, dat slijm van de brasem lijkt wel een kwak van een hysterisch paard, en hij keek afkeurend naar zijn hand en schepnet.

Met grote regelmaat wist ik de een na de andere kolblei, blank of ruisvoorns op de kant te krijgen, maar niet de formaten die een foto rechtvaardigde.

Deze arterietangetjs zijn ideaal voor het onthaken van vis

Ron had ’s morgens ca. 06.00 uur opgebeld of er nog plek was, waar wij zaten, want hij nam deel met 7 man aan een viswedstrijd van een vereniging waar hij lid van is en ze waren op zoek naar een plek om te vissen.
Plek zat, zei ik over de telefoon (Gsm), maar nadat het gesprek een tijdje was afgelopen, kwamen er zeker tien vissers die een plek aan de Heinoomsvaart opzochten.
Ron en zijn ploeg vissers zijn maar gaan vissen in de Amstel, nadat zij de vele vissers hadden gespot en direct rechtsomkeert maakten .

Dit mistige plaatje verandert zeer snel in een regenachtig plaatje

Het begon te regenen.
Edwin en zijn hond kwamen even poolshoogte nemen, hoe het met de vangsten was gesteld.
Hij verraste Ed met een Amstel biertje en hij bood mij er ook een aan.
Intussen was het gaan regenen en ik haalde snel de paraplu’s van Ed en mijzelf uit de auto’s, want het pikkelen ( druilerig weer) veranderde in harder regenen en daarna in werkelijke bellen op het water.
De hond van Edwin, rook muizen in het gras en begon te graven achter mijn stoel. Binnen de kortste keren waren er werkelijke diepe gaten door de hond gegraven, die een blinde een reële valkuil opleverde.

Met grote happen trok hij het gras uit de bodem op zoek naar ongedierte

Met een grote regelmaat ving ik de ene vis na de andere. Sommigen kolbeien waren zo slijmerig dat het slijm op mijn handen op een schot sperma van een manke beer leek.
Het weer was kompleet omgeslagen, vergeleken de andere dagen. De grote brasems lieten zich niet verleiden tot een aanbeet en het leek, alsof ze er niet meer aanwezig waren.
Jammer, maar waar.
Ron kwam om ca. 12.00 uur aangereden en vertelde, dat zijn clubje van 7 man slechts een (1) vis had weten te bemachtigen in de Amstel. Dat was volgens hem en de anderen nog nooit eerder gebeurd.

Hij installeerde zich een tiental meters naast mij en wist zijn aas en voerkorf van zijn feederhengel een veertig meter verderop aan de overkant bij de plompenbladeren te deponeren.
Na veel te lange minuten kwam er een aanbeet.
Een kleine blankvoorn was zijn vangst en hij wist deze uiteindelijk op het droge te brengen.
Gelukkig, was zijn antwoord en hij zuchtte verlicht, de kop is er af, want dit was zijn eerste vis vandaag die hij pas na vele uren op de kant kon brengen.
Hij wist op een later tijdstip weliswaar als enige van ons groepje een brasem te landen.
Een stoer en krachtige brasem van de “ overkant “ van de vaart, die met een grote gulzigheid zijn aasje had genomen.

Ron wist weer met een uiterste precisie een kneitebijter te landen

De volgende vis die ik landde, was de 15e die ik wist te verschalken. Ongeveer de helft aan mijn swingtip hengel, slechts enkele meters uit de kant en de rest aan mijn matchhengel op afstand
Ed had er uiteindelijk drie op de kant gebracht, maar moest op een gegeven moment naar huis omdat hij thuis visite kreeg.
Inmiddels waren er meer plezierboten op het water en een van de boten voer dwars door mijn uitstaande lijn heen. Mijn spoel begon te gillen en binnen de kortste keren was mijn spoel leeg getrokken door de schroef van de plezierboot. Slechts een tiental meters waren er nog over, en dit bleek te weinig om de overkant te halen.

Inmiddels kwam Jim op visite.
Met zijn geanimeerd gesprek wist hij ons te boeien, tot op het moment dat we beet kregen.

Het voer van mij werd nu per kilo aangemaakt en niet meer in een keer om verzuring te voorkomen

Ron besloot ineens om weg te gaan.
Het was inmiddels 14.00 uur geworden en ik zag, dat er meer levendigheid op het water verschenen was.
Achter mij was een trailerhelling en daar werd een Jetski te water gelaten en die ging rondjes varen vlak voor mijn neus. De bestuurder keek mij telkens aan, of hij mij wou uitnodigen om er wat van te zeggen.

Ik was inderdaad van plan om enkele opmerkingen te maken, maar ik zag dat er zeker een man of tien bij deze bestuurder van de jetski hoorde, die een tiental meters achter mij stonden en mijn auto aan het “ bewonderen” waren.
Ik pakte mijn spullen maar zwijgend in en besloot ook maar weg te gaan.
Jammer, dat ik zo de dag af moest sluiten.
Misschien is de Heinoomsvaart een goede plek om ’s morgens vroeg een hengeltje uit te gooien tot een uur of 11 en dan te stoppen.
Misschien kun je daar beter niet in het weekend gaan vissen, vanwege de doorvaart van de vele boten en bootjes in het voorjaar, zomer en begin herfst.
Al met al, ruimden zeker 10 vissers hun spullen op en gingen ook naar huis. Die wisten waarschijnlijk ook al, dat hun rustige vistijd op deze drukker wordende plaats met pleziervaartuigen voorbij was.

 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator