Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Witvissen met de feederhengel met Ed van der Kraats (mei 2009)
 

    
 
Witvissen met de feederhengel met Ed van der Kraats (mei 2009)


Welke lijp staat er nu om 04.50 uur ’s morgens op in zijn vrije weekend om te gaan vissen.
In de spiegel zag ik die lijp staan, die stond zich in zijn blote niks te scheren.
De kleding was al de vorige avond klaargelegd en snel aangeschoten. Eerst even een bakkie zetten en lekker heet opslobberen.

Ik hoefde alleen maar een tas met eten, een emmer met voer en maden en mijn hengels mee te nemen, omdat ik de rest van mijn hengelspullen de vorige dag al in de auto had gelegd.
Feedervissen, gaaf om te doen, want je ziet direct of er een vis aan je aasje knibbelt.

Het dunne topje van je feederhengel trilt of gaat schoksgewijs heen en weer

Het voer was snel klaargemaakt en lekker rul door een weinig nat uit de vaart er aan toe te voegen, maar ook maden, casters en een flinke hand meelwormen die ik van Ed heb gekregen.
Vandaag zou ik met Ed gaan feederen en we waren allebei vol goede moed om grove brasems te vangen.
Daar zaten we.
Mooi, dat er een uur niets was te beleven. Geen aanbeet, geen trillinkje aan de top te bespeuren, geen scheurende slip van de molen, helemaal niks.
Het was koud om 06.00 uur in de morgen, maar gelukkig stond er weinig wind.

Ook Ed zat er een beetje troosteloos bij en was diep weggedoken in zijn kraag

Een klein trillinkje aan het topje van mijn hengel verraadde een nibbeltje van een paar vissenlippen.
Wap!
De hengel schoof bijna van zijn steun en ik had hem al in mijn hand, voor de brasem aan de andere kant van de lijn het in de gaten had dat hij gehaakt was.
Een fraaie buiging van de hengel was mijn cadeautje en het stompen onder water begon.
Inderdaad brasem, schoot door mijn gedachten. Ed keek naar mijn hengel en zat mee te genieten.
Ik lag helemaal met mijn aas en voerkorf aan de overkant van de vaart, tegen de plompenbladeren aan en het is ineens een grote afstand als je een strijdende brasem aan het drillen bent aan een relatief dun onderlijntje en haakje 14.

Wat een mooie pose van de brasem, met zijn opstaande vinnen

Ik zie, dat Ed ook een onverhoeds gebaar maakte.
Zijn hengel gaf dezelfde fraaie buiging ( we hebben allebei een hengel uit dezelfde serie) en het was een genot voor het oog om dat te zien.
Hij genoot zichtbaar van zijn vangst en de dril die er op volgde, maar bleef beheerst en koel als een ijsbeer met een ijsje tussen zijn billen.
Met een routine gebaar schoof de brasem in zijn net.

Even naar de keel, neus en oorarts om de haak te verwijderen

Ik pakte mijn camera, de Canon Powershot Pro1 ( weet je nog Ed?) en maakte een foto van het onthaken van de mooie vis.
We zaten eindelijk te vangen en daar waren we voor gekomen.
Een vlucht ganzen in V-vorm kwebbelden tegen elkaar of het een lieve lust was en vlogen van links naar rechts over ons heen. Ganzen hebben elkaar tijdens de vlucht veel te vertellen, want ze maken altijd geluiden.

Professor Barabas houdt ongeïnteresseerd zijn vangst vast

Na een reeks kleine blankvoorns, maar ook mooie ruisvoorns, kwamen er een aantal kolbleien aan de kant.
Je kon niet altijd aan je topje van je feederhengel zien of het grote of kleine vis was, die aan onze aasjes knabbelden en op slinkse wijze de maden aan de haak leegzogen.
Een kleine beweging aan het topje bleek ook grote brasem te zijn, als je maar het lef had om direct aan te slaan en dat doe je niet gelijk.
Stom en het levert ook missers op, maar we werden ook verrast door de grootte van de brasems welke zo geraffineerd een made of meelworm tot zich namen.

Ze konden het allebei niet aanzien

Inmiddels was er een mager zonnetje gaan schijnen en dat was een weldaad voor onze stramme spieren.
Een fuut dook vlak bij ons onder water, op zoek naar kleine vis. Je verbaast je soms hoe lang zo’n diertje onder water kan blijven en de grote afstanden die hij aflegd.
Rang!, zei mijn hengel en dat kon geen kleine vis zijn.
De hengel werd met brute kracht van zijn steun gerukt, maar hij lag al als een sigaartje in mijn hand.
Na enkele malen aan de molenslinger te hebben gedraaid, voelde de vis zwaar aan.
Hij week helemaal naar links en Ed sprak zijn vermoeden uit, dat het wel een karpertje zou kunnen zijn.
Nee, het bleek een mooi formaat brasem te zijn en hij werd als een welkome gast in het net geleid.

Deze brasem gaf een mooie strijd

Na weer een aantal voorns en kolbleien, pakte ik mijn quivertip hengel en maakte hem gebruiksklaar.
Drie meelwormen hingen aan het kleine haakje en het voerkorfje van 10 gram was overvol met grondvoer gevuld.
Zorgvuldig werd het aas naar de overkant gegooid, net voor de plompenbladeren in een kleine inham.
Het was een goede worp en die zou beloond worden met een mooie vis.

Goed…geen reus, maar net een goed maatje voor een licht hengeltje

Ed stond inmiddels op 8 vissen en ondergetekende op 15 stuks en we waren van plan het daar niet bij te laten.
We merkten, dat er soms 20 minuten tussen de vangsten van vissen zat en de volgende aanbeet. De gulzigheid van de vissen om te eten nam wat af of er waren geen grote groepen brasems of voorns in de buurt.

We bleven optimistisch en het zonnetje werd steeds iets warmer.
Daar was hij dan.
De brasem met de fraaie paaipukkels op zijn huid. Wat een sterke vis bleek hij te zijn en Ed zat zich af te vragen of alleen mannetjes paaipukkels ontwikkelden. Ik moest het antwoord schuldig blijven, want dat wist ik niet.

Even lachen naar de camera met je acné kop

Floep!
Het gebeurde mij weer. Met een paar grote klappen van zijn sterke staart schoot hij tegen mijn jas aan en liet een paar grote slijmvlekken achter.
Beteuterd keek ik naar Ed, die de camera vaardig hanteerde en een foto nam van deze smeerboel op mijn kleding.

Ik lach wel, maar als een boer met kiespijn

Inmiddels was het 12.30 uur geworden en Ed moest inpakken om naar huis te gaan. Hij had 11 vissen op de kant gebracht en was dik tevreden.
Niet alleen met zijn vangsten, maar ook op deze manier van vissen, aangezien hij zich nog niet eerder had verdiept in het feedervissen.
Ik hielp hem met het vervoeren van zijn visgerei naar zijn auto en zwaaide hem gedag.
De hoofdlijn van mijn feederhengel hing slap naar beneden en dat betekende maar een ding.
Ik had een aanbeet gehad toen ik met de visspullen van Ed aan het zeulen was.

Even kijken wat er gebeurd is, sprak ik zonder publiek en pakte de feederhengel van de steun.
Ik draaide de slappe lijn binnen en volgde de lijn met mijn ogen. De hoofdlijn was niet meer slap, maar wees naar een plek in het midden en ineens stond hij strak als een snaar.
Hij zit er nog aan!, flitste het door mijn hoofd en direct daarop voelde ik een enorme weerstand aan de andere kant van de lijn.
Mijn hart maakte een vreugdesprong en ik begon secuur te drillen aangezien dit weleens de vangst van deze dag kon zijn.

Een prachtige brasem die zichzelf had vastgehaakt had in mijn afwezigheid

Hij kwam in zicht en volgens mij was dit ook de flinkerd van vandaag.
Hoera!, wat een kneitebijter.
Rond 14.30 uur ben ik mijn visgerei gaan inpakken. Dertig vissen had ik tot zover gevangen en achter mij waren ze bezig drie boten via de trailerhelling in het water te laten.
Het werd tijd om naar huis te gaan, voordat het buitenboordmotor geweld los zou barsten.
Het was een mooie vissessie geweest en ik kon deze dag met een glimlach om mijn lippen afsluiten. De fuut was terug en dook een meter of vijf van mij vandaan onder water op zoek naar kleine prooivis om zijn honger te stillen.
Ik zag niet meer waar en wanneer hij weer boven water kwam, want ik had mij omgedraaid en liep met lichte tred naar mijn verderop geparkeerde auto.

Kom maar bij pappie!




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator