Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Vliegvisverhalen|| Vliegvissen in de rivier de Bode bij Treseburg mei 2009
 

    
 
Vliegvissen in de rivier de Bode bij Treseburg mei 2009


Appie de Jong en ik zijn weer in mei naar de Bode bij Treseburg gereden om de forel aan de droge vlieg of nimf te vangen.
We gaan weer genieten van de natuur, het vangen van vis, het eten en drinken bij de fam. Kucharski, maar het belangrijkste….even relaxen en bijkomen van de hectische wereld om ons heen. Appie is 25 mei 61 jaar geworden en ik trakteerde hem op een heerlijke fles Famous Grouse die we later gezamenlijk hebben aangebroken.
Gisteren ( zaterdagavond) kwam ik net thuis van een weekje karperen in Frankrijk met Theo de Wit en vandaag (zondagmorgen) gaan we weer een klein weekje vliegvissen.



We gaan wederom maagdelijke stukken Bode ontdekken, want de Bode is niet alleen behoorlijk lang ( 18 km ) maar voor ons nog lang niet geheel ontdekt.
Helaas konden wij maar 5 dagen overnachten in de Ferienwohnung van Jägerstube “ Wanderers Rast “ van de fam. Kucharski. Deze Ferienwohnung ligt precies boven de zaak, dus ’s avonds kunnen we na het eten en borrelen zo in ons mandje stappen.
We hebben deze trip geboekt in begin maart van dit jaar (2009), maar we waren helemaal vergeten dat het eind mei Pasen is en alle hotels zo’n beetje overvol zijn geboekt.
Stom, maar gelukkig had de familie Kucharski voor ons nog plaats voor 5 dagen en daar maakten wij natuurlijk graag gebruik van.

De vergunningen om te vissen haalden we bij het Ferienhotel & Reisedienst Forelle, Hotel Forelle, Ortsstrasse 28, schuin aan de overkant. Deze vergunningen voor de Bode zijn verhoogd met 20 euro voor 7 dagen vliegvissen.

Weer had ik de Tippet van 7 ½ ft voor een 3 lijn en de Flea van 6 ½ ft voor een 4 lijn, maar ook mijn Henry’s Fork 8 ½ ft voor een 5 lijn meegenomen

Als vliegenreels heb ik 3 Ari ’t Hart reels meegenomen, de Remco, de Gallatin 1 en de Ari 1.
Op de Remco zit een aftma 4 lijn, op de Gallatin 1 een aftma 3 lijn en op de Ari 1 een aftma 5 lijn.
Wat wil je nog meer, een 3tje, een 4tje en een 5je.
Volgens mij was ik goed uitgerust om de forel aan de vlieg of nimf te krijgen.
Mevrouw Kucharski was weer helemaal enthousiast en begroette ons joviaal met een aantal kussen op de wangen.
We namen een bier en een snaps om even te acclimatiseren en waren eigenlijk te lui om direct de koffers naar de kamers boven de Stube te brengen, maar we waren wel nieuwsgierig naar de kamers.

Van links naar rechts: de Gallatin 1 en de Remco


Maar natuurlijk ook de Ari 1

Eigenlijk zouden we deze maand met het voltallige team, de “La Junta Six” naar de Bode zijn afgereisd, maar door omstandigheden en andere afspraken hebben een 4 tal leden afgehaakt.
Jammer, dat voelt aan als een cursus lassen, die al van te voren is afgelast.
De zuivere lucht beneemt je gewoon de adem en je longen moeten even wennen aan de zuivere zuurstof die je gulzig inademt.
Als je de ogen sluit, dan hoor je de wind door de bossen ruizen, de stroomversnellingen in de verte kolken en klateren en de vogels tjilpen hun favoriete liedjes.
Je voelt je bloed rustiger stromen, je geest ruimt vervelende zaken op en je lijf glundert van plezier. Tja, de impact van deze overweldigende natuur heeft invloed op je functioneren en de rust keert terug in je geteisterde lichaam. De rust is zo overweldigend dat het aanvoelt als een boswachter die een uiltje knapt.



We namen de auto en reden naar de eerste brug om de rivier weer in ons op te nemen. We keken over de railing van de brug en besloten om naar de tweede brug te gaan met de bedoeling eens rechts in plaats van links de rivier te volgen.

Het aanzicht van de eerste brug vanuit de rivier

Ik had eerder een gedeelte van dit stuk Bode afgevist, maar was lang niet in de gelegenheid geweest om een stuk verder te lopen om mijn geluk op de andere stukken te beproeven.
Voordat ik het water wilde instappen, twijfelde ik of ik een droog vliegje of een nimf zou aanbinden.
De keus was toch wel snel gemaakt en een droog vliegje werd snel aangebonden.
Er hingen op dit stuk veel overhangende takken en ik was blij dat ik mijn Flea van 6 ½ ft had meegenomen. De waadstok, die ik aan de riem om mijn middel heb vastgemaakt door middel van een stevig touw, had ik toch even nodig om veilig een aantal meters door de stroming te waden

Nimfen en koperkopjes in vele kleuren. Het resultaat van vele avonden binden


De droge vlieg landde precies 15 cm van de oever van de overkant, vlak naast een overhangend takje en ik gaf het vliegje even de gelegenheid om koket naar de forel te lonken.
Even zag ik een slurpend bekje en weg was mijn sedge.
Ik gaf een rukje aan mijn vliegenlijn en neeg mijn vliegenhengel omhoog.
Direct daarna stond mijn Flea krom en het geweld van de vis boog mijn hengeltje tot bijna aan het handvat.
Hoera!, zong ik in mijn gedachten en ik kreeg in de gaten, dat ik een droge mond kreeg van mijn verhoogde hartslag. Met hoge snelheid schoot de vis naar rechts en ik probeerde de boel heel te houden. Nu nam hij een verwoede poging de kant in te schieten, maar ondanks zijn vluchtpoging wist ik hem te keren met mijn 10 honderdste puntje.
De vis deed alle pogingen om aan de haak van de vlieg te ontsnappen, maar de strijd was ongelijk en ik leidde de vis naar mijn natgemaakte linkerhand en pakte hem uit het water.
Een bruine forelletje hapte naar lucht en keek mij verschrikt aan.
De haak van de vlieg was snel verwijderd omdat ik weerhaakloos vis en na een snel genomen foto, schoot hij snel naar een veilige plek onder water toen ik hem in het water had terug gezet.

Zo’n kleine forel doet een 3 of aftma 4 vliegenhengel krombuigen

Ik maak nooit een sedge schoon en biedt hem opnieuw “ vies” aan, zodat hij op een gesopte, dode vlieg lijkt. Succes verzekerd.
Ik keek even om mij heen of ik Appie kon ontdekken, maar die was waarschijnlijk een stuk verder op de Bode zijn geluk aan het beproeven.
Zelfs in de verte zag ik geen levende ziel in de Bode staan, maar Appie kon voorbij de bocht, buiten mijn gezichtsveld, wel zijn visje aan het vangen zijn.
Even voelde ik mij even helemaal verlaten en alleen, maar het zou maar enkele uren duren, voordat we onze lunch gezamenlijk zouden nuttigen.

Appie stond gewoon om de hoek te vliegvissen


Er waren dagen bij, dat ik 20 forellen ving en Appie slechts 10, maar dat was ook wel eens andersom. Wat ons opviel, is dat je er soms 7 binnen een paar vierkante meter aan je vliegje kreeg en gooide je een paar meter verder, geen enkele aanbeet. Plaatsgebonden vangen heet dat.

Hoofdzakelijk zagen we deze maat bruine forel. Er passen er tien in een sardineblik


Bij brug 1 heb je verschillende soorten snelle stukken Bode water.
Er zitten gedeelten bij, die behoorlijk glad zijn en je kunt daar lelijk op je muil vallen zonder waadstok. Appie wist zichzelf soms nauwelijks staande te houden, maar ja, die is ook 15 dagen ouder dan ik, die arme drommel.
Het water is op veel gedeelten slechts kuitdiep, dus je kunt met waadlaarzen makkelijk waden, maar die gladde stenen onder het wier zijn best verraderlijk.
Sommige stukken waren net zo glad als een paling in een emmer snot.

Dit zijn mooie stukken rivier die je beslist niet voorbij moet laten gaan


Je krijgt toch vochtige ogen van deze prachtige taferelen


Het aantijgeren van je vliegvis uitrusting werd wat makkelijker gemaakt omdat we in de hitte van 25 tot 30 graden alleen onze lieslaarzen aandeden en geen waadbroek met waadschoenen.
Sommige vliegvissers die we onderweg tegenkwamen, waren helemaal pontificaal aangekleed en zweetten peentjes in hun uitrusting. In de vliegvisvesten deden we het hoognodige om ze niet zo zwaar te maken en we liepen een stapje langzamer over de paden.
Niet vanwege de warmte, maar gewoon omdat we lichamelijk gebroken waren na een paar dagen klauteren over boomstronken en uitstekende stenen die over en op de paden lagen, de gladde verraderlijke rotsen op de bodem van de rivier, de takken die op de paden in je gezicht zwiepen en meer glijdend dan lopend van een heuvel af naar de rivier strompelden en nog veel meer kracht moesten geven om ook weer omhoog te klimmen als we uitgevist waren.
Onze lijven hebben wat meer dagen nodig om te herstellen en zo voelde het ook aan.

De hengels gecontroleerd, de lijnen gevet en de kleding weer aangetrokken voor een nieuwe sessie


Het ontbijt ’s morgens was overweldigend bij de fam Kucharski.
5 vleessoorten, 3 kaassoorten, kwarteleitjes, gerookte zalm, haring in tomatensaus, en een heuse schnitzel. 5 soorten zoet beleg, koffie en thee, maar ook een glas vruchtensap en een schaaltje met een vruchtenyoghurt, naast twee stukken dagelijks veranderend fruit.
Twee warme kaiserbroodjes en een aantal geroosterde boterhammen en gewoon Duits brood die je kunt besmeren met roomboter.
Je zit werkelijk vol na zo’n bacchanalen maaltijd.

Een heerlijke overvloedige maaltijd

Het avondeten was net zo. Je kon gewoon niet over je bord heen kijken, zo overvloedig waren de maaltijden. Appie bestelde zelfs kinderporties, want het was echt te veel voor hem.
Je moet de eend proberen, de eisbein, de krabbetjes, de hele kaart voor mijn part en vraag overal gebakken aardappeltjes bij, want die zijn overheerlijk.
De Jägersuppe ( vol met 5 verschillende paddenstoelen) is werkelijk zo lekker, dat je waant dat er een engeltje over je tong piest.
Voor al deze goede zorgen en met de drankjes mee waren we 545.- euro voor met zijn tweeën kwijt en dat is een drol voor de Ferienwohnung, ontbijt, middageten van de kaart en avondeten van de kaart met de nodige drankjes.

Tja van zo’n klein prijsje blijf je vrolijk


We hebben mooie dagen gehad met veel bruine forellen ( helaas wel klein) , maar we denken er nog eens goed over na of we weer hier naar toe zullen gaan.
Ondanks het lage bedrag voor het overnachten en het goedkope maar uitstekende eten, is de rivier eigenlijk geen plek voor ouwe snikkels zoals wij.
We zijn letterlijk en figuurlijk na een aantal dagen gebroken van het geklauter en dat zijn dingen die we niet meer zo soepel doen.
Natuurlijk kun je een ander tempo aanhouden, maar dat lukt je gewoon niet, want je bent veel te geil om dat visje die daar een kring in het water veroorzaakt aan de haak te krijgen en daar doe je dan alle moeite voor.

Appie ruimt zijn auto in, als we weer naar huis toe gaan

Maar wat doen we onszelf aan, als we besluiten om deze trip niet meer te maken.
We missen dan de rust van dit stukje natuur, die we beiden zo broodnodig hebben en de verhoogde adrenaline die daarmee gepaard gaat. De woeste golven eerlijke adrenaline die je aderen verwijdt en je weer plezier in alles laat vinden.
Zullen we echt niet meer gaan? Zouden we dit ons echt gaan ontzeggen?
Ik durf met heel mijn hart niet volmondig JA te zeggen en mijn handen niet in het vuur te steken, met de rotsvaste gedachte dat we dit ook niet meer zullen doen. Ik hou dus toch nog een slag om mijn arm.

Je kunt toch niet zomaar afscheid nemen van een klein stukje schoonheid op aarde zonder daar ernstig over na te denken en zonder daar vochtige ogen van te krijgen.

Het zijn jaar in jaar uit toch een beetje je vriendjes geworden toch? En die laat je toch ook niet zomaar in steek


Tja..waar gaan we dan weer een plek op aarde zoeken, waar we wel zonder spierpijn en moeite kunnen vliegvissen.
Zijn die er eigenlijk wel?
En als ze er zijn, komen dan niet alle oude en nieuwe strontvliegen (vliegvissers) op die verse hoop af?

Of gaan we alleen nog maar naar de Machenstrecke waar ouwe lullen hun visje proberen te vangen


 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator