Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Barbelenů.zijn ze er nog in de Waal? (juni 2009)
 

    
 
Barbelenů.zijn ze er nog in de Waal? (juni 2009)


Ed van der Kraats en ondergetekende stapten ĺs morgens om 05.00 uur in de auto om op barbelen te gaan vissen op de rivier de Waal. Het is vandaag zaterdag 6 juni 2009 en de weersverwachting geeft wat zon, maar ook Noordoostenwind aan en dat is wat minder gunstig.
Op de kribben (strekdammen) van de Waal nabij de dorpjes Hellouw en Herwijnen, zullen wij onze hengels op onze telescopische driepotige hengelsteunen plaatsen en lui in de stoel afwachten of we aanbeten zullen krijgen in een van de vele kribvakken tussen de kribben die daar zijn.
Ik besloot om twee feederhengels mee te nemen met een gevlochten hoofdlijn uitgerust met een shockleader met voerkorfjes van 2 en 3 oz .
Aan de onderlijn van 22 honderdste Frog Hair fluorcarbon van ca. 75 cm lang is een karperhaakje maat 6 tot 10 bevestigd en dat is stevig en sterk genoeg om een flinke barbeel of als bijvangst een grote brasem te houden.

Ideaal voor plaatsen waar je geen steunen kunt gebruiken

Eigenlijk gebruik ik dezelfde methode om op brasem of zeelt te vissen en alleen het onderlijntje en de haak zijn een stuk sterker. Bij het op brasem of zeelt vissen gebruik je doorgaans een onderlijn van 14 tot 16 honderdste nylon of fluorcarbon en bij het vangen van barbelen, 20 - 22 honderdste onderlijn van fluorcarbon.
Ervaren barbeelvissers nemen meestal een 1.50 tot 2.75 lb hengel van 13 of 14 ft, maar ook een 1.75 lb penhengel van 13 ft voor te karperen kun je er voor gebruiken. Tja, wij zijn geen ervaren barbeelvissers dus doen we het gewoon anders.

Ed wachtte op een aanbeet, die toch wel lang weg bleef

En zo eigenwijs als ik ben, neem ik toch mijn feederhengels mee met de dikkere toppen om de volgende eenvoudige reden.
Als je met een feederhengel op brasem of zeelt vist, dan kan het gebeuren dat ook een karper het aas pakt. Dat kan de feederhengel makkelijk hebben en de dril is dan gewoonlijk spectaculair. Dat is maximaal genieten van je lichte uitrusting in je zweterige handen en knikkende knieŰn .
Het enige wat er wel eens kan gebeuren is, dat je tere onderlijn van 14 of 16 honderdste het begeeft. Door bij het vissen op barbeel een onderlijn van 20 - 22 honderdste te gebruiken is een lijnbreuk minimaal.

Een van de kribvakken van de rivier de Waal, gezien vanaf een kribbe

We gaan vissen met blokjes extra belegen kaas van 1 tot 2 cm, lunchmeat ( Smac van Unox), maden, ma´s en ook boilies.
Ik heb al van te voren Green lipped Mussel boilies in een Halibut Liquidoplossing laten intrekken en KK78 boilies met een Animo Dope Meat and Fish gesoakt. De boilies zijn van TopBaits.
Het stinkt de potjes uit en je krijgt die geur de eerste 10 dagen niet meer van je vingers af.
In het grondvoer zit hennep, maden en geraspte belegen kaas en een kaaspoeder die Ron mij meegegeven heeft als extra geurtrekker.
Hengel 1 wordt met een gesoakte boilie aan een hair uitgerust met op de haak als extra een stukje kaas en hengel 2 krijgt een stukje lunchmeat aan de hair met een aantal maden aan de haak.
In allebei de voerkorven gaat dezelfde samenstelling grondvoer met een flink aantal maden er in verwerkt.
Dat wordt smullen aan de gedekte tafel!

We hadden er zin in ondanks de stevige wind in de nek

We hebben ook een glug ( met een ontzettende kleefkracht) meegenomen om daar boilies in te dopen om deze te bekleden met maden.
Ze blijven vanzelf aan de boilie hangen en plakken ondanks hun machteloos gekronkel om er vanaf te willen.
Wat zijn we eigenlijk dierenbeulen! Bah!
Ed vond de glug maar niks. Niet dat de maden er niet prachtig aan bleven plakken, nee, de glug droop van het ingedoopte stukje kaas of Smac af door het warme weer en drupte op zijn schoenen.
Rang!, zei de hengel van Ed en bij opnemen ervan voelde Ed iets zwaars stompen onder water.
Floep!, zei wederom de hengel van Ed en de haak was losgeschoten.
Hij is er af, hoorde ik hem kreunen, maar met een blij gezicht maakte hij mij deelgenoot van zijn vreugde dat hij een flinke zware vis aan zijn aas had hangen en dat die vis zich weer onder water had bevrijd.
Ik zat drie meter naast hem en ik had natuurlijk alles gezien.
Dat was waarschijnlijk een barbeel, zei hij overtuigend, want hij ging zo te keer en ik knikte instemmend en vond het jammer dat Ed de barbeel niet geland heeft.

Zoĺn driepoot heb je echt nodig, want je kunt geen bankstick tussen de rotsen plaatsen

Ik keek naar mijn hengel en zag de top doorbuigen en trillen.
Beet! Flitste door mijn gedachten en ik sloeg aan.
Een mooie brasem schoof het net in en terwijl ik beneden op de rotsen op Ed wachtte, die een foto van de vis en mij zou maken, viel de haak uit mondhoek van de brasem en door de zuiging en aanzwellen van een hekgolf met zo'n grote hoeveelheid water door een passerende Rijnaak, spoelde de brasem zo uit het net.
Zo, kom maar op met je vis, zei Ed, toen hij mijn fototoestel van mijn zitplaats naast hem had gepakt en stond met het fototoestel in de aanslag.
Ik keek hem aan, knarste met mijn tanden, wees naar het water en zei, daar zwemt hij net weg, hij wou beslist niet op de foto.

Ed had zijn plekje op de wereld gevonden, maar hoe gaan we straks weer omhoog klimmen?

Intussen kwam er een man de kribbe oplopen die uit Gorinchem kwam. Hij gaf ons veel tips hoe je hier het best kon vissen en hij wist ons te vertellen, dat er bakken van brasems van 74 cm worden gevangen.
Het zou een paar uur duren voor we weer een aanbeet kregen.
Ed was nu de gelukkige en drilde op zijn gemak een brasem af. Ik schepte de brasem voor hem, want de steile rotsige kanten beklimmen is al niets voor een gezond lijf en gezonde knieŰn, dus zulke toeren zijn zeker niet voor Ed weggelegd.

Gelukkig had de brasem net een bungeejump diploma gehaald en poseerde daarna zonder commentaar en fratsen


Op een gegeven moment was ik een beetje ingekakt en zat te knikkenbollen in mijn stoel.
De zon scheen krachtiger, de wind was toegenomen en mijn gezicht gloeide. Mijn ogen gleden langzaam dicht ondanks dat ik verwoedde pogingen deed om mijn top van de hengel in de gaten te houden.

Slaap kindje slaap

Ik schoot weer wakker en trok mijn jas uit. Omdat we in plaats van de top van de kribbe, iets lager op het schuine talud zijn gaan zitten had de wind wat minder vat op ons en dat merkte je direct als de zon wat feller scheen.
We zaten allebei peentjes te zweten.
Krijg ik nog een keer beet!, riep ik keihard met mijn handen tot een toeter voor mijn mond gevormd.
Stelletje geschubde klerelijers, schold ik er nog achter aan en hoorde Ed onderdrukt grinniken.

Je ziet aan de grashalmen dat er meer wind was toegenomen

Ik zei tegen Ed, dat ik eens de andere kant van de kribbe zou proberen, ondanks de stevige wind, want van de man uit Gorinchem had uitgelegd dat je daar de meeste kans had een winde of barbeel te vangen.
De wind stond nu vol in mijn gezicht te blazen.
Ik pakte mijn hengel en steun en wierp mijn aas en gevulde voerkorf tegen de wind in.
Hij plonsde een meter of veertig in het water en langzaam trok de stroom aan mijn voerkorf en lijn en trok op deze manier mijn hengeltop krom.
De schepen die telkens langskwamen zorgden voor een grote trek in het water. Je zag het water weggezogen worden en na het voorbijvaren weer terugkomen.
Dit had natuurlijk ook invloed op de toppen van onze hengels, want die bogen telkens mee en terug en dan viel de lijn slap om weer wat later strakker te staan.
Midden in een buiging trilde de top en ik zag twee korte stootjes.
Dat is beet, hoorde ik mezelf zeggen.
En ik vloog naar mijn hengel en haalde hem van de steun en sloeg kort aan.
Direct daarop begon iets onder water te stompen en ik riep tegen Ed, waarschijnlijk een flinke brasem!
Na een aantal minuten liet de vis zich zien en dat was geen brasem of barbeel, maar volgens mij een winde.
Mijn eerste winde. Nog nooit had ik eerder een winde gevangen. Zou het echt zo zijn?
Schepnet! riep ik tegen Ed en twee seconden later, Fototoestel!

Een mooi plaatje met mijn eerste winde

Ed deed zijn uiterste best om mij van dienst te zijn en reikte mij het schepnet aan.
Hij deed een verwoede poging om het fototoestel uit mijn tas te halen en weldra stond de winde vereeuwigd.
Hoera! Wat een prachtbeest.
Weldra lag mijn voerkorf weer op dezelfde plaats maar een kwartier later stopten we er mee.
Om 16.45 uur besloten we onze hengelspullen in te pakken en reden in een rustig tempo naar huis terug.
Tijdens de rit evalueerden wij nog even de gebeurtenissen van de visdag en we waren het met elkaar eens, dat de man uit Gorinchem bruikbare tips had verstrekt.
Dit moeten we nog een keer overdoen, zei ik tegen Ed en dat beaamde hij ook.
Misschien pakken we de volgende keer wel een barbeel, maar dan gaan we op het strand van de kribvakken zitten en niet meer op de kribben.

Ik kan er geen genoeg van krijgen. Hierisdienogeenkeer!

Het was een geslaagde en mooie visdag, waarin we veel hebben geleerd en plezier hebben gehad.
Ed typeerde dat een geslaagde visdag, 40% uit vissen bestaat en 60% uit voorpret ( hengels, molens en materiaal klaarmaken), maar ook de aanwezigheid van je vismaat(en) het elkaar helpen met het scheppen van je gevangen vis en het sjouwen van hengelsportmateriaal, maar ook het delen van elkaars visvreugde als er een mooie vis is gevangen.
En zo is het maar net!
Dat gaan we op zeker overdoen en we knikten beiden instemmend.


 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator