Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Barbelen. Zitten er nog een paar in de Waal? (juni 2009)
 

    
 
Barbelen. Zitten er nog een paar in de Waal? (juni 2009)


We gingen het weer proberen.
Ed van der Kraats en ik reden op donderdagmorgen om 10.00 uur op 18 juni 2009 richting de rivier de Waal om weer een poging te wagen om een barbeel te vangen.
10.00 uur?!, zult u zeggen, hebben jullie je verslapen?
Nee, voordat de beaasde haken in de rivier liggen is het 11.30 uur en we zijn van plan om door te gaan tot ca. 21.00 uur.

Kijk hem liggen voor een mooi fotootje

Volgens vele verhalen en informatie op Google wordt de barbeel pas echt actief in de schemering. En dat zou betekenen, dat we twee keer eerder op de verkeerde tijdstippen hebben gevist.
Wat mij ook onder ogen is gekomen, is een verhaal dat brasems het liefst stil liggend aas prefereren boven een aasje aan een wapperende onderlijn in de stroom.
Wist u dat?
Nou, ik niet.
Dat betekent in ieder geval, dat ik mijn aasaanbieding drastisch moet herzien.
De lange soepele onderlijnen worden vervangen door relatieve korte stiffrigs, tenminste aan één hengel om te proberen.
We gaan allebei een feederhengel uitrusten met een “karperlook”, dus we bouwen een vrijloopsysteem zonder voerkorf maar met een inline of wartellood.

Twee voorbeelden van een free running system


Aan de hair bevestigen we een lekker stukje belegen kaas, of Gelderse worst en we gooien de hele hap in of naast de neringen die zich ophouden bij de kribben en in de kribvakken.

Aan de andere hengel veranderen we niets.
We gaan daarmee gewoon op de oude manier met een voerkorf van 3 oz mee vissen.
Zijn we succesvol met de andere aas- aanbieding, dan gaan we direct overstag.
Ditmaal zijn we aan de overkant van de Waal gaan zitten. Misschien hebben we daar wat meer succes en vangen we eindelijk een barbeel in plaats van brasems of winde.
Om deze plek te bereiken, moeten we via Zaltbommel, richting Nieuwaal rijden.
Het laat ons ook niet los.
Het verlangen om eindelijk eens een aanbeet te krijgen van deze fantastische sportvis is groter dan ooit. Ook wij willen dat euforisch gevoel krijgen, wat duizenden voor ons hebben gehad. Ook wij willen genieten van de kracht van deze uitmuntende spetterende krachtpatser.

Ed doet zijn best om ook zijn aandeel te leveren in het sjouwen van zijn en mijn hengelspullen


Ik droom weg met mijn gedachten en zag nog net dat mijn topje van mijn ene hengel trilde en uitsloeg.
Ik nam mijn hengel met een geroutineerd gebaar uit de steunen en het geweld begon.
Zware stompen onder water en ik keek Ed aan, die met omfloerste en natte ogen naar mijn hengeltop keek en met open mond naar mijn handelingen zat te kijken.
Het is een brasem riep ik keihard, of Ed ineens een gehoorapparaat nodig had.
Hij lijkt wel verkeerd gehaakt, zei Ed en even dacht ik het ook, maar weldra zag ik de haak prachtig in zijn lip zitten en hij gleed op zijn zijde het schepnet in.
Wat een prachtige vis was dit en we zaten te genieten van het moment en naderhand van de foto’s.

Mag het een onsje meer wezen

We moesten helemaal doorrijden naar Zuilichem toe, want er was geen echte weg naar de rivier de Waal waar we naar toe konden lopen.
Een onmogelijk pad met diepe kuilen met moddersporen bracht ons naar een aantal kribben waar we heerlijk konden zitten.

Een mooi strandje voor twee fanatieke barbeelvissers


Ed kreeg een felle aanbeet en stond een kromme hengel te hanteren. Ik keek naar zijn strijd om de vis te landen, maar ik zag ook dat het een barbeel was, aangezien hij bleef stompen onder water en de buiging van de hengel van Ed zijn uiterste had bereikt.
Elke keer dook zijn top naar beneden en ineens zat hij vast.
Niet meer los te krijgen ondanks de verwoede pogingen van Ed en van mij omdat ik de rotsen aan de linkerkant heb beklommen en de haak helaas niet meer loskreeg van de bodem.

Hup, een nieuwe onderlijn en shockleader en gooien maar weer

Weer trilde mijn top.
Ik nam geen enkel risico met deze demente riviervissen en sloeg direct aan.
Beet! Riep ik naar Ed, maar die had het al gezien.
Na een veel te korte strijd kwam er een kolblei naar boven drijven en die pakte ik zo uit het water.
Geen klasse vis, maar deze kolblei was net zo welkom als elke andere vis en daar moest toch even een foto van gemaakt worden.

Een kolblei die een stukje kaas niet kon weerstaan

Ik beaasde de hair met een stukje kaas en de haak met wat maden en gooide de hele mikmak in de rivier.
Tenminste dat dacht ik. KRAK!, zei mijn feederhengel en brak in drie stukken. Mijn driedelige hengel was ineens zesdelig
Beteuterd keek ik naar de schade en Ed lag onder zijn stoel van het lachen. Nou, lekker dan, zei ik nog en ik gooide de hengel in het struikgewas achter mij maar eerst wond ik de draad op mijn molen die ik gedeeltelijk al uitgeworpen had. Ed kreeg helaas geen krampen in zijn kaken van het lachen, maar zag de humor van de hele affaire in. Heb je er last van? vroeg hij nog aan mij een tijdje later, maar ik antwoordde hem, dat ik het geen probleem vond en Ron weer wat klandizie kon geven.

Krak!, en daar ging mijn hengel in drie stukken

Het uitzicht op de Waal is adembenemend en de grote schepen voeren vlak langs ons heen.
De grote hekgolven schoven telkens onze kant op en steeds moesten we naar achteren om geen natte voeten te krijgen met de opkomende vloed.

Een machtig mooi stukje Waal


Ik keek constant naar de toppen van de hengels en ineens boog de top van mijn feederhengel diep door.
Hoera!
Weg waren mijn beslommeringen, weg waren mijn wilde dromen en ik pakte de hengel van de steun om aan te slaan.
Direct daarop stond de hele feederhengel in een parabolische kromming.
De zorgvuldig afgestelde slip van de molen begon zachtjes te krijsen en lijn af te geven, terwijl het stompen onder water via de hengeltop duidelijk zichtbaar was.
Ed keek ademloos toe en zelfs ik vergat adem te halen van de spanning en ik zoog even later gretig de ontbrekende zuurstof in mijn lege longen toen de eerste alertheid voorbij was.

Zouden we nu eindelijk een barbeel aan de haak hebben?
Het was moeilijk in te schatten omdat de stroming een grote druk op de vis uitoefende en jij als visser geen flauw idee hebt met welke vis je te maken krijgt.
Het duurde een eeuwigheid voor de strijd voorbij was, maar ik kon er ook geen genoeg van krijgen want het mocht van mij best wat langer duren.
Elke seconde vanaf het aanslaan tot de runs, waarbij de slip soepel de lijn afgaf en de hengel prachtig liet krommen, genoot ik met volle teugen en ik merkte dat Ed mee zat te genieten en hij net zoals ik dolgraag wilde weten wat er nu eigenlijk aan de haak hing.

De stroming op dit stuk van de Waal is sterk, maar langzaam maar zeker won ik steeds meer centimeters lijn en de druk op de hengeltop nam geleidelijk af omdat de vis zich moe gestreden had en terrein moest prijsgeven.
Zag ik hem daar even?
Ik tuurde naar de plek in het kolkende water, waar ik de vis gespot had, maar ik kon zelfs geen contouren van een vis meer waarnemen. Nu wilde ik dolgraag weten wat er aan mijn haakje hing en mijn strijd met de vis zette ik voort met een licht ongeduld.
Daar kwam hij eindelijk boven en ik trok hem op zijn zijde naar mij toe met het schepnet in de aanslag.
Het was een BARBEEL!! Hoera, eindelijk een barbeel.

54 cm pure kracht en wat een fijne sportvis is dit. Genieten en kijk maar rustig


Het grondvoer hadden we verrijkt met gekookte hennep en Parmezaanse kaas, naast het gekookte graankippenvoer, maden, casters en melasse.
Het is een geurig kruidig mengsel waarbij het water je in de mond loopt, dus naar ons idee ideaal voor de in de rivier aanwezige vis.
Natuurlijk trekt het ook brasem, winde en kolbleien aan, maar daar zitten we niet mee want alles is welkom.
Barbeel heeft natuurlijk onze voorkeur, maar we zijn realistisch. Liever iets dan niets is ons motto.
Liever bijvangst, dan helemaal geen vangst en we willen stinken naar vis aan het einde van een vissessie, al is het maar van een nieuwe haring met uitjes.

Een barbeel in actie

Mijn fotocamera staat op scherp en op een statiefje geplaatst, want soms maak ik een overzichtsfoto van ons tweeën met op de achtergrond de Waal in al zijn schoonheid.
Hij dient als een visueel bewijs van gevangen vis en onze aanwezigheid op de bewuste plek, maar ook om later de sessie weer voor de geest te kunnen halen als we in een melancholische bui zijn en we herinneringen willen ophalen.
Daar is niks mis mee. Als ik denk aan al die mooie vangsten van vroeger, waarbij er niet altijd een fotocamera aanwezig was en de vangsten niet op de gevoelige plaat vastgelegd konden worden, dan mis je die prachtige momenten voor eeuwig en blijven ze vaag in je diepe gedachten rondspoken om op een gegeven moment voorgoed uit je gedachten te worden verbannen.

Dat is ook een van de redenen geweest, waarom ik deze visverhalen ben gaan schrijven.
Op deze manier is het een blijvend moment van prachtige blije ogenblikken die eenmaal opgetekend niet kunnen vervagen door dementia precox ( vroegtijdige aftakeling) of door andere geestelijke cerebrale stoornissen.
Het is en blijft een tastbaar en visueel bewijs.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator