Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Meerval specials|| Meerval gesignaleerd (1.30 cm)( juli 2009)
 

    
 
Meerval gesignaleerd (1.30 cm)( juli 2009)


Wil je een keer mee, vroeg Ron Noorlander in zijn zaak, Schwegler hengelsport in Uithoorn, met een vragende blik in zijn ogen.
Hij had het over vissen op snoekbaars en soms meerval op een plasje in de buurt. Aangezien ik nog nooit een meerval als bijvangst heb gehad, zag ik het wel zitten om daar eens te vissen op snoekbaars en misschien wel een meerval er bij te vangen.

In Nederland is het nog verboden gericht te vissen op meerval maar in landen als Belgie, Frankrijk en Spanje is het wel al toegestaan.

Ik wil wel mee, was mijn antwoord, maar ik heb daar geen hengelspullen voor. Ik keek hem aan als een kannibaal die om de hand van je dochter vraagt.
Die hebben wij wel, was zijn vlotte reactie. Je hoeft niets mee te nemen, wij zorgen voor alles, grijnsde hij van oor tot oor.
We zien je rond 19.30 uur. We gaan met zijn vieren, twee aan twee in twee boten.
Kleed je goed aan, want ’s avonds komen er bergen muggen die je haast opvreten van de honger. Van muggen, daar wist ik alles van, aangezien ik altijd slachtoffer ben als die gevleugelde duiveltjes in de buurt zijn.

Om 19.30 uur stond ik op de afgesproken plek en weldra kwamen de mannen met hun boten op de trailers aangereden. Bij Ruud van der Schaft, een wereldvisser van formaat, mocht ik plaatsnemen in de boot en Ron zou bij Marco in de boot stappen.
De boten gleden van de trailers het water in en weldra togen op weg naar de plekken waar soms deze gigantische vissoort zich op pleegt te houden tussen de snoek en snoekbaarzen.
Deze mannen hadden al van deze vissoort mogen proeven en allen waren enthousiast over de vechtlust van deze gladde rakkers.

Ruud wacht op de felbegeerde aanbeet

Weldra waren de twee ankers voor en achter de boot uitgegooid voor stabilisatie en we lieten het aas aan de onderlijn neerplonzen langs de rietkraag. De dobbers van 22 gram stonden fier rechtop te dobberen op de kleine golven en het wachten was aangebroken.
Als het aas genomen wordt is het zaak om op het juiste moment aan te slaan. Sla je te vroeg, dan heb je een misser, sla je te laat, dan kan de snoek, snoekbaars of meerval het aas al uitgespuugd hebben, sprak Ruud op onderwijzende toon.
Met een dreg en haak in het aangeboden aas kun je vrijwel direct aanslaan, maar met een enkele haak in het aas is het even wachten, sprak hij verder.

Een mooie rietkraag waar soms ook de meerval onder de wortels ligt te wachten in hun schuilplaatsen

Ruud hoorde zijn slip afgaan en werd toen pas geattendeerd, dat zijn dobber verdwenen was. Blijkbaar was hij even afgeleid en heeft niet zijn dobber weg zien lopen.
Bij het aanslaan schoot zijn dobber en onderlijn als een katapult uit het water en kwam enkele meters naast mij in het water terecht.

De auteur van het verhaal wacht op zijn kansen

Mis!, bromde hij, vermoedelijk was het een kleintje. Toch kreeg ik de indruk dat hij zich klote voelde als een hetero in een homobar.
Ik knikte instemmend, maar ik was eigenlijk onwetend over de manier van vissen waarbij meerval als bijvangst soms geen toevalstreffer meer is.
De meerval is gewoon te dominant aanwezig in deze wateren.
Ron en Marco lagen iets terug met hun boot en hebben daar korte aanbeten gezien maar mochten niets verzilveren. Ook ik zag geen teken van leven en je mag wel zeggen, dat ik constant naar de twee dobbers heb gekeken, want ik wilde geen aanbeet missen.
Als “ leerjongen” kijk je bij de anderen de kunst af en maak je dit eigen als een porno-acteur die overal zijn neus insteekt.

Ron en Marco op zoek naar een hot spot

We gingen rond 22.00 uur verkassen naar een tocht van ca. 8 meter breed. De diepte bedroeg daar niet meer dan tussen de 80 en 100 cm.
Een slootje zult u zeggen, zit daar snoekbaars of meerval? In dat ondiepe water?
Blijkbaar wel, want de mannen hadden eerder succes op deze plek en dan ga je er weer naar terug.
De beaasde haken lagen weldra tegen de overkant van de rietkraag en weer was het wachten op een aanbeet begonnen.
Tot drie keer toe moesten we versneld de boel binnenhalen, vanwege passerende zeilboten, maar we waren elke keer op tijd om de dobbers en onderlijnen zonder lijnbreuk binnen te draaien.

Het begon te schemeren en langzaam maar zeker werd het donker.
Ruud bevestigde aan elke dobber een groen lichtgevend breekstaafje, zodat we niets van een aanbeet zouden missen. Als vier kaarsen stonden de dobbers te dansen op de golven en dat was een mooi gezicht.
De muggen werden ineens vervelend actief. In het vervagende licht zagen zij zich de kans schoon om ongemerkt hun prooien aan te vallen met hun steekinstrumenten en met volle teugen het bloed van hun slachtoffers te verdunnen en op te souperen.

En wij waren de begeerde prooien in dat stukje natuur.
Ze staken dwars door je broek en sokken heen en weldra zaten we te schurken aan de muggenbulten die verrassend snel en dik opkwamen.
Ik had een middel tegen muggen in een spuitbus meegenomen en we spoten onze kleding, petten en handen in. De plekken die we niet of vergeten waren om in te spuiten werd ongelofelijk snel afgestraft door muggen met een stalen mondgedeelte, want ze staken dwars door mijn broek en onderbroek heen, zodat ik de hele tijd ongegeneerd aan mijn zak zat te krabbelen aan een bult die groter werd dan mijn linker teelbal.

Kijk dat dobbertje eens dansen op de golven. Wanneer verdwijnt hij?

Plons! Plons!
Vlak naast Ruud kolkte het water in het midden van de tocht aan de oppervlakte.
Er zit wat te azen, sprak Ruud op een geheime toonhoogte en hij pakte zijn linkerhengel op die naast de rietkraag bij zijn boot lag en hij deponeerde zijn aas met een geroutineerd gebaar op de plek van de uitdijende kolk in de hoop dat de actieve vis zijn aas zou nemen.

Mijn aandacht was gewekt en gespannen keken we naar zijn dansende dobber op de golfjes die door de zwoele zachte bries werden opgezweept en we vergaten allebei, dat we op hetzelfde moment verrot werden gestoken door de tientallen hongerige muggen.
In mijn ooghoek zag ik ineens mijn dobber aan de overkant bij het riet langzaam naar de diepte gaan.
Volgens mij heeft een roofvis mijn aas genomen, zei ik met dezelfde fluistertoon, die Ruud eerder bezigde.
Ik was even de controle over mijn stembanden kwijt en schraapte mijn keel.

Wacht even met aanslaan, sprak Ruud belerend en ik wachtte geduldig met kloppend hart op het sein dat ik aan kon slaan.
Wacht nog even, nog even wachten met aanslaan, sprak hij nog steeds en mijn dobber ging wel heel snel naar het midden van de tocht en het verlichte topje was bijna niet meer te zien.
Ik ga nu aanslaan!, zei ik gedecideerd, want ik wilde gewoon niet langer wachten.
Ik draaide de slack uit de lijn en sloeg hard aan.
De hengel boog door de weerstand en gewicht van de vis en direct daarop boog hij enorm door omdat de vis zijn hele gewicht in de strijd gooide en begon te versnellen door de krachtige slagen van zijn lichaam en staart.

Ongelofelijk!, schoot door mijn gedachten en ik riep hardop, wat een power heeft die vis, dit heb ik nog nooit meegemaakt.
Wauw!, schreeuwde ik hard voor me uit en ik hoorde Ron en Marco verderop in het donker grinniken van de lach. Heb je beet Leo?, vroegen ze grijnzend.
Goedendag, riep ik tegen Ruud en in het algemeen die het maar horen wilde, wat een enorme kracht heeft dat beest, moet je die hengel eens zien, hij wordt bijna uit mijn handen gerukt. Dit kan nooit een snoek of snoekbaars zijn.
Houdt hem van de rietkraag vandaan, schreeuwde Ruud, kijk uit!, hij probeert onder de boot te komen.
Ruud gaf constant schreeuwend aanwijzingen en zou het liefst de hengel uit mijn handen nemen om de vis veilig te landen.
Na een zenuwslopend minutendurend geweld, waarbij de vis probeerde weg te komen, gaf hij het na een poosje eindelijk op omdat ik geen krimp of lijn meer gaf en ik trok hem naar de rand van de boot.
Het is een meerval, riep ik en wat voor een.
Ruud gaf de vis een tik voor zijn kop en weer probeerde de meerval weg te komen.
Maar hij was te moe en gaf de strijd op.
Ruud trok hem aan de onderkaak de boot in, waar de onthaakmat en meetlint al klaar waren gelegd.
Na het verwijderen van de enkele haak werd de meerval opgemeten.
1.30 cm Leo, sprak Ruud en er lag bewondering in zijn stem.

De meerval was best zwaar en onhandig te dragen

Wat een grote bek heeft dat beest, zei ik verbaasd en Ruud nam een tweetal foto’s terwijl ik de meerval in mijn armen hield.
Nooit eerder had ik een meerval gevangen en ik kreeg ontzag voor deze uitmuntend sterke vis.
Ik bekeek hem uitvoerig en nu begreep ik de verhalen van vissers die helemaal naar Spanje afreizen om in de Ebro rivier de meerval aan de schubben probeert te komen.

Deze vissoort kweekt bewondering over zijn brute kracht en vechtlust en we mogen blij zijn, dat we hier in Nederland deze vis als bijvangst mogen vangen. Het zou toch plezierig zijn, als we daar gericht op mogen vissen, want naar horen zeggen zitten sommige traag stromende rivieren en plassen er vol mee.
Weldra liet ik de meerval met pijn in het hart in het water glijden en toen merkte ik pas dat ik al die tijd een prooi van hongerige muggen was geweest en ik was letterlijk en figuurlijk helemaal lek gestoken.

Ik merkte nog niet eens, dat ik verdekt zat opgesteld, maar de muggen vonden mij gemakkelijk

Ik mag zeker niet meer mee, vroeg ik aan Ruud.
Jôh, zei Ruud, ik ben blij dat jij hem hebt gevangen. Je hebt gelijk je personal best (PB), zie dat maar weer eens te evenaren.
Je zag aan mijn gezicht, dat ik zo blij was als een kind die eindelijk een ijsje heeft gekregen op een warme zomerdag en het hele tafereel van het drillen speelde zich weer af in mijn geest.
Even schoot nog in mijn gedachten, dat de meervalpopulatie in sommige rivieren en meren wel erg snel toeneemt en misschien wel de snoek of snoekbaars zou kunnen verdringen. Het zou bijzonder plezierig zijn als we daar gewoon op zouden kunnen vissen zonder beperkingen.

Met gezamenlijke krachten werden de boten weer uit het water getrokken

Om 01.30 uur besloten we er mee te stoppen en we de boten werden weer op de trailers gehesen.
Niemand bleek wat gevangen te hebben, behalve ondergetekende.
Dat betekende dat ik als “uitgenodigde gast” de klapper had gemaakt en als enige “leek” vis ( en wat voor een vis) in de boot had gebracht.

Ondanks het “blanken” bleven de boys van plezier lachen tot aan het eind

Weten jullie zeker, dat ik weer een keer mee mag?, vroeg ik lachend.
Ze keken mij met omfloerste ogen aan en zeiden in koor, natuurlijk Leo! We gunnen je het van harte.
Eigenlijk vergat ik te vertellen, dat Marco welzeker iets had gevangen.
Een nat pak!
Bij het lostrekken van zijn anker uit de struiken, die hij eerder op de avond in het riet had gegooid, verloor hij zijn evenwicht en viel hij in het riet achter zijn boot en verdween tot aan zijn borst in het water.
Toen hij verschrikt weer in de boot was geklommen, zei hij tegen Ron. Dat camouflagepak is niet waterdicht, want mijn hele onderbroek is kletsnat.
Ron lag dubbel van het lachen.

Tja, daar sta je dan in je natte pak

Ruud en ik hoorden wel een grote plons en ik zei nog tegen Ruud, volgens mij hebben ze beet.
Maar we hoorden daarna geen geplas of vechten van een vis meer dus we namen aan, dat Ron en Marco aan het voeren waren met zééééér grote pellets.
Het was een fijne woensdagavond en nacht en ik was de gelukkige die voor het eerst een kneitebijter van een meerval mocht vangen.
Mijn vismaat Theo, zou gezegd hebben, wat heb jij toch met grote vissen?
En Ron zei grinnikend de volgende dag, toen ik in zijn winkel stond, zal ik maar gelijk een meervalhengel met toebehoren voor je klaarmaken?


 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator