Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Vissen op zeelt bij Peter Groeneveld
 

    
 
Vissen op zeelt bij Peter Groeneveld


Theo de Wit en ik hadden afgesproken om te gaan witvissen bij Peter Groeneveld.
Het is zaterdagmorgen 4 juli 2009 en ik parkeerde mijn auto om 04.50 uur op het terrein bij de bootjes.
Ik koos een bootje uit en ik maakte aanstalten om mijn hengelsportuitrusting naar de boot te brengen.
Terwijl ik daar mee bezig was kwam Theo aangereden.

Na een begroeting wederzijds, bracht ook Theo zijn spullen naar de boot.
Er waren maar twee steekstokken aanwezig voor 5 bootjes en we pakten ze van een ander bootje.
Helaas moest ik eerst de boot uithozen, omdat daar een behoorlijke laag water in stond. Een beetje service mag je toch wel verlangen van de botenverhuurder.
We waren weldra naar de plek toe geroeid en staken de steekstokken in de weke bodem. Theo was bezig zijn feederhengel met een dobber op te tuigen, terwijl ik mijn grondvoertje aan het bereiden was.
Ik gooide een paar handen voer op de plekken in het water die ik straks zou gaan bevissen en begon mijn hengel klaar te maken.

Een mooi uitzicht en een prachtig begin van een fraaie dag

Theo was al klaar met zijn voorbereidingen en zat al naar zijn dobbertje te gluren en te wachten op een aanbeet.
Ik volgde een aantal minuten later.
We zagen grote plakkaten met bellen en we wisten allebei, dat er brasem aan het azen was.
Ze hadden geen interesse in het vlokje brood van Theo en ook niet in de drie maden die aan mijn haakje waren geprikt.
We zaten elkaar aan te kijken en we snapten er niks van.

We zaten allebei intens alert te zijn voor een aanbeet

Ineens verdween de dobber van de hengel van Ttheo.
Jeetje, kreet Theo, wat een geweld, het lijkt wel een karper.
Zijn hengel boog op de manier waarvoor hij gemaakt is en de “karper” schoot van links naar rechts en probeerde dieper te duiken.
Theo was onverbiddelijk en probeerde de “karper” snel te landen, maar daar had de vis helemaal geen zin in en de slip van zijn molen gaf elke keer lijn af door het krachtig weg zwemmen van de vis.
Helaas moest hij de strijd opgeven en hij kwam naar de oppervlakte.
Nee joh, het is een zeelt! , sprak Theo met bewondering in zijn stem en kijk eens wat een kneitebijter.
De geschepte zeelt werd onthaakt en gefotografeerd waarna hij opgemeten werd.
52 hele centimeters Theo, zei ik en wat een prachtbeest.

Theo als trotse visser van de zeelt van 52 cm

Nog steeds waren er plakkaten met bellen te zien, maar ook sporen van kleinere bellen die van zeelten afkomstig zijn.
Theo ving de ene na de andere ruis en blankvoorns van geringe formaten met zijn tweede uitgelegde hengel.
Toen was het mijn beurt.
Mijn dobber schoof langzaam naar beneden en ik sloeg aan.
Onmiddellijk stond mijn hengel bijna parabolisch van de krachten die er op uitgeoefend werden.
De vis zwom naar de onderkant van de boot en ik probeerde hem tegen te houden. Hij veranderde van richting en probeerde het wijd op te zwemmen en toen links en rechts.
We keken elkaar aan en we wisten niet wat er aan de andere kant van de lijn zat.
Een karper? Ook een zeelt?
We wisten het gewoon niet.
En toen zagen we hem. Een koperkleurige zeelt die nog lang niet moe was en telkens met zijn staart op het water sloeg om weer in de diepte te verdwijnen. Intussen was ik kletsnat van zijn vluchtpogingen en het geklets van zijn staart op het water, maar daar was hij dan.

Hij was “maar “ 46 cm groot maar wat een formidabele kracht

Deze zeelt met zijn enorme kracht en uithoudingsvermogen was maar 46 cm groot, maar dwong bij ons beiden bewondering af.
We besloten te verkassen naar een plek uit de zon, want we kregen het wel erg warm in de brandende zon.
Aan de overkant van de Boswetering vonden we een geschikt plekje in de schaduw en besloten daar onze steekstokken te plaatsen.

Het scheelde gewoon 8 graden in de schaduw. Wat een verademing

We vingen nog wat ruis en blankvoorns, maar een brasem of zeelt liet zich niet meer zien.
Het grondvoer was toch bijna op en we besloten om 13.30 uur te stoppen met deze sessie. De vangsten waren niet om over naar huis te schrijven, maar we waren tevreden over de kracht van de zeelt, die je toch elke keer verrast als je hem aan de haak krijgt.
Het was weer heerlijk om op je gemak vanuit een bootje op je favoriete vis te vissen en we hebben allebei een zeelt in de boot kunnen krijgen.

Binnenkort gaan we dit weer eens overdoen en dan zien we wel weer wat we dan aan de haak krijgen




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator