Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Welke geheimen heeft de Waal nog meer? (juli 2009)
 

    
 
Welke geheimen heeft de Waal nog meer? (juli 2009)


Ik wil toch zo graag een barbeel vangen, was de opmerking van Ed. Ik heb er nu twee aan de haak gehad en helaas allebei verspeeld, nu wil ik het net zo lang proberen tot ik er een gevangen heb.
Hij keek mij met een gepijnigde blik in zijn ogen aan en verwachtte een bevestiging van mijn kant.
Je hebt gelijk, zei ik, gelukkig heb ik er een mogen landen en dat was een belevenis, die ik jou niet wil onthouden.
Ed knikte instemmend.
Niet dat ik niet blij ben met de bijvangsten hoor, sprak hij geruststellend, want de laatste keer had ik een brasem van 58 en 61 centimeter en dat is ook niet niks. Maar een winde of een barbeel vind ik ook wel wat.
En daar had Ed best wel gelijk in.

Ed is zijn stek aan het installeren

Dus we gingen 10 juli 2009 om 05.00 uur weer richting de rivier de Waal en ditmaal gaat Theo de Wit ook mee, om ook eens zijn geluk beproeven en hij rijdt van zijn woonplaats Ede direct naar de pont/veer van Brakel toe en wacht ons daar op.
We kunnen makkelijk met zijn drieŽn in een kribvak plaatsnemen zonder elkaar in de weg te zitten.

Theo is er helemaal klaar voor

We gaan een experimentele intranasale inoculatie bij de vissen doen.
Na de inoculatie treedt viremie op met lichte prodromale malaise en een exantheem initiŽle replicatie in epitheel van de tractus respiratorius, en massale replicatie in erytroÔde reticulocyten tot een aplastische crisis met een bifasisch exantheem van hydatide cysten zodat primaire hyperplasie van de epidermis, met celgemedieerde immuunresponsen waarbij treponema gefagocyteerd geactiveerde macrofagen worden aangemaakt.

De vissen krijgen dan een kortstondige pharyngitis met tracheÔtis, soms met fulminant verlopende bronchiolitis en pneumonie met virale enterovirussen waarbij intussusceptie ( instulping darmgedeelte) en meningo-encefalitis veroorzaakt wordt.
Dat geeft ons de zekerheid dat wij ze gaan vangen.

Had ik beet of niet?

Theo sloot zich bijna naadloos aan, toen Ed en ik met de auto voor de pont van Brakel stonden, want zonder een enkele auto achter ons kwam Theo aanrijden en parkeerde zijn auto achter de wagen van Ed.
Timing is important.
Door het slechte weer van de laatste dagen is het pad wat naar de kribben leidt behoorlijk modderig en verraderlijk. We gleden van de ene kant naar de andere.
Het weerbericht van deze dag was niet fraai. Storm, regen en onweer en windvlagen die beaufort 7 zouden benaderen. Het zou achteraf best meevallen.

Weldra hadden we onze hengelspullen naar het kribvak gesjouwd en Theo ving vrij snel de eerste brasem. Wij waren nog aan het installeren en hij had er al een.
Dat was gelijk een Personal Best (PB) voor Theo, want hij had nog nooit een brasem van 60 cm. gevangen.
Laaiend enthousiast keek hij naar zijn kromme hengel en de ene na de andere kreet kwam over zijn lippen van bewondering.
Wij zaten mee te genieten en ik nam een paar fotoís van de gladjetser.

Een 60 cm pure genotsvis ligt in de beschadigde handen van Theo

En weer stond de hengel van Theo krom, en ditmaal kwam er een brasem van 58 cm op de kant.
Zijn ogen glommen zichtbaar en zijn schepnetje boog krakend onder het gewicht. Het werd overigens tijd voor een nieuw schepnet, want er zat zoín groot gat in waar een ruisvoorn makkelijk doorheen kon zwemmen.

Een prachtige brasem van 58 cm

Laat de hengel van Theo nu weer krom staan voor de derde keer, terwijl wij nog geen stoot hebben gezien en daar kwam na een verwoede strijd een prachtig gezonde winde op de kant.
Laat dat weer een Personal Best (PB) voor Theo zijn want een winde van 50 cm had hij nooit eerder op de kant gekregen en sterker nog, hij had nog nooit een winde gevangen.

Een mooie winde van 50 cm


Ditmaal was ik aan de beurt.
De top van mijn hengel trilde en begon korte stootjes en rukken te geven. Het voelde weer als vanouds zwaar aan en de stroming pakte de vis mee en na hevige stoten met zijn kop zagen we de brasem naar boven komen.
De centimeter stopte bij 61 cm.
Een prachtige gezonde vis zwom weer even later na zijn fotosessie zijn vrijheid tegemoet.

61 cm brasem, wat een kneitebijter

Daar begon de top van de hengel van Theo weer heen en weer te wiebelen en een brasem van 55 cm. zag voor het eerst het gezicht van Theo.
Een normaal mens schrikt zich daar al wezenloos van laat staan een brasem met een haak in zijn bek.

Theo met een 55 cm brasem

Toen gebeurde het.
Het kribvak werd voor een groot gedeelte leeggezogen door een behoorlijk groot vrachtschip. Het is en blijft een gek gezicht, dat er tonnen water worden verplaatst naar de rivier toe en aangezogen wordt door een voorbijgaand varend schip.
Deze voer wel zeer vlak langs de kribben (strekdammen) en plots kwamen de golven als een tsunami terug. Grote golven in drievoud beukten neer tegen de walkanten.
Ik stond net met mijn rug naar het water en wist even niet wat er gebeurde.
Het water steeg minstens een meter en ik stond ineens tot aan mijn knieŽn in het water en ik zag mijn stoel onder water verdwijnen.
Onze stoelen begonnen te drijven, de voerbakken, schepnetten, alle tassen en viskoffers, mijn fototoestel op statief lag plat in het water, maar ook de hengels waren van de steunen gevallen en dreven richting de rivier de Waal.
Dan moet je snel handelen.

Er brak een grote paniek uit in de tent.
Theo en ik grepen in het water wat we pakken konden en we liepen tot aan onze knieŽn in het water met volgelopen laarzen, te graaien naar de spullen die door de stroming verloren dreigden te gaan.
Ook Ed was in paniek. Mijn spullen!, riep hij hulpeloos en wees naar de golven..
Ik zag de paniek in zijn ogen en ik vloog naar zijn plek en rende door het water om zijn spullen te redden.
Met mijn schepnet schepte ik veel visspullen van hem op de kant, waaronder zijn zonnebril, voerdozen, dozen met klein materiaal, maar ook de voorkant van zijn viskoffer die door de plotselinge sterke golven er af was geslagen, maar die kon ik in de stroming ook redden.
Het was een ware puinhoop en het leek wel een overstromingsgebied.
Alles was drijfnat, alle dozen met materiaal waren volgelopen, in de tassen stond 10 cm water, handdoeken nat , de boterhammen zeikes en ook enkele jassen door en door nat.
Mijn papiergeld kleefde aan elkaar door het overtollige rivierwater en mijn autopapieren waren ook niet droog gebleven.

We keken elkaar aan en Ed vroeg schouderophalend aan mij. En nu?, we kunnen wel stoppen want de helft is weg. Ik dacht nog, aan mijn hoela, doorgaan met die hap.
Natuurlijk niet, sprak ik op schoolmeesterstoon, we gaan gewoon verder en we delen eventueel de spullen en ook Theo was zijn spullen weer in gereedheid aan het brengen voor de volgende vis.
Helaas kon er van de puinhoop geen fotoís gemaakt worden omdat de camera van Ed zonder stroom zat door lege batterijen en mijn camera onderwater opnamen had gemaakt waar hij niet geschikt voor was. Mijn camera was overleden, kapot en nooit meer bruikbaar.
Dag 615.- euro. ( ik dacht eerst dat hij 455.-euro had gekost)

En ja hoor, tussen de ellende door kwam nummer 5 voor Theo aan de kant. Weer een mooie brasem van 50+ cm, maar ditmaal kon ik er geen foto van maken omdat mijn fototoestel duidelijk overleden was en er zelfs zand tussen de lenzen zat.

Theo hield het voor gezien om 13.00 uur want hij was thuis nodig om zijn hond Ara te verzorgen.

Af en toe een buitje. Nee hoor, slechts een bui en daarna blauwe lucht en zon

Er kwam een mailtje van Ron Noorlander binnen en er stond als volgt:
Opgericht 10-7-2009 visclub de zwemmende vissers.
Voorzwemmer Leo
Plonsmeester Theo
Duikmeester Marco
Drijvend lid Ed
Er zullen er nog veel volgen. Er zijn er altijd wel die tussen wal en schip raken.
Met vriendelijke groeten , de verkoper van al uw drijvend en zinkend materiaal.

We lagen in een deuk van het lachen.
Mijn hengel gaf weer een signaal, dat er een vis het aas had genomen.
Een mooie geelachtige brasem van 48 cm schoof in het net.

Een koperkleurige brasem van 48 cm

JŰh, zei Ed, we kunnen toch fotoís maken met onze Gsm.
Ik stond paf.
Daar stonden we niet eerder bij stil, maar Ed heeft soms weleens van die zeer, zeer zeldzame heldere momenten.

Al die tijd mocht Ed nog geen vis in zijn handen houden en hij wilde zo graag een barbeel vangen.
Ik gunde hem dat zo erg, dat ik zat te prevelen met mijn natte ballen op mijn zeiknatte stoel.
Ik zie hem plotseling een duik naar zijn hengel maken, zijn oogopslag veranderde in een oogwenk en de strijd met een vis begon.
Na een flink aantal minuten, die eigenlijk voor Ed nog veel te snel voorbij gingen, kwam een mooie barbeel in zicht.
Ik heb er een!, schreeuwde Ed dolenthousiast, hoera!, hoera!
Een zeer fraaie sterke barbeel van 46 cm keek met een schuin oog naar de lens van de GSM-camera en naar Ed, die nog half de horlepiep aan het dansen was.
Sta stil, riep ik nog.
Ed was gelukkig en zijn hele persoonlijkheid straalde het uit.

Een Personal Best (PB) van een 46 cm barbeel!


Dat is bijzonder en gelukkig voor Ed en dat bleek een prachtige afsluiter van de dag.

Ik zou deze dag afsluiten met nog een brasem van 55 cm, met een bijzondere dikke buik. Een zeer fijne sportvis met een dosis uithoudingsvermogen die ongelofelijk leek.

55 cm brasem. Het blijven slijmjurken


Het was inmiddels 17.30 uur en ik zei tegen Ed, nog een half uurtje vissen en dan naar huis?, okť, was zijn antwoord en hij begon op te ruimen.
Nu is een half uur vissen, bij mij een half uur vissen en niet alvast je spullen op gaan ruimen om naar huis te gaan..
Maar ja, ik zal wel onverstaanbaar Haags spreken en ook ik begon de spullen alvast maar op te ruimen en stapte de steile dijk op met handenvol spullen naar de auto die daar stond geparkeerd.
Onderweg namen we nog een patatje in Herwijnen en een frikandel speciaal omdat we stierven van de honger.

Al met al is het een zeer bijzondere dag geweest.
Zoals Theo het typeerde: Je weet van te voren niet wat je mee zult maken of wat je aan je haak zult krijgen in zoín prachtige rivier.
Dit is zeker een goede plek en riviervissen is heel wat anders dan vissen in een meer, vaart of in je goudviskom..
Ik heb genoten, zei hij en dit is zeker voor herhaling vatbaar.
En zo is het!

Je zou hem bijna een tongzoen geven



 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator