Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Leo vertelt|| Leo vertelt nr. 1 ( Visserituys Simplex )
 

    
 
Leo vertelt nr. 1 ( Visserituys Simplex )


Na een nare winterperiode met natte sneeuw, tot op het bot koud vriesweer en een zulke ijskoude wind, waardoor je haast uit je laatste verschoning werd geblazen, wordt mijn lichaam kriebelig en jeukerig als mijn huid een paar dagdelen in de week overgoten wordt met het magere zonnetje van eind februari en begin maart.



Het doet mij zo goed, dat als ik buiten het zonnetje op mijn huid voel, ik de neiging heb om te fluiten met getuite lippen of vals te gaan neuriŽn, maar het liefst de teksten van Nederlandse liedjes verkracht met mijn eigen gore teksten.
Dan wil ik gelijk ís middags op de overdekte vlonder van mijn chalet barbecueŽn, en ik ineens in een T-shirt buiten wil lopen.
Als die koperen ploert ondanks zijn zwakheid aan zonnestralen mijn huid beroert, dan wil ik ook gaan vissen en het liefst op mijn grote visvriendenÖde karpers maar ook de brasems.

Brasems!? Zult u zeggen.
Die vieze vuile slijmbakken waar alles van onder het slijm komt te zitten.
Die glibberige vloermatten die je nauwelijks fatsoenlijk beet kunt houden en helemaal geen foto waard zijn.
Ja die! Vang er maar eens een paar van over de 60 cm en dan klets je wel anders.

63 cm

ís Nachts droom ik over karpers en kneiters van brasems en hele visioenen van karper en brasemvangsten rijgen zich aaneen door mijn dromen en gedachten en dan ga ik de volgende dag op rustige momenten mijn spullen controleren, kijken wat ik nodig heb en wat er de vorige sessies is verbruikt.
Ik koop nieuwe batterijen voor mijn hoofdlampjes, bivvylicht en batterijen voor mijn optonics.
Hoofdlijnen op de molens worden vervangen, alles op zijn juiste werking gecontroleerd en dat lijkt haast wel een elk voorjaar terugkerende dwangmatige neurose.
Vrees niet!, want het is een ongevaarlijke gekte die vele karpervissers, maar ook witvissers treffen in het voorjaar.
Je hoeft er niet voor naar de dokter, want die constateert toch alleen maar Visserituys Simplex en er zijn geen pillen voor.

Zo zie je er na een strenge winter uit

Natuurlijk heb ik mij in de winter vermaakt met het vissen op roofvis.
Trollen met een plug vanuit een bootje, met levend, pardon, dood aas voor op de snoek, verticalen of dropshotten op snoekbaars en hoewel dat vissen op roofvis ook een van mijn favoriete bezigheden is, is het vissen op karper en brasem toch de overgrote winnaar.

106 cm

Afgelopen winter wist ik een snoek van 106 cm in de boot te krijgen, ook baarzen tot 42 cm en een flink aantal snoekbaarzen, dus was het wintervissen best wel lucratief.
Maar het is niet te vergelijken met het vissen op karper en brasem.
Waarom ik eigenlijk Ďs winters niet op karper of brasem vis, is een raadsel. Of niet?

Kijk ik terug, dan weet ik het ineens weer. Ik zat dagen en avonden te koukleumen in mijn visstoel terwijl de snerpende wind om mijn oren huilde als een wolvenpack en ik na een tijdje niet meer warm was te krijgen. Mijn vingers waren soms zo koud, dat ik nog niet eens wist dat ik ze nog had en ik kon niet op een fatsoenlijke manier een boilie of een (bevroren) wormpje aan mijn hair of haak bevestigen.

Alles was koud, de hengels, het schepnet en mijn hele lijf en ik kon nog alleen ineengedoken in een en dezelfde houding op mijn koude stoel zitten.
Als ik dan overeind moest komen om een aangehaakte karper of brasem te landen, dan brak ik haast bij mijn enkels of knieŽn af, zo stijf waren ze dan. Door die stijfheid waggelde ik net als Donald Duck en ik voelde nog niet eens of ik wel de hengel in mijn bevroren handen had.

De karpers of brasems die je dan ving, voelden gewoon warm aan omdat de temperatuur van het water meestal hoger was dan de buitentemperatuur.
Je kreeg er even heerlijke warme handen van, maar dat was altijd van korte duur en waren daarna kouder dan ervoor. Ik had de neiging om de vissen maar niet meer in het water terug te plaatsen, want dan had ik nog even warme handen.



Ik heb nog een periode gehad, dat ik zoín handenwarmer gebruikte. Je stak dan een koolstofstaafje aan met een aansteker en die legde je in een doosje met isolerend materiaal, je schoof dat doosje weer in een stoffen zakje en je koesterde het in je koude handen tot ze bijna door de intense hitte zo gevoelig werden, dat je je handen bijna verbrandde.
Fuel Sticks van Kiribai uit de fabrieken van Osaka uit Japan en bij nader onderzoek zou de inhoud van het isolerende doosje wel eens van asbestvezels zijn gemaakt.
HŤ, waarom ben ik daar nou over begonnen?




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator