Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Barbelen, we zijn er weer klaar voor. (juli 2009)
 

    
 
Barbelen, we zijn er weer klaar voor. (juli 2009)


We blijven, zoals het een stel specimen Hunters betaamt, achter de schubben van de barbelen zitten.
Van opgeven hebben we niet gehoord, dat woord komt trouwens niet voor in onze vocabulaire, laat staan dat we daar ooit over nadenken.

Mijn eerste barbeel van 54 cm. Heerlijk!

Er zijn een redelijk aantal barbelen sites, waar je technieken en vangstresultaten van de hoofdrolspelers kunt bekijken.
Deze sites staan boordevol nuttige informatie, waar je als “beginneling” wat mee kunt. Natuurlijk pikken we deze informatie op en doen daar ons voordeel mee.
Het succes kan dan op een gegeven moment niet meer uitblijven en dan gaan we ze echt vangen.

Theo zit op zijn hotspot en maakt alles in orde voor zijn vissessie

Slechts twee barbelen mochten we op de kant brengen, maar daar gaan we verandering in brengen.
Vandaag hebben we er weer vreselijk veel zin in. We zitten boordevol ideeën en dat gaan we vandaag in de praktijk brengen.

Ook Ed heeft zich geïnstalleerd en zit heerlijk achter zijn paraplu zijn aanbeten af te wachten

Elke keer als we naar de rivier de Waal rijden, zitten we onderweg in de auto, de technieken te bespreken, de leerzame stof van bepaalde barbeelsites uit te wisselen en we zitten dan elke keer vol met de gedachten dat we ze eindelijk gaan rauzen.

Ondergetekende heeft zijn hengels in orde gemaakt voor zijn formidabele vangsten voor vandaag

We zijn gezond met onze vissport bezig en er zitten heel wat uren “voorpret” en het bezig zijn met het vervolmaken van uitgelezen en gepikte barbeeltechnieken van anderen.
Alle ervaringen die barbeelvissers voor ons hebben gehad en dat deze vissers bereidt zijn geweest dit ook aan anderen te vertellen is van een onschatbare waarde, want waarom moet iedereen het wiel opnieuw uitvinden.

´s Morgens zwommen de ganzen in rij tegen de stroming in om laat in de middag aan de overkant weer terug te zwemmen

We rijden richting het plaatsje Druten.
Het is weer een kwartier verder rijden in totaal, maar wel richting stroomopwaarts, dus dichter bij de bron waar de barbelen vandaan komen.
We zullen deze omgeving eerst moeten verkennen of er mooie plekken zijn, waar we zonder al te veel moeite kunnen gaan vissen. Dat geeft niks, maar het gaat wel van de beschikbare vistijd af.
We vonden daar helaas geen geschikte weg om aan de kribben te komen, dus we keerden na een tijdje zoeken weer terug naar Brakel. Pas een uur later dan gepland mochten we eindelijk onze aasjes en voerkorven in de Waal deponeren.

Op sommige momenten zag het er dreigend uit en kwam het met bakken uit de hemel

Het weer zit ook niet mee.
Onweer, slagregens, bliksem en leigrijze wolken aan de hemel. We letten er maar niet op, want we gaan onze sport beoefenen en niets zal ons kunnen afleiden.
Onder een paraplu kun je namelijk ook vissen.

Je hebt diverse zones, die in elkaar overlopen en niet zo specifiek exact natuurlijk, als op de tekening

We hebben ons huiswerk goed gemaakt.
Via de bovengetoonde tekening heb ik in kaart gebracht, waar de zones zich kunnen bevinden en waar je een bepaalde vissoort kunt verwachten.
Natuurlijk is niet precies getekend, waar de zones zich exact bevinden, want elke zone loopt in elkaar over en is bij elk ander kribvak uniek.
In het midden heb je in de meeste gevallen een of meer door de ronddraaiende stroming gevormde zandplaten waar zich veel voedsel verzamelt en een geliefde plek is voor de brasem.

Gaat het nu regenen of niet

Even voorbij de koppen van de kribben, heb je de snelstromende stukken en stroomnaden in de rivier, waar zich ook de neringen bevinden en waar de barbelen zich op de bodem plegen op te houden.
Ook de winde is daar te vinden en in de bovenste waterlagen de roofblei op zoek naar klein speldaas.
Het verloop van het kribvak wordt soms pas duidelijk bij een paar worpen met een zwaar stuk lood.
In alle gevallen voel je een schuin naar beneden lopend talud naar de uitgesleten bodem en voel je de geulen, waar vis zal liggen.
Dat is al een wetenschap die je voor hebt voor elke andere visser, als je daar even tijd en moeite voor uit wilt trekken.

Theo bracht de eerste brasem van 52 cm binnen en even later een van 50 cm.


Vandaag heb ik een karperhengel van 2 lb meegenomen.
Ik haal vaker dan ik wens, niet het talud achter de zandplaat als ik een worp plaats vanaf het kribvak met mijn feederhengel.
De vorige keer gooide ik compleet mijn spoel van ca. 100 meter gevlochten lijn leeg, maar ik heb deze molen, met zijn brede ondiepe spoel maar thuis gelaten. In een vorig verhaal heeft u ook kunnen lezen, dat ik een feederhengel in drie stukken gooide. Die brak door het geweld van het gooien met een gevulde voerkorf.

Ja, dan sta je beteuterd te kijken

Een andere molen met veel meer meters gevlochten lijn moet uitkomst brengen, maar ook de power van de lichte karperhengel.
Door het grote startoog en bredere volg-ogen op de hengel,gooit de karperhengel moeiteloos enorme afstanden en het talud is makkelijk gevonden.
Aan de hair heb ik een stukje belegen kaas geplaatst en aan de haak een tiental maden.
Ik vis met een vastlood systeem (zonder voerkorf) en verwacht elk moment een aanbeet aan mijn 75 cm wapperende onderlijn met haakmaat 6.

Ed bracht tussendoor een fraaie brasem van 55 cm op de kant


Tja, helaas wist een brasem van 54 cm mijn stukje kaas dus eerder te vinden dan een barbeel.
Natuurlijk is een dikke vijftiger ook een presentje en hij was net als elke andere vis zeer welkom.
Toen de aanbeet plaats vond, dacht ik eindelijk weer eens een barbeel aan de haak te krijgen.
Maar het liep anders af.

Jammer, geen barbeel maar wel een brasem van een dikke vijftiger


Geef niks.
We proberen het gewoon weer.
Intussen had Theo twee brasems van ca. 50 cm in zijn nieuwe aangeschafte net gekregen.
Ed deed ook zijn best en bracht een 57 cm brasem op het droge en even later volgde ik hem ook met een brasem van dezelfde aantal centimeters.

Weer twee brasems die er zijn mogen


Ik heb weer beet!!, hoorden wij Theo verderop roepen.
Theo was aan de andere kant van de kribbe gaan zitten en stond met een kromme hengel een vis te drillen.
Ik pakte mijn camera en liep snel door het rulle zand naar hem toe.
Van de vorige brasems zijn geen foto’s gemaakt, omdat Theo niet had gemeld dat hij beet heeft gehad, maar nu wilde ik de volgende vis graag op de foto voor het verhaal.
Het is een winde!, zei ik tegen Theo, want die had het nog niet door, en nog een mooie ook.
Deze 50 cm lange winde was voor Theo het einde en nu poseerde hij er graag voor.

Wat een mooie winde voor Theo

Terwijl ik terug liep stond Ed met zijn kromme hengel in zijn handen en was stiekem ook een vis aan het drillen.
Hij had toch wel een beetje moeite met de vis omdat die veel weerstand bood en helemaal niet gevangen wilde worden.
Met het schepnet in mijn ene hand en mijn camera in de andere, stond ik paraat om de vis te scheppen en te fotograferen.
Laat het nu ook een winde zijn, en volgens mij nog groter dan die van Theo, zei ik opgewonden tegen Ed, maar die stond met alle kracht de vis nog uit te drillen.

Bijna 54 cm groot was deze dikke vetzak van een winde

De vette winde met een dikke buik werd opgemeten en de meetlat stopte bij 53.997854284571 cm.
Voorwaar een groot succes voor Ed, die zijn visdag niet in het water zag vallen, ondanks de buien die wat later op de dag in alle hevigheid losbarstten.
Na de vangst van een kolblei van een cm of 30 en een brasem van 45 cm, mocht ik weer een mooie brasem van 59 cm landen.

Er zitten flinke brasems in de Waal

Theo was intussen naar huis gegaan, na de vangst van een kleine winde van ca 25 cm.
Het dreigende weer brak nu in alle hevigheid los en de regen daalde met windvlagen op onze paraplu’s neer, die bogen onder dit brute geweld.

Daar barstte eindelijk het onweer los in alle hevigheid kwam de regen met grote druppels neer


Na regen komt zonneschijn, maar eerst zagen we een regenboog

De vrolijkheid liep bij Ed bijna langs zijn benen toen een harde donderslag een paar honderd meter verderop insloeg. Het oorverdovende geknetter van de bliksem met de daaropvolgende inslag deed Ed ineenkrimpen van schrik en ellende en opende bijna zijn sluitspier.
Hij keek mij met verwilderde ogen aan en vroeg of ik niet bang was voor het onweer.
Nee hoor, ik vind het een mooi gebeuren, zei ik tegen hem en Ed keek mij ongelovig aan.
Even later zagen wij een mooie regenboog en ik vroeg aan Ed of hij mee wilde zoeken naar de pot met goud.
De vermoeidheid sloeg toe en Ed vertrok naar dromenland, waar hij grote windes zat te vangen.

Héé, wakker worden joh, je hebt beet!

Ook mijn ogen vielen voor een korte poos dicht en ik ontmoette Ed bij Klaas Vaak, waar ik hem een por gaf en hem wakker maakte omdat hij beet had.

Zo ben je alert en zo zit je met je ogen dicht een uiltje te knappen

Een brasem van 50 cm zag waarschijnlijk voor het eerst van zijn leven een andere wereld boven water, maar ook het gelaat van Ed en deed zijn uiterste best om weer in zijn element terug te keren.
Wat een wildebras was dat. Een foto maken zou lastig worden en haast niet te doen omdat hij zo bewegelijk was.
Laat hem maar gaan hoor, zei Ed tegen mij, hij hoeft niet op de foto. En zo gezegd zo gedaan.
Vandaag werd ook klein grut gevangen en op de foto vastgelegd.

Zitten deze kleine visjes echt in de Waal?


Een fraaie close-up van de winde van 54 cm

De barbelen lieten het vandaag weer massaal afweten en er werd dus vandaag geen barbeel gehaakt, hoewel ik er van een niet zeker ben, omdat ik deze vis na hevig stompen op de hengeltop verloor, vrijwel binnen een minuut na het inhaken.
Alle visspullen zat onder het zand maar vooral onder het fijne stuifzand en dat is waarlijk een ramp.
Met regelmaat moest ik mijn molens onder water duwen om het knersende zand te verwijderen.

De zon brak regelmatig door en het werd op twee buien na nog een mooie dag om te vissen. We waren toch weer blij, dat we de weersvooruitzichten hebben genegeerd.

Zand, zand en nog eens zand, maar weer even afspoelen dus

Ed en Leo in een paar actiemomenten


´s Avonds om ca. 21.00 uur reden we terug naar onze woonplaats, na het nuttigen van een patatje en fricandel speciaal in Leerdam.
Onderweg kreeg de auto van Ed kuren en even later zat er geen leven meer in. De ANWB was zo vriendelijk om ons een uur later op weg te helpen en gelukkig hield de auto het vol om ons veilig thuis te brengen.

Ed was zo vriendelijk om een aantal door hem genomen foto´s beschikbaar te stellen voor dit verhaal, waarvoor mijn eeuwige dank.


 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator