Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Barbeel, mag het een cm meer zijn? (aug 2009)
 

    
 
Barbeel, mag het een cm meer zijn? (aug 2009)


Het is knap winderig vandaag en daar bedoel ik niet de broekhoest mee van de prak bruine bonen met uitgebakken spek van gisteravond.
Terwijl ik dit verhaal zit te tikken hoor ik de te lange takken van de struik van mijn buren tegen mijn chalet schuren en daar ga ik zo mee met de takkenschaar aan de slag. De windstoten zijn minstens beaufort 6 en 7 met felle regenbuien.
Morgen gaan we weer proberen de barbeel aan de haak te krijgen en we zullen zorgvuldig onze plek moeten uitkiezen om niet de hele dag visspullen uit het water te hoeven halen die door de strakke wind er in worden geblazen.

Twee keer eerder zijn bij strakke winden de paraplu’s uit de steunen getrokken en in het water beland, en dan is het bijzonder snel reageren als ze ondersteboven al zeilend een eigen leven gaan leiden en in een sneltreinvaart het midden van de Waal willen gaan opzoeken.

Prachtige plekken uit de wind, althans als deze uit het westen komt


De eerste keren zaten we midden in de wind te vissen, die ons recht in het gezicht blies.
We konden alleen met de rug naar de wind met elkaar praten, want als je trachtte iets tegen elkaar te zeggen met die wind in je gezicht, dan kreeg je gewoon je mond niet meer dicht door je bolle wangen en je tong had de neiging om tegen je voorhoofd te slaan.

Daar hebben we van geleerd, dus we gaan weer aan de overkant van de rivier de Waal plaats nemen, met de wind in de rug (uit het westen) en heerlijk in de luwte.

Prachtige plek beneden aan de dijk met de wind in je rug en de auto's dichtbij


Eigenlijk zijn we naarstig op zoek naar nieuwe plekken.
Vorige keer zijn we naar het plaatsje Druten gereden, maar daar moet je minstens je kruisje hebben gehaald van de vierdaagse want je moet daar tussen de 150 en 350 meter lopen om een plek aan een kribbe te bereiken omdat de toegang geblokkeerd is door een paal in het midden van het pad.
Dat gaat een beetje moeilijk als je slecht ter been bent en zeker als je twee of drie keer moet lopen om al je visspullen naar de visplek te brengen. Dan heb je al geen asem meer om te vissen en je knieschijven zijn dan ineens van rubber.

Theo vraagt zich af, waar hij zijn voerkorfje heeft gelaten

Toch hebben we op het allerlaatst besloten om naar Druten te gaan en Ed en ik nemen allebei een viskarretje mee om de hele zooi visspullen in een keer naar de plek te transporteren.
Theo belde door, dat de paal in het midden van het pad is omgezaagd. Dat scheelt een stuk lopen omdat we met de auto naar de plek kunnen rijden.
Weet misschien iemand nog een mooie plek aan de Waal, waar je na twee keer vallen aan de waterkant kunt gaan zitten? Alle suggesties zijn welkom.

Een grote kronkelende massa en mooie blokjes voorgesneden kaas


De maden in mijn madendoos kijken mij kronkelend van verlangen aan en willen allemaal als eerste aan de haak geprikt worden. Zorgvuldig kies ik er een tiental uit, bevestig ze aan mijn haakje 8 en aan de hair plaats ik een stukje belegen kaas.
De nieuw geleverde voerkorf van Ron wordt met lekkers gevuld en met een sierlijke boog belandt de hele hap in de Waal.

Een mooi plaatje van de Waal

Ik plaats de hengel op de steun en begin vast aan mijn andere hengel om ook deze van aas te voorzien.
Ed en Theo zijn met dezelfde handelingen bezig en weldra liggen er 6 hengels op de steunen te wachten op de eerste aanbeet.

Het weer is totaal omgeslagen, want de wind is vannacht gaan liggen en het wordt vandaag een schitterende dag met zon en 21 graden.
Een broodje met ham stilde even de honger in mijn knorrende maag en we keken met zijn drieën naar de toppen van onze hengels.
Zag ik daar een trilling? Mijn ogen kleefden aan de top van de bewuste hengel en niets kon mij meer afleiden al was het een blote meid die gebukt voor mij stond.

Daar zitten ze dan, de boys en Ed is bezig met zijn spullen in orde aan het brengen


Weer was een trilling waar te nemen en mijn handen reikten naar de hengelgreep om direct aan te slaan als de aanbeet door zou zetten.
Maar nee, later bleek dat er ontzettend veel vuil in de onderste waterlagen dreef.
Uren verstreken en we hadden nog geen enkele aanbeet gehad.
Theo had al drie voerkorven verspeeld door regelmatig aan de bodem vast te zitten en was er om 11.30 uur al doorheen en hij besloot naar huis te gaan.

Met moeite kreeg ik mijn aas en voerkorf van de bodem terug en een hele sliert troep trok ik op de kant

De eerste aanbeet zou zich pas om ca. 15.00 uur aandienen. Wanneer!?
Plotseling boog de top ver door en de hengel lag al in mijn rechterhand met de linker aan de slinger van de molen.

Als je zo’n aanbeet krijgt, dan weet je het eigenlijk al

Jeetje, zei ik tegen Ed, wat een zware brasem is dit, die gooit zijn hele gewicht in de strijd.
Volgens mij is het een grote kneitebijter, voegde ik er nog aan toe.
Ed knikte instemmend, maar ik moest, net als Ed, mijn mening toch herzien, want hij bleef maar onder water stompen en trekken.

Ondergetekende in actie. Wat zou er aan de haak zitten?

Zou het toch een barbeel zijn?, vroeg ik mij af.
Hij kwam eindelijk na een lange strijd in zicht en we zagen het bijna gelijktijdig en riepen in koor.
Het is een barbeel!
Hoera! Eindelijk weer een barbeel. Ik kon mijn geluk niet op.

67 cm power to the limit. Wat een prachtige vis is dit toch

Even was ik bevreesd de vis toch op het laatste moment kwijt te raken, want hij nam een spurt toen hij het schepnet zag en de top van mijn hengel boog gevaarlijk door, maar alles bleef heel en de haak in zijn bovenlip bleef gelukkig goed verankerd zitten.
Voorzichtig en op alles voorbereid, schoof ik het schepnet onder de barbeel toen ik hem op zijn zijde naar mij toe trok.

Wat een pientere uitdrukking hebben die oogjes van een barbeel

Ik haalde pas weer adem, toen hij niet meer uit het net kon ontsnappen.
De meetlat bracht een verrassende uitkomst. 67 cm was de barbeel en dat is weer een Personal Best (PB) en ik zat helemaal te kicken van mijn mooie vangst.
Ed bleef foto’s maken en hij had er zeker 15 gemaakt.
Naderhand, toen ik ze thuis bekeek, zag ik dat er hele mooie gemaakte foto’s tussen zaten en daar was ik heel blij mee.

Zelfs op de kribbe was geen aanbeet te bekennen en mijn ogen waren gelijmd aan de top van mijn hengel

Ik heb zelfs een uur op de kribbe doorgebracht en mijn aas in de neringen en stroomnaden geworpen, maar er volgde geen enkele aanbeet.
Dan maar weer proberen vanaf het strandje in het kribvak.

We moesten de paraplu’s opzetten tegen de zon, anders was het niet vol te houden. Ed maakt weer reclame voor AH

Het was nu de beurt aan Ed.
Hij boog zich vervaarlijk voorover om zijn hengel te pakken, want zijn top maakte een fraaie buiging.
Met een glunderend gezicht keek hij mij aan en zei, het zal tijd worden ook.
Al zittend drilde hij de vis, terwijl ik naar hem toe liep met het schepnet en fototoestel. Ed ging staan en de stoten op de top verraadde een andere vis, dan een brasem of winde.
We zagen beiden een glimp van de vis en het was ook een BARBEEL!
Ed wees even met zijn hengel naar voren en de barbeel schoot door de ruimte naar rechts en schampte een stel rotsblokken die half onder water lagen.
Zoef!, zei zijn hengeltop en schoot terug in zijn beginstand. Lijnbreuk!

Een prachtige barbeel verliezen op tien cm water door lijnbreuk. Vreselijk

Ik heb maar geen foto gemaakt, van het beteuterde gezicht van Ed, want hij zag er diep ongelukkig uit.
Uren geen aanbeet…en dan uiteindelijk een prachtige barbeel verliezen door lijnbreuk vlak voor het scheppen.
Het voorval bleef maar bij Ed in zijn gedachten spoken. Logisch.

Een overzichtsfoto van de Waal

Twee aanbeten op 6 hengels van 06.00 uur tot 20.30 uur.
Niet normaal op zo’n water.
Later bleek dat er nergens nauwelijks iets gevangen werd. Niet op andere wateren of op vijvers of kanalen op karper, witvis , maar ook op snoekbaars.
Nog nooit eerder meegemaakt, maar deze plek hebben we inmiddels al gezien en we komen er niet meer terug.
Er zit teveel drijfvuil die door de stroming van de rivier in de kribben wordt meegesleurd en achter blijft, waardoor je telkenmale vast komt te zitten en sleurvuil achter je lijn blijft hangen.

Ga maar weer terug om groter te groeien

We gaan maar weer op zoek naar een andere plek, maar voorlopig heb ik weer een nieuwe PB ( Personal Best) namelijk een barbeel van 67 cm en daar ben ik best wel een beetje trots op.

 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator