Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Leo vertelt|| Leo vertelt nr. 4 ( Karperpraat )
 

    
 
Leo vertelt nr. 4 ( Karperpraat )


Vissen op karper in den vreemde is een hele belevenis.
Twee, soms drie keer per jaar ga ik met een vismaat of meerdere vismaten en gelijkgestemden met een volgeladen auto met visspullen naar het buitenland om daar een week lang de karper aan de haak te krijgen.



Steevast ben je 250.- euro per persoon kwijt om in een afgesloten betaalwater te mogen vissen.
Het benzinegeld loopt je zak uit evenals de tolgelden voor de tolwegen.
De ene rit is ca. 600 km en de andere ca. 725 km heen, maar ook weer terug en onderweg zit je te knikkebollen achter het stuur, vanwege het monotone geluid van de banden en het geruis van de motor van de auto.

Een noodstop met je auto om een potentieel ongeluk te voorkomen wil je niet meemaken, want dan ben je steevast onthoofd door allerlei zeilende visartikelen door je auto die schijnbaar achteloos, echter uiterst secuur achter in je auto zijn gedeponeerd.



Na de lange rit moet al die hengelspullen weer uit je auto halen en naar je stek vervoeren.
Je tilt je een breuk aan je spullen en de volgeladen kruiwagen kreunt onder het zware gewicht van je zorgvuldig uitgekozen spullen en jij kreunt nog veel harder om alles veilig over een modderpad naar je stek te vervoeren.
Volkomen buiten adem en met armen waar ineens lood door je aderen blijkt te stromen, kom je met knikkende knieŽn op je plek.
De knijpkracht en het gevoel in je handen zijn volkomen verdwenen, want als je die kleine achter de rits vandaan haalt om je blaas te ledigen, voel je niet meer dan een handje weke vellen en door de afwezigheid van enig gevoel sta je ongemerkt over je schoenen te urineren.

Denk nou niet, dat je al je spullen in een keer naar je plek kunt vervoeren, neeÖ.als het meezit moet je nog een keer de tour de la moer meemaken en als het tegenzit zelfs drie keer heen en weer.
Volkomen afgepeigerd moet je met een trillend lijf, die door de overmatige inspanning is veroorzaakt, je bivvy opzetten, de haringen van je bivvy in een te harde grond slaan, je stretcher, karperstoel en je rodpod met optonics klaar zetten en je karperhengels opbouwen om straks voor het donker wordt te gaan vissen.
Dan volgt het uitpeilen van het meer met een weedmarker, de daaropvolgende voercampagne met een zware spodhengel en een goed gevulde spod met voer en dan ben je eigenlijk aan het einde van je latijn.



Je zit als een zak met aardappelen in je karperstoel, volkomen energieloos met lede ogen en met een lijf met pijn naar de ondergaande zon te kijken.
Het zweet prikt in je ogen en je kunt ze maar nauwelijks openhouden.
Ik ga vroeg naar bed, denk je nog en je sluit de zin af met een grote gaap.

Zwaar ronkend, hoor je in de verte een gillende keukenmeid. Is het nu al oudjaar denk je nog slaapdronken en ineens dringt de werkelijkheid aan je op.
Je hebt beet! En niet zo zuinig ook. Je ontvanger in je bivvy schreeuwt keihard dat je er uit moet om een karper te drillen.
De rits van je slaapzak gaat ineens niet zo soepel meer open. Je kunt je bril niet meer vinden en op de tast probeer je het knopje van je bivvylicht te zoeken. Dan zie je ineens niets meer door een zee van licht en je probeert je linkerschoen aan je rechtervoet te krijgen.
Je petje met een ingebouwd ledlichtje zet je in de haast achterstevoren op je hoofd en met een beginnende zeurende spierpijn van al dat gesjouw van een paar uur geleden, probeer je machteloos met trillende vingers de rits van je bivvy open te krijgen.



Dan sta je ineens in het donker en je bent volkomen gedesoriŽnteerd, de koude van de nacht voelt aan of je in je blote niks naar buiten bent gehold, maar ineens zie je in de verte het oplichtende ledje van je optonic in het donker gloeien en je rent al glijdend en struikelend door de modder naar je hengel op je rodpod.
Inmiddels is er al zeker 100 meter lijn van je molenspoel getrokken, maar bij het oppakken van je hengel voel je zware stoten op de top van de hengel en je weet, dat hij nog aan de haak zit.

Je slaakt een zucht van verlichting en je spierpijn voel je niet meer, alle ellende van de vorige uren zijn door de adrenalinestoot in je aderen verdwenen en met een verbeten mond sta je een karper te drillen die met zware stoten met zijn kop zijn vrijheid probeert te herwinnen.
Je beloning is een mooi exemplaar van een karper en nu weet je ineens waarom je al die moeite hebt genomen om in den vreemde te gaan vissen op karper.
In je achterhoofd weet je al, dat je volgend jaar weer van de partij bent.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator