Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| De Waal bij Rossum (aug 2009)
 

    
 
De Waal bij Rossum (aug 2009)


De plek om te vissen, die wij voor ogen hadden, was helaas bezet.
Een tweetal karpervissers in hun bivvy’s met een aanhangwagen naast de bivvy’s, lagen te ronken in hun tent en deed bij ons het vermoeden ontstaan, dat ze de avond er voor zich al hadden geïnstalleerd.

W e dachten er vroeg bij te zijn ( 05.45 uur) en dan krijg je een domper, dat er al iemand je voor is geweest.
Tja, dan moet je even in het ochtendschemer naar een andere kribbe zoeken, waar je net zo gemakkelijk bij de Waal kunt komen, als de plek die je in gedachten had, maar die bezet bleek te zijn.
Een paar honderd meter verderop zagen de kribben er ook veelbelovend uit, maar de bereikbaarheid werd belemmerd door een afrastering van prikkeldraad en waarachter de koeien in de wei liepen.

Terwijl we langs de omheining reden, zagen we een stuk Pvc-buis van ongeveer een meter lang wat om het bovenste stuk prikkeldraad was aangebracht en een opstapsteen aan de andere kant.
Je kon dus met je hand om de buis het prikkeldraad naar beneden duwen en je stapte over het omlaag gehouden prikkeldraad op de opstapsteen en je stond zonder kleerscheuren aan de andere kant.
De kribvakken waren breed en er was een brede zandstrook. Dus genoeg ruimte voor ons alle drie.

Het strandje was breed en er was ruimte voor wel 5 vissers


Theo installeerde zich even voorbij het midden van het kribvak, Ed iets ervoor en ik bijna uiterst rechts.
Dit stuk van de Waal is natuurlijk voor ons nieuw en we moeten er achter komen of dit stuk voor herhaling vatbaar is.

Een prachtige visdag in augustus

Het zou lang duren voor er eindelijk iemand een aanbeet zou krijgen.
Pas om 09.30 uur ( 3 uur geen aanbeet) kreeg mijn hengeltop een ware zwieper en na een relatief korte strijd kwam een brasem van 52 cm in het net.
Geen spectaculaire vangst, maar we waren toch wel blij, dat we eindelijk een aanbeet kregen die vis aan de kant bracht.

“Slechts” 52 cm brasem, maar wel welkom

Als je met 6 hengels drie uur lang geen aanbeet ziet, dan is dat weinig hoopgevend voor een visdag. En het zou weer een vol uur duren voordat Theo een aanbeet kreeg.
Eigenlijk had hij die aanbeet niet verdiend, aangezien Ed hem uit dromenland moest halen, want Theo had het niet door en was even ingedut.
Vanzelfsprekend schepte ik de vis voor Theo en maakte tevens een foto voor dit verhaal.

58 cm brasem met een prachtige donkere kleur

Bij het opmeten was de brasem 58 cm lang en had een mooie donkere kleur. Niet echt een brasem met een “hoge “ rug, maar wel een die het aanzien waard was.
Ed had al die tijd nog geen aanbeet mogen verzilveren.
Gelukkig lijdt zijn humeur daar niet onder, maar af en toe een visje vangen is wel zo prettig.
Het was weer Theo die de volgende brasem landde. Hij stond met een kromme feederhengel zijn brasem te drillen en deze keer was het een brasem van 52 cm.

Een slijmjurk van 52 cm en Theo in actie


De strak blauwe lucht verdween langzaam maar zeker en enkele wolken groeiden uit tot grotere en dikkere wolken.
Als de zon spaarzaam door de wolken brak, dan was de hitte voelbaar en noodzaakte ons om de paraplu op te zetten om verbranding van de huid te voorkomen.

Een natte handdoek wil wel eens even helpen

Eerst probeerde ik het met een handdoek op mijn petje om mijn gevoelige oren te bedekken, maar dat bleef niet zitten door de wind.
Mijn top maakte weer zo’n rare zwieper en bleef nog even na trillen, waarna er kleine aanbeten waren te zien.
Hij hing!
In allerijl had ik de hengel vastgepakt en aangeslagen.

56 cm pure kracht

Het zwaar stompen op de top van de hengel verraadde een andere vis dan een brasem.
Even schoot een barbeel in mijn gedachten of een flinke winde, want het was een waar gevecht voor zijn vrijheid.
Uiteindelijk bleek het toch een brasem te zijn van 56 cm, maar hij vocht voor twee.
Theo kreeg weer een aanbeet en landde weer een brasem van ca. 50 cm.
Hij wilde niet met de brasem op de foto en wilde hem ook niet opmeten, dus maakte ik een foto van de brasem in het net.

Nog even en dan zwem je weer in je eigen element

Nog steeds had Ed geen aanbeet gekregen.
Het was inmiddels 14.30 uur geworden en Theo begon alvast zijn hengelspullen in te pakken.
Het zat voor hem er weer op en hij ging zo naar huis.
Weer zag ik een aanbeet.
Zo subtiel als het maar kon, maar ik zag het vanuit mijn ooghoek en ik reageerde direct.
De hengel lag al in mijn hand en voor ik aan hoefde te slaan voelde ik het stompen aan de andere kant van de lijn.

Een brasem van 55 cm met bijna echte mensenlippen

Een brasem van 55 cm lag in mijn net en ik keek naar zijn bek.
Zijn lippen hadden iets menselijks en herkenbaars en het leek net of hij mij iets wilde vertellen, terwijl hij mij observerend aankeek.
Toen ik later de foto van de brasem zag, die in frontaanzicht was genomen, zag ik nu duidelijker de overeenkomst met mensenlippen.
Het leek net of hij het vervelend vond, dat hij in het aangeboden aas was getuind.

Ed in actie, maar dat zou vandaag niet gehonoreerd worden met vis

De wolken werden dikker en donkerder van kleur.
Het zou echt niet zo lang duren voor daar regen uit zou vallen. Het hele land had al vanmorgen een weerswaarschuwing gekregen en nu pas merkten wij er iets van.
Ik besloot even om op de kribbe ( strekdam) te gaan vissen.
Met een stukje kaas aan de hair en maden aan de haak deponeren ik de hap in een neer naast een snel stromend stuk van de Waal.
Na een kwartier boog mijn top met een klap naar voren en mijn slip begon te lopen en te krijsen.
Beet! en niet zo zuinig ook.

En nu maar wachten op de aanbeet van een barbeel

Snel stapte ik op de gestorte basaltblokken en pakte mijn hengel. Ik draaide de slip wat vaster en mijn hengel boog onder het geweld.
Ed zag het zo’n 50 meter afstand vanaf het strandje van het kribvak en maakte een of meerdere foto’s van mijn gevecht. Het stompen hield na een vijftal minuten op en ik merkte dat ik ineens hopeloos vast zat. Ik gaf lijn toe en wachtte een paar minuten in de hoop dat de vis zich los zou zwemmen.
Direct daarop brak mijn gevlochten lijn en ik kreeg een rafelig eindje terug.
Dood en doodzonde. Eindelijk een knoert van een aanbeet en waarschijnlijk van een knappe barbeel en ik verspeelde hem. Bah!

Heerlijk om zo’n zware vis te drillen

Het was inmiddels 18.30 uur geworden en in de verte stapelden de donkere wolken zich op elkaar en dreven met een behoorlijke snelheid naar ons toe en het kon elk moment gaan regen.
Zullen we maar naar huis gaan, vroeg Ed aan mij, want gezien het weer wat er aan komt zitten we straks in de regen en windstoten en zo te zien, kan dat nog uren aanhouden.
Tijdens het inpakken, begon het al te pikkelen ( motregenen) en voordat alles naar de auto achter het prikkeldraad was gedragen en in de auto was geladen, waren we al doorweekt omdat het steeds harder begon te regenen.

Een complete wolkbreuk ging aan ons voorbij

Onderweg in de auto, keken we verderop nog even naar andere potentiële stekken voor een volgende keer, maar de allereerste stek, die eerder bezet was door de karpervissers, heeft toch de volgende keer onze voorkeur.
Het liefst zoeken we naar kribvakken met grind of schelpstranden en mooie neringen, want dan zijn we er bijna zeker van dat er barbeel of winde aanwezig is.

Moegestreden ligt de brasem nog na te hijgen

Onderweg wilden we nog een patatje en een beschuitstuiter met zalf (gehaktbal met mayonaise) gaan eten, maar er was geen patattent in de buurt te vinden, dan alleen maar de grote “M” , maar daar hadden we even geen trek in, dus reden we maar naar huis waar we ca. 20.00 uur hongerig aankwamen.
We spraken af dat we binnenkort ook eens gaan witvissen op zeelt en brasem aan de Boswetering aan de Woerdense Verlaat in Noorden.
Gewoon op een stoeltje langs de waterkant.
Ook heel leuk, want naast brasem, zeelt en ruisvoorn is er ook graskarper te vangen en als je die aan je haak krijgt, dan is het feest aan de Boswetering.



 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator