Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Leo vertelt|| Leo vertelt nr. 9 ( Beperkt door bekrompenheid )
 

    
 
Leo vertelt nr. 9 ( Beperkt door bekrompenheid )


Wat ga jij doen als je straks gepensioneerd bent?, vroeg een zestiger aan mij op mijn werk.
Ikzelf, voegde hij er aan toe, zonder mijn antwoord af te wachten, ga alle fotoís van verjaardagen en de gehouden vakanties in de loop der jaren uitzoeken, sorteren en inplakken in fotoboeken, want daar is al vele jaren niets van gekomen.



Misschien ga ik ook mijn oude hobbyís weer oppakken, zoals wandelen, lezen en fietsen, want daar heb ik straks zeeŽn van tijd voor.
Hij keek mij hoopvol aan en verwachtte een bevestiging van mijn kant.
Ik knikte alleen en keek in zijn vermoeide ogen.
Hij stond daar met licht gebogen knieŽn met zijn handen langs de zijden van zijn lichaam en keek mij over zijn bril aan. Zijn lichaamstaal vertaalde zijn vermoeide gemoedstoestand en ik zag een oude man met een kalend hoofd en kort geknipt haar, enigszins voorover gebogen in een voortdurende schrijfstand, dat was veroorzaakt door jarenlange bureauwerkzaamheden en hij wachtte op een antwoord.

Ik niet, gaf ik ruiterlijk toe, daar ben ik nu al een aantal jaren mee bezig, want ik zorg er voor dat ik bij de tijd blijf.
Hij keek mij met een verrassende blik in zijn ogen aan.
Zoals je misschien weet is vissen mijn hobby en daar ben ik wekelijks, maandelijks en eigenlijk altijd mee bezig, vervolgde ik, want alle belevenissen aan de waterkanten worden gefotografeerd, opgetekend en gepubliceerd op mijn eigen website.
Ik stopte even met deze informatiestroom en keek naar zijn reactie.
Die bleef echter uit.



Daarom ben ik een dag in de week minder gaan werken, twee of drie keer per week aan het vissen en ga jaarlijks een aantal keren naar het buitenland om ook daar mijn sport te beoefenen.
Al geruime tijd ben ik mij alle disciplines van het sportvissen eigen aan het maken, zoals witvissen, roofvissen, karpervissen en vliegvissen en ik leer nog elke dag.
Ik schaf nu de ontbrekende visspullen aan omdat ik mij dat financieel kan veroorloven en daar straks waarschijnlijk minder aan uit kan geven en ik bezig nu deze hobby en intensiveer hem omdat ik nog gezond van lijf en leden ben en er straks een leeftijd komt dat ik deze hobby slechts beperkt of helemaal niet meer kan uitoefenen.

Tja, als dat je hobby is, was zijn zwakke verweer, dan heb je daar veel voor over.
Er lagen ook een aantal verborgen vragen verscholen in zijn treurige ogen.
Voor mij was dit echter een antwoord van een man die in zijn leven alleen met vissen in aanraking is gekomen, toen er uitjes aan vastgeplakt zaten of als lekkerbek werd verkocht.
Het schijnt de hobby te zijn van bijna 2 miljoen Nederlanders, deelde ik hem nog mee, en daar ben ik er een van.



Als ik binnenkort 63 jaar ben, dan stop ik met werken, want dan vind ik het genoeg geweest en nu voel ik mij nog lichamelijk goed genoeg om mijn hobbyís uit te oefenen om straks daar nog meer tijd aan te besteden.

Intussen groeit mijn kennissenkring onder de sportvislustigen, want daar steek ik veel tijd in en daar komen echte vismaten uit voort, waar ik graag een hengeltje mee pleeg uit te werpen, maar die ik straks ook na mijn pensionering wil blijven terug zien.
We genieten van elkaars gezelschap omdat we dezelfde hobby delen en dat lijkt blijvend, dus als ik straks ook zeeŽn van tijd heb, dan val ik niet thuis in een zwart gat door met mijn duimen te draaien achter de geraniums zoals velen voor mij.



En dat mag je zo maar, vroeg hij met enige verbazing in zijn stem, eerder stoppen met werken en mag je zo maar weg om elke keer te gaan vissen?
Ook deze vraag werd in mijn optiek gesteld door een jarenlange onderdrukte man, die zijn vrije tijd door zijn levensgezel heeft laten bepalen en een voorstel in die richting nog nooit heeft kunnen overwegen.
Gevangen in een wereld van grenzen, beperkingen, bekrompenheid en een die het gevecht voor een klein beetje vrijheid al vele jaren geleden heeft verloren door de bepalende en vigerende grenzen die zijn wederhelft van hem heeft verlangd.
Misschien moet hij verplicht mee naar familieavonden, verjaardagen en af en toe een bingo-avond omdat zijn vrouw dat leuk vindt, maar een avondje stappen met maten, een biljartje leggen met een paar vrienden of lekker vissen aan de waterkant is voor hem in en na een leven van arbeid niet weggelegd.

Haar zekerheid in het leven is het vastbinden van haar man met aan zijn ledematen een aantal touwtjes die zij naar believen kan laten bewegen of niet.

Ik zag geen levenslust meer in zijn doffe dode ogen en heel even kreeg ik een gevoel van medelijden, maar ook een krachtige neiging om zijn vrouw eens te vertellen dat ze een levenslustige man tot een zombie heeft getransformeerd, maar dat verdween echter snel, want mannen hebben dat niet onder elkaar.
Eigen schuld, dikke bult is de bekende uitdrukking, moet je maar voor jezelf opkomen.
Maar ik ben er van overtuigd dat hij een fijne opa is voor zijn kleinkinderen, die hem waarschijnlijk zien als de enige lieve opa van de hele wereld.
Dan pas zal hij opleven en tevreden zijn als zijn kleinkinderen op schoot zitten en hem met die grote onschuldige kinderogen aankijken en brabbelend verhalen vertellen.



Niet dat mij dat echt kan schelen en ik daar van onder de indruk ben, maar ik zie liever op dat moment de felle brutale oogjes van een barbeel of zeelt, de pientere oogjes van een winde of de lodderogen van een knappe brasem of karper of de verschrikte ogen van een forel of vlagzalm op een voor mij altijd een prachtige visdag.
En dan kijk ik naar de blauwe ogen van mijn vrouw, die blijdschap uitstralen omdat ik weer gezond en gezellig thuis ben gekomen na een lange vermoeiende visdag of visvakantie en direct een dampende kop verse koffie voor haar en mij gaat zetten. Dat zijn de dingen die mij beroeren, maar ja, zo heeft ieder zijn eigen leven en zo slecht is de mijne niet.



 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator