Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Vliegvisverhalen|| Sommedieue France, vliegvissen in de natuur
 

    
 
Sommedieue France, vliegvissen in de natuur


Aan de Rue du Parc 1 in Sommedieue, ligt een pittoresk domaine verborgen in de natuur.
Sommedieue ligt ca. 15 km onder Verdun in Frankrijk. Naast de Domaine liggen een aantal plassen, onderling verbonden met elkaar, waar flinke forellen zich koesteren in de zon en blijkbaar alleen wachten om gevangen te worden.



De rit duurt ongeveer 5 ˝ á 6 uur, vanaf Oudekerk aan de Amstel en de bedoeling is, dat we met twee auto’s met elk 3 man naar de bestemming zullen rijden.
Wij ( Appie, Peter en ik) vertrokken in aller vroegte, namelijk om 06.00 uur en zullen ca. 12.30 uur aankomen bij Domaine du Sommedieue en de tweede ploeg, Fons, René en een introducé genaamd Berend gaan later van huis en zullen om ca. 18.00 uur aanwezig zijn.
Henk Peeters zal helaas deze reis verstek moeten laten gaan wegens privé omstandigheden, dus La Junta Six is niet compleet.



De waadpakken kunnen we thuislaten, want er mag niet gewaad worden in deze vijvers, dus de waadstok kan eveneens thuis blijven. We vissen staand of lopend vanaf de graskanten van de meren, stiekem tussen de openingen in de rietkragen of gehurkt achter een boom, want languit liggend is verboden wegens het struikelgevaar voor anderen.
Echte geraffineerde camouflagekleding is ook uitgesloten vanwege het botsinggevaar tussen twee of meerdere vliegvissers of om de forellen om de tuin te leiden en jezelf een duidelijke voorsprong en een overwinningskans te geven.
Lies of korte laarzen zijn dus gewenst om baggerpoten te voorkomen en dat scheelt weer bagage.
Het plan is om elk 3 vliegenhengels mee te nemen, een aftma 4, een 5 en een 6 vliegenhengel met de bijbehorende vliegenreels, maar de praktijk heeft uitgewezen, dat er enkele leden hun halve voorraad hebben meegesjouwd.



De meesten van ons zijn nog nooit naar de vijvers van Domaine du Sommedieue geweest en dan weet je eigenlijk ook niet wat je kunt verwachten.
http://www.fly-in-sommedieue.com/default_zone/fr/html/page-34.html
Als je de site bekijkt, dan zie een aantal vijvers waar je in mag vliegvissen.
Even heb ik getwijfeld of we niet gewoon in een aantal kweekvijvers gaan vliegvissen want daar heb ik, maar ook andere leden gemengde gevoelens over.
Maar je kunt niet oordelen als je deze ervaring niet hebt getoetst en deze reis naar Frankrijk maken we met zes man met verschillende achtergronden, verschillende opleidingen en zeer verschillende beroepen.
Slechts de introducé is de jongste van het stel en de leeftijden van de rest is bijna zestig (1) en vier hebben de zestig jaren al ruim gepasseerd.



Er moeten flinke forellen in de meren zitten tot over de 60 cm en vele kilo’s zwaar en daar gaan we tenslotte voor.
Catch en Release staat hoog in ons vaandel en alle gevangen vissen worden zorgvuldig behandeld en na een eventuele foto zo snel mogelijk weer teruggezet om stressverschijnselen te voorkomen.
Daar zijn we ervaren in en we houden van onze sport.
Aan de leader bevestig ik om te beginnen puntje 12.7 ⁰⁰ en als het te licht is ga ik over op punt 15⁰⁰ of zwaarder, want ik wil zo min mogelijk een forel met een vlieg en tip in zijn bek laten rondzwemmen.



Bij de aankomst heette Bruno, de uitbater van de Domaine, ons drieën van harte welkom. Weliswaar in het Frans, maar we spreken alle drie een paar woorden, dus we begrepen de strekking.
Hij stond ons met vriendelijke ogen op te nemen en een grijns verscheen op zijn doorgroefde gelaat. Zijn grijze snor en haar gaven hem een vriendelijk uiterlijk en het buikje verraadde een leven vol met geneugten.
Binnen keken we onze ogen uit naar de schilderijen, aquarellen en tekeningen van Victor Nowakowski en we zagen ook kleding en bontmutsen voor de koudere dagen.
Victor is een werkelijke kunstenaar met het potlood en waterverf, want zijn oeuvre is werkelijk fantastisch en heel herkenbaar.



Wat later liepen we een aantal rondjes om de meertjes en we zagen inderdaad enorme grote forellen in het water fourageren. Vele grote vissen zwommen een beetje doelloos rond en leken op enige actie te wachten.
Dat zag er enorm feestelijk uit en we konden de neiging bijna niet weerstaan om naar de auto te rennen, ons om te kleden en het eerste droge vliegje op het wateroppervlak te plaatsen.
Ze schrokken helemaal niet van onze aanwezigheid langs de waterkant en dat is eigenlijk geen goed teken omdat vissen in een natuurlijke omgeving direct naar de kant zwemmen en zich verdekt opstellen of na het spotten van een visser alle andere vissen in de buurt alarmeren voor gevaar.



Het geheel zag er anders uit, dan dat een aantal kweekvijvers je op het eerste oog zou bevestigen.
Struiken, bomen en rietkragen gaven het een ander uiterlijk en met de vele houten bruggetjes die de ene grillig gevormde vijver met de andere verbond, zag je niet direct een andere vliegvisser zijn kunsten uitvoeren.
Later op de dag kwamen de andere heren van La Junta Six aan en na wederzijdse begroetingen en handdrukken keken we nog even met zijn allen naar de andere vliegvissers die hun best deden om een forel te verschalken.
Na een uurtje stapten we in de auto’s en reden we naar de Gite, een vijftal kilometers verderop, waar we met zijn zessen in drie kamers zouden gaan slapen.
Het was een oud gebouw maar had ook een pittoreske sfeer en uiterlijk en een grote openhaard. Alle houten vloeren en trappen kraakten waar je liep en zat.



Hier zouden wij een viertal dagen verblijven om de avonden en de nachten door te brengen.
We brachten onze koffers naar de kamers en lieten de tassen met viskleding, de vliegenhengels en reels met vliegen in de twee auto’s staan.
Een half uur later reden we daarop terug naar de Domaine waar Bruno ons opwachtte om het avondeten te serveren.
Het was wat later dan Bruna had gepland en na alle nieuwigheden te hebben bekeken, elkaars beslommeringen tijdens het eten te hebben aangehoord en ook de gebruikelijke roddels waren verspreid, reden we na het avondeten voldaan terug naar de Gite waar we onder een vol glas plezier plaats namen in de fauteuils voor de brandende openhaard die Berend de pyromaan had aangestoken.
Gezelligheid kent geen tijd, maar de meesten waren opgebrand van de rit, de alcohol en de spanning wat de volgende dag ons zou brengen.



’s Morgens om half acht hadden de meesten al gedoucht, geschoren en zaten aan de oploskoffie.
Sommigen moesten nog een aantal zaken in orde maken, maar de meesten hadden dat al de vorige dag voor elkaar gekregen.
Om ca. 08.30 uur reden we naar de Domaine terug om daar om ca. 09.00 uur het ontbijt te nuttigen.
De eerste dag kregen we een groot breed knapperig stokbrood met een schaaltje jam en verpakte pakjes roomboter en voor de rest geen beleg.
We keken elkaar aan en na het aanspreken van de huishoudelijke dienst, verlangden we meer beleg en of eieren want dit was voor 6 man veel te mager. We moesten het er mee doen, maar dat zou de volgende dag anders zijn.
Na het ontbijt waren sommigen direct bezig om te inventariseerden welke vliegen zij mee zouden nemen naar de waterkant. We adviseerden elkaar welke vliegen belangrijk konden zijn en we keken ook af wat de ander aan zijn leaderpunt ging knopen.
Dat onderdeel hoort er ook bij en iedereen deed een duit in het zakje om ook bij te dragen in het vangen van een forel.



Na het ontbijt tuigden we onze vliegenhengels op en verkleedden ons in onze vliegvis uitrusting om straks een droge vlieg of een nimf aan de forellen aan te bieden.
En daar gingen we, zes man tot de tanden gewapend met vliegenhengels, hoed of pet, vliegvisvest en met laarzen aan togen we naar de waterkanten van de vijvers.
We verspreidden ons vrijwel direct en eenieder van ons ging het geluk proberen op een plek die hij geschikt achtte voor grove forel.
De vliegenlijnen zoefden even later door de lucht en de delicate gebonden vliegjes landden sierlijk op de wateroppervlakken.
Gespannen keken zes paar ogen naar de forellen die in het heldere water heen en weer zwommen en soms naar een vliegje toe kwamen zwemmen om weer af te buigen omdat het kleinood niet aan hun bepalingen voldeed.
Raaaaah!! Dat deed zeer en dat tast je professionele instelling als vliegvisser aan.



Twijfels, lichte frustraties, omhoog getrokken wenkbrauwen en een pruilende lip waren ons deel, toen de forellen totaal geen directe interesse toonden in onze zelfgemaakte of gekochte vliegjes, die met overdreven perfecte worpen op het water waren gelanceerd.
Het leek er op dat de forellen ons uit zaten te dagen om met wat beters te komen, dan de eerste de beste vlieg.
We verwisselden enkele vliegen, maar na de uitblijvende aanbeten, zochten we eerst de schuld bij onszelf en toen dat pijnlijke gegeven nog niet genoeg was, de schuld aan het vele volk langs de waterkanten die stonden te zwaaien met een vliegenhengel of ze iets in de lucht moesten doodslaan, waardoor de forellen in het water begrepen dat ze daar geen gevaar van hadden te duchten.

En natuurlijk kwam het woord dressuur op de proppen, want elke dag komen er gemiddeld 20 “vliegvissers” met aldaar gehuurde vliegenhengels of eigen spullen de boel onveilig maken.



Weldra kreeg een van ons toch een aanbeet die werd verzilverd met een mooie forel.
Euforie ten top en de gelukkige kwam bijna klaar in zijn visbroek en stond met een tent achter zijn rits de vis te drillen en bijna kwam de vreugde langs zijn dijen naar beneden glijden.
Noot:
Alle gevangen forellen in dit water moeten met een schepnetje met fijn gaas wat echter niet geknoopt mag zijn, worden geschept en zo snel mogelijk weer teruggezet in hun element.
Als de vis gedesoriënteerd of gestrest is, dan wordt de vis geholpen en gesteund tot hij weer op eigen kracht naar zijn soortgenoten toe kan zwemmen.
Zo “zeker” als we zijn van onze zaak en vliegen, zo graag willen wij weten van elkaar met welke vlieg de forel was gevangen.
Immers is het vangen op de tweede plaats gesteld en het vliegvissen op de eerste plaats, maar wat zijn we nieuwsgierig naar de vlieg als er een vangst van grove forel is verwezenlijkt.



Die kennis, werd gelukkig altijd gedeeld en wij zochten in onze eigen vliegendozen of wij dat patroontje in dezelfde haakmaat hadden en bij ontbreken er van desnoods een vliegje namen wat er veel op leek.
Niet altijd werkte dit ook bij de andere forellen, al stond je met de tranen in de ogen je af te vragen waarom die gespikkelde klerelijers geen interesse toonden.
Dan maar weer in je vliegendozen gekeken en een ander motiefje aangebonden.
Bij het vliegvissen is het grenzeloos vertrouwen in een bepaalde vlieg essentieel, want daar maak je of breek je een geslaagde visdag tot een succes of disaster mee.
Je blijft beuken om de forel zo gek te krijgen de aangeboden vlieg te nemen en als het echt niet lukt, dan pas pak je een andere’ killer’ uit je vliegendoos.



Mooie formaten forellen namen op gegeven momenten toch de aanboden droge vliegen en de eerste vangsten waren een feit.
Er zaten een aantal te kicken en de strakke vliegenlijnen lieten de vliegenhengels buigen als riet in een storm en met aan de andere kant een flinke vis die voor zijn vrijheid vocht.
Sommigen vingen ook forellen aan een nimf of aan de natte vlieg en weer een ander aan een ‘verboden ‘ streamer of een natte vlieg die de 3 cm ruim passeerde.( groter dan 3 cm mocht niet en werd als streamer betiteld)
Als je op een gegeven moment desperaat wordt en je steeds de forel af ziet buigen bij je vlieg, dan grijp je naar andere middelen en wordt je minder selectief in het aanbieden.
Vreselijk, dat je je moet verlagen om een vis te vangen en het valse gevoel moet verdringen dat in je hersenen beukt.



Dat overkwam helaas enkelen van ons.
Dat rigoureuze plan om ook een vislucht aan je handen te krijgen nam steeds vastere vormen aan en weldra lagen de ‘verboden’ vliegen in het water.
Het oneigenlijke gevoel bracht je soms tot grote onzekerheid en verlegenheid, maar je kon er geen weerstand aan bieden.
Sommigen dachten niet meer zo helder en dan zoek je naar mogelijkheden om ook een mooie vis aan de haak te krijgen.
Het water is zo helder, dat je de forellen tot aan de overkant kon zien zwemmen en je zag ook het mooie moment van een aanbeet en het verdwijnen van de vlieg in de bek van de vis.
Maar zoals wij de vissen konden zien, zo zagen de vissen ook onze silhouetten en soms schreeuwende kleding aan de waterkant.



Soms werd door ons naar strategische plekken gezocht, waar de controleurs die er rondliepen direct werden opgemerkt als er een verboden vlieg werd gebruikt .
Deze controleurs waren direct te herkennen omdat zij zonder vliegenhengel of vliegvis uitrusting rondliepen en slechts als wandelaar gezien moesten worden maar een visuele controle hielden om onweidelijke vissers te lokaliseren om dit door te geven aan Bruno, die ze later aansprak op hun gedrag.
Victor, een echte duizendpoter, ( tekenaar, aquarellist, keukenhulp en barmedewerker) liep echter rond met een verrekijker om je gedrag aan de waterkant te keuren.
Hij verraadde dit, door te zeggen dat hij heeft gezien dat wij tot het soort vliegvissers behoren, die hij het liefste zag omdat wij eerbied toonden en hebben voor de gevangen vis, de omliggende natuur en de reglementen.
Het voorgaande is hem gelukkig ontgaan.



Op de dagen dat wij er waren, zagen we vele “beginners” die een vliegenhengel bij Bruno hadden gehuurd en hun best deden om ook een mooie forel te vangen.
Beginners zijn ook direct te herkennen, want zij hanteren de vliegenhengel op een zodanige manier, dat de vliegenlijn met leader en vlieg vaker in de struiken en bomen terecht kwamen dan op het wateroppervlak. Dat getuige de vele eindjes tip die in de bomen en struiken hingen.
De maaiende bewegingen zijn alleen al om te zien uiterst vermoeiend en wonderwel levert het soms nog vis op ook.
Ze staan met brede grijnzen op het gezicht met drie of vier man op de foto met door een van hen een klein forelletje vasthoudend.
Ieder zijn plezier.



Ik kreeg toch de indruk dat deze vijvers het hele jaar door een behoorlijke hengeldruk te verduren hebben.
Dan krijg je toch dressuur en daar ontkom je echt niet aan.
Nieuwe onbekende vliegen worden soms minder kritisch door de forel bekeken en dan is de vis bereidt deze voorzichtig te nemen, maar ook niet altijd leverde dit vis op aangezien de forel de vlieg sneller kan uitspuwen, dan wij kunnen reageren met een haal aan de vliegenlijn.
Het frustrerende is, dat je dat allemaal in het heldere water kunt zien.
Meerdere malen is dat gebeurd en soms nam de forel een zodanig schot om de vlieg tot zich te nemen, dat de tip van 12.7 ⁰⁰ spontaan brak door het geweld bij de aanbeet.
Dit was vaker bij zware vis het geval.
Dat resulteerde soms met het aanknopen van een zwaardere tip, maar daar liep de aanwezige vis niet voor warm en zij meden de vliegen aan de relatieve dikke punten.



Puntje 15 of hoger kon je alleen gebruiken voor nimfen of natte vliegen, want een droge vlieg werd aan deze relatieve te dikke tip niet eens bekeken.
Het mooiste van helder water is het feit dat je nauwlettend kunt zien hoe de forellen reageren op een vermeend lekker hapje.
Je ziet dat ze het natte vliegje volgen, afbuigen en wederom volgen als je een andere actie er aan geeft en soms graaien ze het vliegje voor de ander weg.
In de volgende dagen kreeg je als vliegvisser steeds meer inzicht in het wel en wee van de vissen en het prachtig en fraai gezicht van de onderlinge strijd om voedsel en de voedselnijd onder de vissen is ultimo grandissimo.



Sommige bomen in de omgeving droegen al hun kleurige herfstkleuren en dat is en blijft een prachtig gezicht om te zien. De bladeren werden door de wind losgemaakt van de takken en deze vielen echter in het water en vormden vaak grote obstakels in het water.
De afstervende waterplanten vormden ook door de wind hele velden in het water, die het werpen met de vlieg bemoeilijkten.

Het is mij overkomen, dat de gehaakte forel onder deze bedden wier en planten de veiligheid opzocht en verspeeld werd door de dunne tip.
Het werpen moest uiterst secuur gebeuren om je vlieg op dat deel van het water te laten belanden die vrij was tussen deze bedden en vaker vis opleverden dan in het gewone wijde water.
Het drillen na een aanbeet was daarna een genot, maar ook riskant door lijnbreuk.



Het middag en avondeten was soms sober en echte Frans op zijn plattelands.
Er waren gerechten bij, die ik in geen jaren heb genuttigd, maar ook die ik nog nooit heb gegeten.
Dat was even wennen, want biefstuk met patat en aangemaakte sla kun je mooi vergeten.
Persoonlijk vond ik het aangebodene op tafel af en toe van een magere kwaliteit en niet altijd kon ik het met plezier door mijn keel krijgen.
Wel wilde ik van alles proeven en na een paar happen, waren er altijd wel een paar onder ons die het gerecht van jou wilden hebben en het smakelijk op aten.
Het landelijke aangeboden eten in het Domaine getuigt van het eten van een gewone doorsnee Fransman, maar er werd totaal geen rekening gehouden met de eetgewoonten van een “buitenlander”.
Rode wijn werd gratis bij de maaltijden geleverd, maar voor een biertje of whisky moest later apart worden betaald.



Er werd na het avondeten niet meer gevist.
Als je de hele dag met de vliegenhengel bent bezig geweest, dan ontbreekt je de moed om nog na het eten verder te gaan.
Al hadden we dat gewild, dan hield het daglicht het tegen want om 19.30 uur was al de schemering en avond ingevallen.
Na het avondeten reden we opnieuw naar de Gite en daar aangekomen maakte Berend weer een mooi brandend haardvuur.
De verdere avonden werd voor de openhaard in de Gite doorgebracht, onder het genot van een drankje en hapje en werd het verloop van de dag doorgesproken.
Ervaringen werden uitgedeeld en we kregen allen inzicht in de problematiek van de vijvers.



Iedereen zat op een gegeven moment rozig in zijn luie stoel te staren naar het knisperende en knetterend haardvuur en kon soms nauwelijks zijn ogen openhouden.
Het werd dan meestal ook niet laat voordat het warme bedje werd opgezocht.
Enkelen van ons bleven wat langer op en spraken met een zachte stem over zaken die wat meer uitgediept werden.
We keken naar het langzaam dovend vuur en de warmte die in de ijzeren platen op de grond van de haard en de wand waren geplaatst, namen geleidelijk af maar gaven nog voldoende warmte af tot in de late uurtjes.



Het hengelsportwinkeltje grenzend aan het terrein van de Domaine, heeft diverse artikelen voor de vliegvisser te koop.
We zijn daar een paar keer naar toe geweest en kochten daar wat gangbare vliegen, diverse artikelen, vliegenvet ( en per ongeluk mud door het vergeten van een leesbril) en een nieuwe vliegenhengel.
De man die het winkeltje runt, heeft goede zaken met ons gedaan vanwege de soms forse aankopen en hij deed alle mogelijke moeite om het ons naar de zin te maken.
Hij sprak duidelijk Engels met een Franse tongval en hij bleek een gids te zijn in de magere tijden als het winkeltje wat minder verkocht.
Als ervaren vliegvisser kon je daar best wel een aantal zaken aanschaffen, die je niet direct bij een andere vliegvis hengelsportwinkelier aan zult treffen.

Truites arc-en-ciel, farios, ombles chevaliers, ombres communs de 500 gr. á 5 kg

We hebben allemaal ons ‘visje’ gevangen en de meningen over de locatie zijn toch wel verdeeld.
Het park van 30 acre groot herbergt 10 acre viswater en een aantal kilometers beken en valt onder een heus aangelegd vliegvis paradijs.
Maar toch laat het een hart van een echte vliegvisser, die zich een wil voelen met de natuur, niet echt harder kloppen.
Tja, wat is eigenlijk het ultieme genot van het vliegvissen?
Dat is voor eenieder verschillend.
Persoonlijk sta ik liever tot aan de knieën in natuurlijk woelig water, tussen verweerde rotsen met snelle en langzame stukken rivier om met precisieworpen net onder de overhangende takken langs de waterkant een vlieg te deponeren of een nimf aan te bieden in dat veelbelovende stroomnaadje.



Als ik mag kiezen, dan sluip ik al wadend liever door de stroming op zoek naar azende forel en ik wil verrast worden door een drinkend kwikstaartje op een steen net boven het waterniveau of een ijsvogeltje dat vlakbij een prooivisje uit het water plukt.
Het mooiste geluid is het zachte geklater en geruis van het altijd bewegende en roerige water en dat doet mijn hart goed en de rust die deze natuurlijke omgeving uitstraalt doen mij de dagelijkse beslommeringen gewis vergeten.
Wat is een mooier moment dan dat je staande in de habitat van de vis een aanbeet krijgt, dan krijg je geheid spanning achter je rits.

Domaine du Sommedieue, ici, vous ętes ailleurs, dat klopt, maar geef mij maar liever pure krachtige en schichtige forellen uit een natuurlijker omgeving.
Maar dat is en blijft persoonlijk.

 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator