Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Dagje riviervissen op de Waal (okt 2009)
 

    
 
Dagje riviervissen op de Waal (okt 2009)


Theo, Ed en ik togen op een zondagmorgen in oktober op weg naar de veerpont van Brakel om daar aan de overkant tussen de kribben te gaan vissen op brasem. Theo vertrok uit Ede, zijn woonplaats, Ed en ik met mijn auto vanuit Amstelhoek, waar ik Ed op heb gehaald.
Vergeet de overtocht maar.
Sta je met twee autoís te wachten op het veer, is er geen veerboot te bekennen en op het bord, wat op nekkramphoogte is opgehangen, is af te lezen dat hij op zondagen pas om 09.00 uur in bedrijf gaat.
Daar sta je dan om 08.30 uur in de ochtendschemering.
We reden direct door richting Zaltbommel via de brug over de Waal naar Brakel om geen vistijd te verliezen, maar dat was toch weer een uur rijden voordat we het aas van de eerste feederhengels in het water konden laten plonsen.

De waterstand was bijzonder laag

Wat ons opviel, was de toch wel bijzondere lage waterstand.
Het strand was nu breder dan voorheen en nu was pas goed te zien wat een rotzooi er in het water lag (nu op het droge)
Dat betekende wel dat we nu makkelijk en zonder al te veel moeite de vaargeul en talud konden bereiken om daar het aas te deponeren.
Dat voelde je direct, aangezien bij het inhalen van voerkorf en onderlijn, je het talud onder water voelde waar de voerkorf tegenaan botste.
Toch was het een beetje link om via het strandje naar de waterlijn te lopen, omdat hele platen en stukken klei in het zand je alle kanten op liet glibberen.

Bijna moeiteloos kon nu de vaargeul bereikt worden

Wat ons ook opviel is het feit, dat er vandaag relatief minder gevangen werd door deze lage waterstand omdat het water in het kribvak hooguit kniediep was en je met lieslaarzen aan je een behoorlijk eind in het vak naar de stroomnaad kon lopen.
Slechts 7 vissen zouden deze dag op het droge komen, te weten, 5 brasems, 1 blei(tje) en 1 winde.
Helemaal niks om naar huis te schrijven en eigenlijk geen krachtig supervoer voor dit verhaal, maar ik wilde deze ervaringen van ons, de lezers niet onthouden.
Theo, supervisser bij uitstek, bracht vrij snel de eerste vis op het droge. Een kleine babyblei van hooguit 15 cm keek ons verschrikt aan en zonder een foto er van gemaakt te hebben, mocht hij weer snel terugkeren in het water.

Vrijloopmolen bij uitstek, de Daiwa Regalplus 3500 BRI met 6 ball bearings

De top van mijn hengel boog zo snel krom, dat de onderkant die in het zand stond, omhoog schoot en even balanceerde op de driepootsteun.
Ik vloog naar de hengel en met een slag aan de molenslinger van een van mijn Daiwa Regalplus 3500 BRI vrijloopmolens, stopte ik de lijnafgifte en direct daarop voelde ik iets zwaars aan de andere kant van de lijn.
Het leek net of de verdwenen onderbroek van mijn oma mijn beaasde haak had gevonden aangezien de top van mijn hengel prachtig boog, maar toch even later zwaar begon te beuken.
Dat heerlijke bekende euforisch gevoel kwam weer naar boven en neuriŽnd stond ik de vis te drillen.
Na een veel te korte strijd kwam een brasem van 59+cm in het net.

Een prachtige brasem van 59+ ( of 60-) cm

Bijna 60 cm zei de meetlat, maar helaas net niet en hij zag er fantastisch gezond uit.
Zijn krachtige lijf probeerde tijdens de fotosessie aan mijn greep te ontsnappen, maar dat zat er even voor hem niet in.
Poseren moest hij en na een mooie geslaagde foto mocht hij weer zwemmen naar zijn vriendjes en een paar snelle slagen met zijn staart was hij verdwenen in het nat.

Bij het opnieuw beazen van mijn haak en hair, zag ik uit mijn ooghoek dat Theo uit zijn stoel vloog. Als een oude hond zo stram en stijf als hij is, zo energiek en vlot kan hij zijn stoel uit komen als een jonge god.
Even later stond Theo met een kromme hengel een vis te drillen en zijn algemene kreet: Ja hoor!!! , galmde door het kribvak.
Deze kreet betekent dat hij een vis gehaakt heeft en hij daarmee onze aandacht vraagt.
Nou dat had hij.

Elke cm van de 48 cm vis was krachtig en sterk

Ook ditmaal trok de brasem aan het kortste eind en weldra lag hij in het pannetje van Theo.
Na de gemaakte foto werd de brasem van 48 cm weer in zijn element teruggezet en het zou even duren voor er weer een aanbeet was te constateren.
Er was regen voorspeld met windvlagen, maar die bleven gelukkig nog uit en zelfs een mager zonnetje brak door de bewolkte lucht.
Ed mocht nog geen aanbeet registreren, terwijl zijn uitstekende verre worpen best wel met vis gehonoreerd mochten worden.
Weer trilde de top van mijn hengel en sloeg hard uit.
Hangen!, riep ik in het algemeen, maar deze vis voelde van een lichter gewicht dan de vorige.

ďSlechtsĒ 45 cm groot, maar deze brasem was deze dag ook zeer welkom

Dat gaf niks, want kleine korstjes is ook brood, dus ik genoot elk moment van de ongelijke strijd.
Er zat pit genoeg in deze brasem en dat liet hij merken ook.
Kijk, dat vind ik ook zo aantrekkelijk van zulke rivierbrasems, ze zijn steviger, gaver van schubbenhuid, krachtiger, minder slijmerig en hebben pit en vechtlust tot het einde van de dril.
Je kunt dat gewoon niet vergelijken met hun broertjes en zusjes brasems uit de binnenwateren.

Theo gaf weer een brul en ik keek naar zijn kromme top en de specifieke houding van een man die een vis aan het drillen is.
Met mijn fototoestel in de aanslag liep ik naar hem toe en zag dat hij zichtbaar genoot van de vechtende vis.
Het is een winde!, zei ik verrast, toen ik hem aan de oppervlakte zag.
Ja, je hebt gelijk, zei Theo blij.

Theo met een winde van 41 cm

Die hadden we al een tijdje niet meer gezien en Theo was duidelijk in zijn sas met zijn vangst. Na het opmeten bleek de winde precies 41 cm lang te zijn. Geen kanjer, maar een mooie gave sterke vis.
Theo bracht de winde weer naar de waterkant en de Waal nam haar verloren zoon weer op in haar diepe wateren .
Ik liep naar Ed om een praatje te maken.

Tijdens ons gesprek zag ik weer de top van een van mijn hengels uitslaan en ik snelde mij naar de hengel om de vis aan de andere kant van de lijn goed in te haken.
Het was weer een van oudst bekend gevoel en ik meende een dikke zestiger aan de haak te hebben, vanwege de weerstand van zijn brede lichaam. Zijn uitvallen waren krachtig en hij gaf het niet zomaar op, want het duurde even voor de brasem in zicht kwam en geschept kon worden.
Verrassend genoeg bleef de centimeter op 58 cm staan, terwijl ik toch een grotere en zwaardere brasem had verwacht.

Een loeisterke brasem van 58 cm en twee geinpodems

Theo nam maatregelen om naar huis te gaan. Het was ca. 15.30 uur en hij begon zijn spullen in te pakken.
Na heen en weer de groeten overgebracht te hebben reed hij via het glibberige pad terug naar huis.
Een dik kwartier later stond hij weer voor onze neus.
Met een lichte paniek in zijn ogen vertelde hij ons, dat zijn auto het talud was afgegleden door de aanwezigheid van modder en slik op het pad.
Aangezien Ed niet echt mobiel is, heb ik Theo geholpen zijn auto weer in het rechte spoor te krijgen.
Helaas heb ik daar geen foto van omdat ik direct de bereidheid toonde om hem te helpen en niet aan mijn fototoestel gedacht heb.
We zaten nog even na te gniffelen, toen weer een top van een van mijn feederhengels zo krom boog als een hoepel.
De aanbeet was plots en hij had zichzelf gehaakt.
Hij zwom tegen de stroming in en wat later liet hij zich met de stroming in het kribvak meedrijven. Zonder al te veel moeite kon ik hem binnenhalen en scheppen.

Een rivierbrasem van 44 cm

De brasem bleek ook niet zo groot en verder dan 44 cm kwam hij niet.
Het begon te betrekken en na even miezeren ( motregen), brak een wagonlading regen los.
Samen met plotselinge rukwinden sloeg de regen genadeloos op de aarde neer en de grote parapluís hadden het zwaar te verduren.
Ed zat helemaal verscholen onder zijn paraplu en de regen geselde de aarde.
Gelukkig was dit van tijdelijke aard en na een tiental minuten gloorde weer de middagzon, die met wat zwakke stralen het leed probeerde te verzachten.

Regen en onweer, dan ziet de Waal er pas echt troosteloos uit

Ed kon vandaag doen wat hij wou, maar de vissen zwommen langs en om zijn beaasde haken heen en weer en helaas mocht hij geen enkele keer een aanbeet verzilveren.
Vandaag zou Ed ook blanken en dat betekent geen vis voor hem.
Rond 17.00 uur begonnen ook wij met inpakken en dat was precies in een droge periode. Haast was echter wel geboden, want in de verte kwamen al weer grote donkere wolken aangedreven.
Nu namen we wel het veer en voor 1.95 euro werden we aan de overkant van de Waal afgezet.
De (te) lage waterstand kon vandaag invloed op de vangsten hebben gehad, want 7 vissen is wel heel erg mager en we besluiten om de Waal maar even links te laten liggen.

Er kon bij de humorloze brasem geen lachje van af

Je kon ook niet goed het verschil tussen eb en vloed waarnemen en dat hebben we wel anders meegemaakt.
Het kan ook zijn, dat we kribvakken moeten gaan zoeken die wat dieper water bevatten.
Misschien proberen we het toch nog een keer omdat ik weiger te geloven, dat het alleen aan de waterstand zou hebben gelegen dat de vangsten zo gering waren.
Vaak spelen ook andere factoren mee, zoals de windrichting, de temperatuur van het water en de barometerdruk.
Niet dat we teleurgesteld zijn, maar we hadden wat andere verwachtingen en dat hoort ook bij het vissen.
Volgende keer beter!

Het is weer een mooie dag, tralalalala





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator