Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Leo vertelt|| Leo vertelt nr. 11 ( Het grote viskist mysterie )
 

    
 
Leo vertelt nr. 11 ( Het grote viskist mysterie )


Waar heb ik toch mijn viskist gelaten? , vroeg ik mijzelf af.
Afgelopen maandag ruimde ik mijn auto leeg, omdat ik zondag daar geen tijd meer voor had na een vissessie op de Waal die wat langer duurde dan normaal en het regende pijpenstelen.
Dan ga je niet met je handel een paar honderd meter lopen in de regen.



Mijn karperstoel, opklapbare tafeltjes, schepnet, driepootsteun, aasemmer en feederhengels, maar ook mijn grote vistas stonden op mijn vlonder, maar geen viskist.

Even kreeg ik een lichte paniekaanval, maar ik liep naar mijn schuur in de vaste overtuiging dat ik hem daar had neergezet. Na een hele grondige inspectie bleek de viskist ook daar niet aanwezig te zijn.
Weer controleerde ik de vlonder maar hij bleef zoek en ik pakte de telefoon om aan mijn vismaat Ed te vragen of hij misschien mijn viskist in zijn bezit had.
We waren zondag met mijn auto naar de Waal gegaan en ik heb zijn spullen in en uit de auto gedragen en mijn viskist kon in de haast aan hem meegegeven zijn.



Hij belde mij wat later op en zei, dat hij mijn viskist niet had.
Nu begon de twijfel te knagen en mijn ongerustheid nam zienderogen toe, want ik kon niet meer herleiden waar ik mijn viskist had gelaten.

Ineens begon er wat te dagen. Het kwartje viel.
Ik kon mij ineens herinneren, dat ik hem naast mijn auto had gezet en met mijn handen vol andere visspullen heb ik hem waarschijnlijk gewoon naast mijn auto op het parkeerterrein laten staan.

Lekker bijdehand en ik kon mij wel voor mijn harses slaan, want er zat niet alleen nostalgie in die kist, zoals zelfgemaakte vlokdobbers, 40 jaar gebruikte witvisspullen, maar ook een vermogen aan klein materiaal om te witvissen.



Alle producten in die kist zijn gebruikt voor het witvissen, zoals in mijn witvisverhalen opgetekend en al mijn viservaringen zijn met deze spullen verworven en staan geŽtst in mijn geheugen .
Vreselijk!
Ik raakte langzaam maar zeker steeds meer doordrongen van het feit, dat ik waarschijnlijk nooit meer mijn viskist en inhoud onder ogen zou krijgen en dat de vinder die hem gevonden heeft op het parkeerterrein daar nu gebruik van gaat maken.

Die zit nu in MIJN viskist te graaien en zich te verkneukelen over zijn gelukkig gesternte, dat hij degene was die hem heeft gevonden.

In een vaag moment heb ik een briefje met een beloning aan een mededelingenbord vlak voor het parkeerterrein bevestigd, omdat ik nog in eerlijke vinders geloof (maar niet heus), waarin ik een beloning van 50.- euro in het vooruitzicht had gesteld voor degene die mij mijn viskist ter hand wilde stellen.
Dat is een schamel bedrag, maar misschien genoeg voor de vinder.
Niet dat ik daar nu direct in geloof, maar je weet maar nooit.



Ik ben er goed ziek van en ervaar dit als een werkelijk groot verlies.
Ik snap trouwens ook niet, dat mij dat overkomen is, want ik ben uiterst secuur in zulke dingen en laat niks aan het toeval over.
Leeftijd? Decorumverlies? Dementia Precox? Debilitas simplex?
Ik hoop alleen dat een armoedzaaier, die van vissen houdt en het eigenlijk niet kan betalen, mijn viskist heeft gevonden en gehouden, want die zit nu met veel plezier aan de waterkant met een rijk gesorteerde inhoud.



Ik ben vandaag naar mijn hengelsportwinkelier geweest om een aantal attributen aan te schaffen om weer verder te kunnen witvissen.
Ik heb nog een kleine viskist in mijn schuur gevonden en deze met wat extra visspullen aangevuld die ik nog had liggen.

En voor dat kleine beetje handel bij de hengelsportwinkelier, waar ik overigens 175.- euro voor moest neerleggen is de kleine viskist nog niet eens voor een derde gevuld.
Kan je nagaan wat de inhoud van die overvolle verdwenen grote viskist heeft gekost.



Het gaat mij eigenlijk helemaal niet om het geld, maar om de inhoud die mij zoveel plezier in het vissen heeft gegeven en de artikelen die slijtage vertonen die door mijn handen veroorzaakt zijn.

De inhoud van deze kist heeft alle weersgesteldheden meegemaakt en heeft al heel wat visstekken gezien.
Het zal wel een behoorlijke tijd duren voor ik dat verlies te boven ben.

Mijn vrouw belde daarnet, want ze ging met een vriendin boodschappen doen. Ze had de achterbak van haar auto geopend en daar stond mijn viskist in met mijn laarzen!
Deze informatie kwam als een heerlijke zachte bries op een warme kleffe zomerdag en ik voelde mij helemaal blij.
Om ruimte te maken voor een boodschappentas op wielen in mijn auto had ik deze items in haar auto gezet en we zijn het allebei vergeten.
Toch decorumverlies of last van het korte termijngeheugen?
Ik krijg 50.- euro van je, zei ze vergenoegd.

 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator