Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| De Waal op zijn retour
 

    
 
De Waal op zijn retour


Om 08.00 uur stond ik met mijn auto voor de veerboot van Brakel.
Ik zou met Theo een zaterdag gaan brasemvissen op de Waal, tussen de kribben nabij het dorpje Brakel.
Theo stond 3 auto’s achter mijn auto op het veer. Hij kwam nog even naar mij toegelopen, maar moest snel weer naar zijn auto teruglopen om zijn overtocht te voldoen aan de kaartverkoper.
Ik was nog bezig met mijn hengels op te bouwen en Theo gaf een brul, dat hij er al een aan de haak had.



Een brasem van een centimeter of veertig landde in zijn pannet.
Terwijl ik nog steeds met mijn uitrusting bezig was, hoorde ik alweer een kreet van Theo en dat betekende, vis in het net.
Dat gaat lekker zo, hoorde ik Theo roepen, dat is een goed begin.
Ik knikte bevestigend en had nu een hengel gereed gemaakt om te vissen en met een mooie zwieper gooide ik de gevulde voerkorf en het aas naar de vaargeul van de Waal.



Terwijl ik mijn tweede hengel aan het preparen was, keek ik naar de zeer lage waterstand van de Waal. Het strand was groter dan ooit en lag vol met half geopende schelpen, stenen in allerlei formaten met hier en daar een kleitapijt.
Ik heb er weer een, hoorde ik Theo met een hoge stem zeggen.
Bij het binnendraaien zagen we een slankere gestalte in het water en het bleek een kleine winde te zijn.
Ik had nog geen beet gehad.
Nee hè, hoorde ik Theo vertwijfeld uitroepen, toen hij zijn lijn van een van zijn hengels binnendraaide, alles zit in de knoop. Moet je eens kijken.



En inderdaad, een aantal schelpen zijn om zijn lijn blijven hangen en door de stroming en hekgolven van voorbijvarende schepen is een grote kluwen ontstaan.
Zeker 20 meter nieuwe gevlochten lijn kon gewoon afgeknipt en weggegooid worden. Ik heb voor Theo de twee overgebleven einden via een bloedknoop vastgemaakt, anders had hij nog maar met een hengel kunnen blijven vissen.
Weer kwam er een brasem binnen en weer kon Theo een kleine winde landen.
Ik had nog steeds geen beet bij mijn hengels geconstateerd.



Een mooie brasem van 50 cm van Theo, heb ik op de foto gezet, want dit bleek vandaag ook de grootste brasem te zijn die gevangen werd.
Op een gegeven moment had Theo 11 vissen gevangen, 5 windes en 6 brasems en ik mocht nog geen beet zien.
En eindelijk zag ik een trilling van een van mijn hengeltoppen.
Ja hoor, ik kon eindelijk mijn eerste aanbeet verzilveren en een brasem van een cm of veertig zwom na een foto weer snel in zijn eigen vertrouwde omgeving.



Voor mij was eindelijk de kop er af.
Vandaag was het een druilerige dag met veel regen, een bewolkte hemel en waterkoud.
Gelukkig zaten we achter en onder de paraplu’s uit de wind en droog.
Als er een schip voorbij voer, dan trok het hele vak leeg en kon je zeker twintig meter het droge kribvak op lopen.
Als het schip voorbij was, dan kwamen de grote hekgolven aan en was het vak tot aan de rand gevuld en liep dan weer langzaam leeg tot het niveau die het eerder had.



Theo gaf om 15.00 uur te kennen, dat hij zo naar huis zou gaan.
Ik bleef nog even een uurtje, want ik wilde perse nog een brasem landen, wat mij ook uiteindelijk lukte.
11 tegen 2, in het voordeel van Theo, dat ben ik niet gewend.
Je kunt het zoeken in de plek, het weer, de aasaanbieding of wat dan ook, maar het was gewoon een feit dat ik weinig aanbeten kreeg en daardoor weinig vis binnenhaalde.
Dat kan een keer gebeuren, maar dat moet geen gewoonte worden.




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator