Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Karperverhalen|| Karperen in Andijk Noord-Holland (1975-1978)
 

    
 
Karperen in Andijk Noord-Holland (1975-1978)


Als er een karperput voor ons belangrijk is geweest, dan is het wel de karperput De Dobber, aan het Hornpad in Andijk in het topje van Noord-Holland.
We hebben daar in die jaren menige karper(tjes) gevangen en simpele technieken toegepast.
Deze put is door een afgraving ontstaan omdat de grond die er uit kwam voor de dijkverzwaring werd gebruikt in 1916.
Het is een verschrikkelijk eind rijden met de auto voor je er bent.
Wij kwamen natuurlijk uit Den Haag en moesten s morgens in alle vroegte weg om daar te kunnen vissen op karper bij dageraad.



Ik ben er met mijn neef Leo van der Brand geweest en met Ben Vervloedt, een collega van het werk in de jaren 1975 1978.
Het was een grote bijna vierkante put en ik kan mij herinneren, dat de aanwezige karpers klein en zeer schuw waren. ( lees: dressuur)
Je zag ze vaak in het midden van het plasje lekker zonnen en je kreeg ze gewoon niet aan de haak want elk aangeboden aasje op de dag werd als een potentieel gevaar gezien en werd als zodanig ook niet genomen als voedsel.



Op de bovenstaande fotos zie je ook, dat de karpers niet formidabel waren, ze waren gewoonlijk zeer klein, maar ze hadden wel een prachtige tekening.
s Morgens waren deze karpertjes het actiefst en dan wilden ze wel het aangeboden aas van de bodem afsnoepen, maar zodra het zonnetje aan de hemel stond dan was het afgelopen met de pret.
Je zat dan voor de rest van de dag voor Jan met de korte achternaam.

Ondergetekende en neef Leo van der Brand

Je kon voeren wat je wilde, geraffineerde technieken er op los laten, tot we merkten dat dressuur ook deze karpers zeer schuw hadden gemaakt.
We haalden onze loodverzwaringen van de hoofdlijnen af en gingen met een dobber verder vissen.
Aan de haak een flinke korst brood, die we eerst even in het water doopten om wat meer gewicht te verkrijgen en toen zover mogelijk naar het midden van de put geworpen.

En dat hielp.
Ze zogen de korsten van het oppervlak en dat was een feest om te zien.
We vingen eindelijk onze karpertjes en we waren blij, dat we het ei van Columbus hadden uitgevonden.



Maar dat was van korte duur.
De eigenaar bleek steeds de put rond te lopen om een praatje te maken met de aanwezige vissers en we zagen, dat hij langs de kanten, tussen de bosjes met een verrekijker de boel in de gaten hield.
Misschien om te kijken of zijn gevangen karpers wel door iedereen weidelijk behandeld werden, wisten wij veel.
Aan de ene kant vonden we het wel vreemd, maar begrijpelijk en we hebben er verder niet op gelet.
Op hoge poten kwam hij naar ons toe gebeend en begon van verre al te foeteren dat we met een drijvende korst aan het vissen waren.
Dat mocht dus niet.



Op onze vraag, waarom dat eigenlijk niet mocht, was in zijn ogen al veel te brutaal en hij sloeg dreigende taal uit om ons te verwijderen van de plas.
Tja, dan moet je net bij mij zijn.
Dreigementen aan mijn adres in die tijd werkte bij mij als een lap op een rode stier en ik had toen een vreselijk kort lontje.
Ik vloekte hem op zijn Haags tien minuten lang helemaal stijf.



Die man was helemaal van slag.
Mijn neef probeerde nog de zaak te sussen, maar daar had ik op dat moment geen oren naar.
Niet met een broodkorst vissen, hoe komt hij er bij, dacht ik nog.
Op aanraden van mijn neef hebben we de boel maar ingepakt en zijn we weggegaan, om het niet te laten escaleren.



Toen wij het over het loopbruggetje naar het parkeerterrein liepen zag ik de eigenaar schichtig maar opgelucht adem halen.
Ik voelde mij toen een beetje opgelaten vanwege mijn eerdere uitbarsting.
Echter naast de put liep een klein slootje van een meter of drie breed en daar hebben we nog een hengeltje uitgegooid en nog een paar graskarpertjes gevangen.
Dat mocht dus ook niet.
We zijn er daarna nooit meer naar toe gegaan.



In de eerste plaats vanwege de afstand en in de tweede plaats vanwege de kleine maat karpers, want in de wateren van Den Haag zwommen genoeg kneitebijters rond die we al hadden gevangen en die kon je tenminste, zonder beperkingen van een halve zool, aan elke aasaanbieding vangen.
Maar ja, je wilde in die tijd er eens tussen uit om andere wateren te verkennen.



Als je nu de site raadpleegt, dan zie je en lees je dat er veel veranderd is. Er wordt niet meer zo op de aasaanbieding gelet en er worden ook wedstrijden in de put gehouden.
Best een goed initiatief, maar om na ruim 30 jaar daar weer eens te gaan kijken en te gaan vissen op de aanwezige karper, ontbreekt bij mij echt de behoefte.



 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator