Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Leo vertelt|| Leo vertelt nr 24 ( Bevroren stressfactoren )
 

    
 
Leo vertelt nr 24 ( Bevroren stressfactoren )


Kijk maar eens goed om je heen. Zie je ook die gefrustreerde blikken en het kauwen op die lippen?
Die schichtige wijdgeopende ogen, kijkend van links naar rechts en een vervelende terugkerende tic in het gezicht?
Je pikt ze er zo uit, daar hoef je helemaal geen moeite voor te doen, maar ook helemaal geen mensenkennis voor in huis te hebben.



Juist!
Gestreste roof- en karpervissers, die door de vorst hun liefhebberij niet kunnen uitoefenen.
Dikke lagen ijs sluiten de begeerde viswateren af en ze zien tandenknarsend toe, dat Jan en alleman op de schaatsen boven op hun hobby manoeuvreren.

Als je op het ijs begeeft en je kijkt eens goed door de heldere stukken naar de diepten van een meer of rivier, dan zie menige vis met vragende ogen naar je kijken en met een bijna smekend verlangen om weer eens de strijd met je aan te gaan.
Dat verscheurt je van binnen, want je kunt geen gehoor geven aan die smeekbede en je wendt bedroefd je ogen af.



Menige trailerhelling is door deze fanatiekelingen van sneeuw en ijs ontdaan om het uitvoeren van hun hobby plaats te laten vinden, maar nu zijn de kanalen en rivieren dichtgevroren en kunnen ze geen kant meer op.
Er was niet voor niets een zouttekort in Nederland, die voorraden zijn door hengelsportverenigingen voor hun leden opgekocht om die trailerhellingen sneeuwvrij te houden.
Tevergeefs.



De vrouwen van die mannen zijn eveneens radeloos.
Al die gezinnen zijn geheel ontwricht omdat de pappa’s hun bevroren ei niet kwijt kunnen.
Ze kunnen hun dagelijkse beslommeringen niet meer adequaat verwerken omdat hun uitlaatklep zit vastgevroren.
Ze zijn kortaf tegen hun kinderen, blaffen de huisdieren af en zelfs de kookkunsten van vrouwlief kunnen ze niet waarderen. De liefde van de man gaat deze keer eens niet door zijn maag.

De avonden van de visverenigingen worden drukker bezocht dan voorheen en bovenuit het gekrakeel en geroezemoes van stemmen hoort een goed luisteraar de wanhoop en diepgewortelde frustraties in menige stem.
Hier vinden ze gelijkgestemden, hier kunnen ze over hun behoeften praten, hier torst iedereen dezelfde zware last en na het ventileren van hun ongenoegens kunnen ze er weer een nieuwe vorstperiode tegenaan.



Sommigen gaat het echt te ver en zijn in staat om hun nieuwe vispas te verknippen.
Anderen willen hun hengelspullen verkopen voor een appel en een ei of ze theatraal in het water gooien om er achter komen dat het water nog bevroren is.
De eerste hulp bij menig ziekenhuis en huisartsenposten zitten vol met verknipte vaders die denken dat hun geestelijke noden geledigd kunnen worden door een antivriesinjectie.
Het is een triest zooitje.
Zelden zijn deze personen in de hele geschiedenis van de mensheid zo gevriesdroogd en tekort gedaan.
Dat de winter maar snel voorbij mag gaan.

 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator