Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Andere visverhalen|| Familievisdagen in “The old days”
 

    
 
Familievisdagen in “The old days”



Toen ik nog in de jaren ’70 in de Schilderswijk woonde organiseerde mijn neef Toto ( Leo van der Brand) en ik familieviswedstrijdjes met de neven en nichten van de familie van zijn vaderskant en zijn moederskant (ik dus) en aanverwante personen.
Samen bepaalden wij het water waar we in gingen vissen, en ik stelde de lijsten van de deelnemers op en verzorgde de geldprijzen, die uitbetaald werden van het ingezamelde deelnemersgeld.



De ene keer werd het de Wennetjessloot, dan het water van Madestein en natuurlijk de vele meertjes en sloten rond Madestein.
Het was altijd een happening, want bepakt en bezakt in de meest krakkemikkige auto’s werden de deelnemers naar de waterkant gereden en iedereen maakte zich op voor de wedstrijd.

Toen heerste er nog enthousiasme en iedereen was heerlijk positief om of de grootste of de meeste te vangen.
Allerlei tactieken werden in stilte uitgedacht en toegepast en iedereen zat echt aandachtig en met overgave te vissen.



Tenminste, zolang er gevangen werd, want na een paar uur, zonder vruchtbare bewijsstukken van enige vangsten, verslapte de aandacht om te vangen en kreeg de vissessie soms een baldadig karakter.
Dan werd er weleens een steen op je voerplek gegooid, waarvan de afzender stiekem in de bosjes achter je proestend van onderdrukt gelach werd gelokaliseerd.
Of je werd aan de praat gehouden en je gewoonweg aanbeten miste met daarmee de kans om in de prijzen te vallen.
De bijna vaste deelnemers waren,

Leo (Toto) en Ferry van de Brand


Klara Addicks, Tonia Boon


Henk Boon, Willeke Boon


Cok Boon, Anneke Koun


Marion Lohmeyer en Els Almoes


Jos en Peter van der Brand


ondergetekende Leo Olierook

De geldprijzen die beschikbaar waren gesteld, gingen voor de grootste, de meeste en er was een pechprijsje.
Slinks werd door de deelnemers in de gaten gehouden wie er door pech in de pechprijs kon vallen, waardoor men geneigd was om in de overtreffende trap stommiteiten uit te halen om toch nog het laagste prijsje in de wacht te slepen.



Na afloop werd er een eenvoudige barbecue georganiseerd, zodat iedereen een stuk stokbrood met een worstje of hamburger tot zich kon nemen.

Drank namen we toen (nog) niet, dus Cola of andere soorten limonade waren de dorstlessers en de gangmakers in dit bacchanaal.

Vaak waren Toto en ik de geroutineerde barbecue begeleiders, maar deze taak werd vaker door Toto gedragen, vanwege zijn brandende eigenschappen om het vuur van de barbecue tot een volledige ontbranding te laten plaatsvinden.



Het was altijd een feest om de winnaars bekend te maken.

Via een zorgvuldig opgestelde lijst werden de vangsten geregistreerd met ballpoint en een rolmaat als centimeter, om doorhalingen van potlood te voorkomen en de deelnemer kon direct constateren of het aantal centimeters correct werd genoteerd, via een fiattering door een krabbeltje op het formulier.

Met orde, netheid en zorgvuldigheid, zonder dubbele bodems werden de vangsten door mij opgetekend en integriteit stond hoog in het vaandel, terwijl mijn integriteit vaker dan gewoon op de proef werd gesteld door vuige lieden ( lees: deelnemers) met een geldelijke beloning in het vooruitzicht.



Onbuigzaam als ik was, sloeg ik deze verleidelijke aanbiedingen af en op straffe van verwijdering van de lijst kon ik vaak daarna de deelnemers verleiden tot een ineens serieuze deelname en verhoogde waakzaamheid om hun dobbertje in de gaten te houden.

Slinkse handelingen werden niet altijd direct als ontoelaatbaar onderkend, maar door de graad van herkenning van ontoelaatbare methoden konden vaak geen doorgang vinden door uw oplettende controleur.



Zelden heb ik meer lol gehad in deze broeierige samenscholingen van enthousiaste deelnemers om in de prijzen te vallen.

De zorgvuldig uitgekozen dagen in de zomermaanden waren zonder meer goed en het enthousiasme van alle deelnemers was elke keer op zo’n hoog peil, dat het Toto en mij veel genoegdoening gaf zolang de deelnemers in euforie konden blijven om hun visje te vangen.
De kentering kwam doordat ik als controleur en ook als deelnemer het enige baars(je) had gevangen van de hele vissessie.



Niemand kon een visje vangen, behalve ik en ik alleen was de gelukkige die een baarsje ving van nog geen tien centimeter.
Ik viel dus in de prijzen.
De grootste maar ook de meeste vis werd door mij gevangen en niemand kwam in aanmerking voor de pechprijs, dus het volledige betaalde deelnemersgeld viel mij toe.



Dat deed zeer bij vele familieleden en zij zochten allerlei uitvluchten om mij de deelnemersgelden niet als premie uit te betalen.
Als integer hoofdstuk van dit verhaal, heb ik mijn zorgen geventileerd en de deelnemers er op gewezen, dat de handelingen volledig legitiem waren en zij de bittere pil van verlies moesten doorslikken, al bleef deze half in het strottenhoofd zitten.



Dat zette echter borrelend kwaad bloed onder de deelnemers en het vertrouwen in mij, maar ook het vertrouwen in mijn neef Toto en het brokkelde af tot het laagste van ons werkelijk kunnen.
Als de jaloerse blikken toen konden doden, dan had ik dit verhaal nooit kunnen schrijven en waren de latere geboorten van mijn twee zonen danig in de kiem gesmoord en vloeibaar gebleven.



 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator