Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Andere visverhalen|| Terugblik van de vangsten in 2009 (apr 2010)
 

    
 
Terugblik van de vangsten in 2009 (apr 2010)


Het was een roerig jaar.
We zijn vele keren naar de rivier de Waal geweest, om te gaan witvissen op de brasem, winde en barbeel.
Dit gebeurde doorgaans op de vrijdag, zaterdag en zondagen.

Toen ik later in het jaar met de “Vut” ging konden we ook op andere dagen in de week.
Er zijn diverse stekken aan de Waal bezocht, waarbij de ene stek meer vangsten opleverde dan andere ook veelbelovende stekken, die opmerkelijk minder vis op de kant brachten.



Doorgaans waren Theo de Wit, Ed van der Kraats en ondergetekende van de partij om tussen de kribvakken en op de kribben ons aas aan te bieden.
Dat niet elke sessie hetzelfde was, qua vangsten dan, mag iedereen duidelijk zijn, maar we hebben met veel plezier menig uurtje aan de waterkant gezeten en alle drie ons “visje “ gevangen.

Het weer hield ons niet tegen, want gewapend met een paraplu met een flinke doorsnede bleven we droog in de regen, wind en beschermd voor de felle zon.



Brasems tot 63 cm waren in onze ogen vloermatten met een vissengeur en oogjes, en het was elke keer weer een feest als er zo’n prachtige vis het aas had genomen.
Mooie krachtige brasems met een minimum aan slijm, sterke brede staarten en een eindeloos uithoudingsvermogen.

Het is nog verwonderlijk, dat we geen permanente kromming in onze hengels hebben, door dat vele krombuigen van onze delicate feederhengels.



Natuurlijk vergeten we de winde en de barbeel niet.

Ik heb nog nooit zo’n sterke vissoort gevoeld, een die zo op zijn vrijheid is gesteld, als de barbeel.
Hij vecht tot de laatste snik en je moet alles uit de kast halen om hem niet op het laatste ogenblik te verspelen door lijnbreuk of dat je lood of voerkorf tussen de stenen terecht komt, waardoor je ook de gehaakte barbeel kwijt kunt raken.



De winde vind ik ook een mooie vis om te zien, niet zo strijdlustig als de barbeel, maar hij doet voor een sterke brasem niet onder.
Ook zijn uiterlijk is bijzonder fraai en zijn pientere oogjes kijken brutaal in de wereld.
De winde is door ons alle drie gevangen en we waren elk onder de indruk van deze fantastische vis.

Je voelt ook direct aan de manier van vechten of je een brasem of een winde aan de andere kant van je lijn hebt, omdat de winde van links naar rechts vlucht tot op het allerlaatste moment van het scheppen met een schepnet.



Wij zijn naar de volgende plekken aan de rivier de Waal geweest, nl. naar Rossum, Hellouw, Druten en Brakel, waarbij Druten de grootste winde en barbeel heeft opgeleverd.
Bij Brakel vingen we de grootste brasems en dat blijft een fijne plek om te vissen met de feederhengel.

2009 was ook een fijn jaar, waarin ik mooie baarzen in de boot heb gebracht.
Het IJ, het Noordzeekanaal, de Mooie Nel, de Molenplas, de Zaan, Nieuwe Meer, de Westeinderplassen, de Lek, de Vecht, de Amstel, de Loosdrechtse plassen en nog een paar plassen die ik even ben vergeten, lieten zich dit jaar van hun mooiste kanten zien.



Natuurlijk was 2009 ook het jaar waarin ik een aantal flinke snoekbaarzen mocht vangen.
Mooie exemplaren met een vechtlust die respect afdwongen en met brute krachtexplosies waar je versteld van stond.
Het beuken op je top van je verticaalhengel vergeet je niet zo snel meer en je zat na de vangst van een kneiter nog uren na te gloeien van pure opwinding.
Een fijne sportvis met sterallures.

Ik ving ze op amper twee meter water en ruim 10 meter en dan is de strijd ook navenant, omdat een snoekbaars op nog geen twee meter water sneller is uitgedrild dan op dieper water.



Een apart verhaal is de Vinkeveense plassen.
Een nogal “moeilijk” water om snoekbaars te vangen, want dat zal niet snel gebeuren met verticalen.
Met een doodaas aanbieding wil je er nog weleens een pakken, maar twee binnen een half uur en ook nog eens twee 80ers is over het algemeen een uitzondering, maar toch overkwam Ed en mij dat.
Dat is natuurlijk kicken ultimo forma.



Hebben we het over de roofvissen, dan mag de snoek niet ontbreken.
“Slechts “ drie metersnoeken mocht ik op de kant brengen, namelijk, 116 cm, 106 cm en 102 cm.
De rest zat er onder.
Ik weet ondertussen, dat ik een spekkoper ben, want ik ken veel roofvissers die nog nooit een metersnoek hebben gevangen, maar ik ken ook roofvissers die er tig (dat is meer dan negentien) hebben gevangen in hun leven.

Als straks het roofvisseizoen weer gaat beginnen, dan ga ik wederom mijn uiterste best doen om weer een metersnoek aan de haak te krijgen, want als je die enorme kracht van een grote snoek hebt geproefd dan wil je gewoon meer.
Maar eerst gaan Ed en ik a.s. april naar Zweden om te gaan snoekvissen.
Wie weet wat we daar aan de haak/dreg krijgen en een metersnoek is helemaal niet uitgesloten.



Ed en ik zijn ook in september 2009 naar Zweden geweest om te gaan snoeken.
Helaas bleven de metersnoeken uit, maar we hebben over het algemeen genoeg gevangen.

We gingen natuurlijk voor de knoerten, de giganten, maar die mochten wij niet haken.
Het voorjaar is gewoon beter ( van horen zeggen) en dan liggen die yesbaby’s in ondiepere sloten en langs de rietkragen te wachten op onze Screaming Devils en aanverwante artikelen.
We zullen zien.



Het IJ en IJ-haven hebben we ook vaak bezocht.
Met Appie, Marco, Ruud en Ed hebben we getracht onze snoekbaarzen te vangen en niet elke keer slaagden wij er in om mooie vangsten te maken.
Met regelmaat werden de snoekbaarzen in de boot gehesen en het was er elke keer weer een drukte van belang.
We zijn er zo vaak geweest, dat ik daar een apart stukje van wilde maken.



Het karpervissen liet mij in 2009 ook niet in de steek.
In Etang de La Horre in Frankrijk zagen flinke karpers het zonlicht boven in plaats van onder water en in La Carričre liet ik mij ook niet onbetuigd.

La Horre is best een moeilijk water en daar heb ik een keer geblankt (een hele week!) dus gewoon niets gevangen.



Dit jaar (2010) ga ik naast La Horre en La Carriere, ook naar Two Island Lake in Frankrijk, natuurlijk ook voor de karpervangsten en dat is een nieuw avontuur voor mij en Theo.

Met Ed ga ik dit jaar naar La Horre en dat is voor Ed de eerste keer, dat hij een week in een bivvy moet slapen en er ‘s nachts uit moet om de karperhengel van de steunen te pakken om na een beetmelding een karper te drillen.
Nick is straks een week lang mijn vismaat in La Carričre, met trouwens nog 18 man en deze reis is door Ron georganiseerd.



We gaan ons dit jaar ook toeleggen op het vissen op meerval.
Niet alleen in Nederland (nog steeds verboden) , maar ook gaan we in juni een weekend naar België die wordt verzorgd door Roven.nl en als klap op de vuurpijl, de Ebro in Spanje in september.
In februari 2010 hebben we al een week in Caspe voor september gereserveerd, de tickets voor het vliegtuig geboekt en voor die week alvast een auto besteld.

Nu al zijn we rigs voor de meerval aan het maken, video’s over meerval aan het bekijken en als mijn 9 geboekte vakanties achter de rug zijn, dan weet ik zeker, dat ik weer een spetterend jaar achter de rug heb.



Natuurlijk kwam ik weer in 2009 in een aantal situaties, waarin de wereld even stil stond.
De natuur in al zijn luister, ontvouwde zich aan mijn ogen en schreeuwde om vastgelegd te worden.
Ik heb er een aantal verzameld en bij elkaar gevoegd.

Het is jammer, dat ik daar niet eerder mee ben begonnen, want terwijl ik ze opzocht voor dit artikel, viel de schoonheid van sommige plaatjes mij wederom op.
Daar kan ik zo van genieten.



Ook close-ups van vissen zijn vaak de moeite waard.
Alleen scherpe foto’s lenen zich hiervoor en dat valt om de drommel niet mee.
Fototoestellen met 7 megapixels of hoger geven uitstekende resultaten en aangezien ik nu een Canon heb aangeschaft met 12 megapixels, zullen de foto’s alleen maar scherper worden.

Uitgesneden gedeelten van foto’s die op een flinke afstand zijn genomen, lenen zich minder voor close-up werk.
Dichtbij opnamen zijn natuurlijk ideaal voor dit doel.



In 2009 ben ik veel op stap geweest met een nieuwe vismaat.
Doorgaans gaan wij twee keer in de week vissen en soms drie keer in de week, dat ligt soms aan de aangepaste werktijden van Ed van der Kraats.

Ed heeft dezelfde instelling als ik en beukt ook door om zijn visje te vangen en vooral in de afgelopen winter stond hij telkens klaar om in tij en ontij te gaan vissen.
In het begin waren zijn vangsten een stuk minder, maar naarmate het jaar vorderde werd hij steeds beter in het verticalen en feedervissen.
Straks gaan we karperen en dat is voor hem weer nieuw, maar ook daar ”sleur” ik hem doorheen.









 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator