Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Witvissen op Vinkenveen ( april 2010)
 

    
 
Witvissen op Vinkenveen ( april 2010)


Zullen we zondag eens gaan witvissen op de plassen van Vinkeveen, vroeg Ed aan mij.
Mooi, dan kunnen we gelijk een karperhengel er bij uitgooien, vulde ik het gesprek aan en we kunnen ook de rigs die we gemaakt hebben uit proberen, vervolgde ik.



Dat was een goed idee en aangezien de gesloten tijd voor roofvis al een tijdje was aangebroken, waren we toch al van plan om de feeder- en karperhengels uit de kast te halen.
Even een half liter maden gehaald bij Ron en geflavoured met een zoete aardbeiensmaak en ik plaatste de madendoos in de koelkast in de schuur.

Mooi dat s morgens de voorruit van mijn auto was bevroren

Natuurlijk heb ik nog een uitgekiend voertje samengesteld, die ik pas aan het water ga bevochtigen in zon opvouwbaar voeremmertje, met kleine beetjes tegelijkertijd om het zo vers mogelijk te houden.
Aan de hoofdlijn van de feederhengel bevestig ik een dobber en een onderlijn met haakje 10.



Aan de hair boven de haak bevestig ik een kleine boilie van 10 mm met aan de haak een tweetal geflavoured maden.
Ik heb van Berkley nog een klein glazen potje met rode kunstmaden en een van die rode nepmaden plaats ik bij de echte witte maden. Dat zag er echt feestelijk uit en de hele zwik plonsde in het water, op de plek waar ik vis verwachtte.
Even de overtollige lijn op de spoel winden en de dobber van de feederhengel stond fier in het water, klaar voor een aanbeet.
Een paar handen voer er bij en wachten maar op spannende dingen.



Die spannende dingen zouden echter lang op zich laten wachten.
Ik besloot om weer een paar handen voer bij onze dobbers te plaatsen om een aanbeet sneller te laten plaatsvinden en wolkerig zakte het voer naar de bodem.
Ineens zag ik mijn dobber naar de diepte gaan en ik sloeg zachtjes aan.
Mijn feederhengel boog direct prachtig door en ving de stoten van de brasem uiterst plezierig op.
Wat een fijn gevoel was dit weer.
Eindelijk weer eens een brasem aan de haak, want dat voelde ik meteen en dat heb ik echt gemist.



Weldra gleed een mooi gekleurde brasem van 55 cm in het rubberen schepnet en ik zat te kicken in mijn stoel.
Het kleine haakje zat net in zijn lip en was snel verwijderd.
Zo, de kop was er af en dat heeft een tijd geduurd voor er eindelijk een aanbeet kwam.
Ze zitten er dus toch, sprak ik tegen Ed, laat de volgende maar tot mij komen.

Mijn haak kreeg een paar verse maden en een rode kunstmade en de hap dwarrelde naar de bodem.
Na een uur schoof langzaam mijn dobber de diepte van de Vinkeveense plassen in.



Deze brasem, van wederom 55 cm, zat onder de paaipukkels.
Het leek wel schuurpapier in mijn handen en hij was perfect donker van kleur en in blakende gezondheid.
Helaas bleek hij niet in zijn lip gehaakt, maar in een van zijn buikvinnen.



Oneigenlijk gehaakt, telt die dan mee?, vroeg ik lachend aan Ed.
In ieder geval had ik daar mijn handen aan vol, want probeer maar eens een vals gehaakte brasem netjes te drillen en te landen.
Zo, zei ik tegen Ed, nu ben jij aan de beurt.
Weer werden de plekken verrijkt met een paar handen voer en pas na een dik uur zag ik mijn dobber weglopen.

Geen opsteker, geen platligger, nee, gewoon een wegloper.
Karper!, schoot door mijn gedachten en ik hield hem alleen maar tegen, hopende dat mijn afgestelde slip het over zou nemen.
Floep!
Mijn fraai gebogen hengel schoot weer in zijn normale beginstand.
Los, zei ik tegen Ed en ik was toch wel een beetje teleurgesteld, ondanks dat ik al twee brasems in de boot mocht landen.
Ik bekeek mijn haakje 10 en zag dat hij vrijwel gestrekt was door zoveel massief geweld onder water.

Moet je die teleurgestelde kop zien

Tja, zulke kleine haakjes zijn niet opgewassen tegen zoveel zwaar geschut en ik veranderde direct van haak, een van een sterkere draad met een platgesmede haakbocht.
Zo, kom maar op, mompelde ik binnensmonds.
Jammer genoeg kregen we geen aanbeet meer en aangezien het bijna 17.00 uur was, besloten we de hengels op te ruimen en huiswaarts te keren.



Na een twintig minuten kwam de helling in zicht en we hadden het langzaam maar zeker koud gekregen met de dagtemperatuur van slechts 6 graden.


Ed zat met ijskoude vingers en rillend achter de stuurknuppel de boot te besturen en was door en door koud.
De volgende keer ga ik naar de Waal, eens kijken of de brasem uit zijn winterslaap is ontwaakt.

Paaipukkelenkoning




 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator