Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Voor het eerst weer Brasemen op de Waal (april 2010)
 

    
 
Voor het eerst weer Brasemen op de Waal (april 2010)


Ik probeerde met Theo een afspraak te maken, dat we dinsdag 13 april elkaar zouden ontmoeten bij de pont van Brakel.
Helaas moest hij afhaken vanwege een griepje met koorts.
Aangezien ik een ontstoken patella in mijn knie en moeilijkheden heb met lopen, ging ik gisteren maar naar mijn huisarts, dus heb ik het vissen op brasem maar een dag uitgesteld.
Afgelopen zondag ben ik nog met Ed wezen witvissen in de Vinkeveense plassen, waar ik slechts 2 brasems van 55 cm in de boot mocht brengen.



Vandaag zal ik het dus in mijn eentje eens dunnetjes overdoen, en proberen of de rivier de Waal zijn goudgroene rakkers prijs wil geven.
Ik installeer mij in een kribvak, tussen twee kribben in op een zandstrook met de auto achter mij en na het opstellen van de hengelsteun, waren de hengels aan de beurt.
Ik pakte mijn twee Arca Superior Extra Heavy Feederhengels van 4.50 mtr en bevestigde mijn Shimano baitrunners 4500 B aan de molenvoeten.



Met deze uitrusting ga ik straks ook de barbeel te lijf, maar daar is het op de Waal nog iets te vroeg in het seizoen voor.
Vandaag probeer ik de brasems te slim af te zijn, en als bijvangst misschien wel een winde en het zou aan mijn hengels en molens niet liggen als ik vandaag geen vis zouden haken.
Vang ik vandaag niks, dan zat er gewoon geen vis, dat is duidelijk.



Vroeger viste ik vanaf de pier en het strand met een soort vrijloopsysteem (Jojo systeem) in zee.
Dat systeem heb ik weer in ere hersteld en vandaag ga ik dat gebruiken, zij het, met “moderne” materialen.

Vernieuwd Jojo systeem

Het idee is vrij simpel.
Op deze wijze hangt de voerkorf als laagste punt bij het ingooien van de worp en bij een aanbeet is de vis het zwaarste punt en schuift de voerkorf vanzelf door het gewicht van de vis omhoog (Jojo effect).
Niet meer vastzitten tussen de rotsen of andere narigheid onder water en dat is ook een groot voordeel bij het vissen op barbelen, waarbij vaker dan gewenst de voerkorf tussen de stenen kan gaan zitten.
Bekijk de foto maar goed, want de montage van het Jojo systeem wijst zichzelf en is vrij eenvoudig zelf te maken.



Maar hoe voorkom je, dat de onderlijn verstrikt raakt, want als je de boel in het water smijt, dan kan de onderlijn of haak om de hoofdlijn of leadcore leader slaan of misschien wel in een oog van een swivel blijven hangen.

Oplosbare foam, die je ook bij het karpervissen gebruikt

De oplossing is oplosbare foam. Een soort schuimpje wat je als karpervisser gebruikt om je haakpunt te bedekken tegen vuil of andere ongerechtigheden in het water.
Ter demonstratie heb ik de foam om de onderlijn bevestigd, maar de bedoeling is, dat de haak wordt bedekt om ergens inhaken er van te voorkomen.
Je kunt de haak natuurlijk ook vastzetten met PVA-draad, deze sterke oplosbare draad is eveneens ideaal.
Simpel en doeltreffend.



De voerkorven die ik gebruik zijn 80 tot 125 gram per stuk en die heb je wel nodig op de Waal met zijn snel stromende stukken.
Met het grondaas er in, wegen ze nog zwaarder, maar dat kunnen mijn hengels best hebben, want die kunnen een gewicht tot 200 gram wegzetten.
Ik weet dat er barbeelvissers zijn die voerkorven van 250 gram op de Waal gebruiken, dus de zwaarte van mijn voerkorven vallen best mee.
De hengel in combinatie met de gekozen molen ligt perfect in mijn handen en met een rustige worp, vloog de gevulde voerkorf en de beaasde haak naar de plek die ik voor ogen had.

Klaar voor actie!

Nummer een lag er in en nu de andere hengel nog.
Ook deze met dezelfde combinatie gooide ik moeiteloos naar de volgende uitgekozen plek en beide hengels vonden een plekje op mijn hengelsteun.

Trots keek ik naar mijn nieuwe aanwinsten en ik was blij, dat ik ze eindelijk op de grote rivieren voor de brasems en straks voor de barbeel in kon zetten.
En nu maar wachten op de bekende aanbeet, die de toppen van mijn feederhengels zullen weergeven en tegen de wind keek ik vrijwel constant naar de groen gekleurde toppen.



Het was vandaag een licht bewolkte dag met af en toe wat zon. De opgegeven 13 graden werd vandaag ruimschoots gehaald, alleen de NNO wind met zijn kracht 3-5 beaufort was net iets teveel van het goede.

Zag ik daar een trilling bij een van de toppen?
Mijn ogen sperden zich iets meer open en als een havik die zijn prooi beloert werd ik door niets anders meer afgeleid.
Was het een Fata morgana?
Vuil aan de uitstaande lijn blijven hangen?
Mijn aandacht en gespannen spieren verslapte weer en iets minder alert bleef ik naar de toppen kijken.
Terwijl de grote schepen voorbij voeren en flinke hekgolven veroorzaakten, had ik ruimschoots op veilige afstand van de aankomende hekgolven mijn waren uitgestald, omdat ik mij niet meer laat verrassen door te dicht aan de waterkant te gaan zitten.



Nu had ik wel degelijk beet, want een van de toppen van mijn hengels trilde even.
Terwijl ik de hengel oppakte van de steun, draaide ik even aan de molenslinger om de vrijloop van de molen uit te schakelen en direct begon ik de vis te drillen.
Het was geen formidabele weerstand, zeg maar een weerstand van drie keer niks, maar ik was blij dat ik een aanbeet kon verzilveren.
Daar was hij dan, een grondeltje van 8 cm. Hoe heeft hij die haak in zijn bek gekregen?

Na het inwerpen kreeg ik direct een aanbeet en ik pakte mijn net neergelegde hengel weer op en begon de vis te drillen.
Ik pakte mijn schepnet met lange steel en de vis gleed op zijn zijkant in het klaarstaande net.
Het was een kleine brasem van een cm of veertig.
De haak in zijn bovenlip was snel verwijderd en ik bewonderde hem nog even.

Direct daarna sloeg de top van mijn tweede hengel uit.
Ik rende naar mijn hengel en voelde weer weerstand aan de andere kant van de lijn.
Ze zitten op mijn voerstek, sprak ik zonder publiek, straks nog maar wat bijvoeren, dacht ik nog.
Zo zie je een tijdje geen aanbeet en zo krijg je er twee in 10 minuten.
Ook deze brasem van ongeveer dezelfde lengte landde veilig in het net en na het onthaken zwom hij met krachtige slagen van zijn staart naar zijn overige vriendjes.



Een tweetal uren later kreeg ik pas de volgende aanbeet.
Een mooie winde gleed in mijn net.
Daar moest ik even een foto van maken, want het blijft een mooie vis.
Helaas bleef ik tot drie keer toe vastzitten en niet meer los te krijgen.
Dan maar drie keer het zooitje kapot getrokken, drie stuks lood en 3 haken verwisseld, weer vast!

Ik zag tijdens het worstelen van de vierde vastzitter, dat de hengeltop van mijn andere hengel prachtig uitboog.
Snel aangeslagen en hij hing.
Weer een winde! Ik zat te genieten toen ik ook daar een foto van nam.

Kijk naar de bloedzuigers op zijn staart

Het was inmiddels 16.00 uur en ik maakte aanstalten om naar huis te gaan.
De vangsten waren vandaag niet enorm, maar ik had tenminste wat gevangen.
Om 18.30 uur was ik pas thuis vanwege de vele files op het wegennet.
Zaterdag ga ik het weer overdoen, want ze roepen mij weer.






 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator