Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| Een voorzichtige witvis start in de Amstel (april 2010)
 

    
 
Een voorzichtige witvis start in de Amstel (april 2010)


Het was druk aan de oevers van de Amstel.
Maar daar was het weer ook naar. Bijna geen wind en een zonnetje dat steeds krachtiger werd.
Op elke strategisch punt van de Amstel zaten al vissers te witvissen al dan niet meteen dobber of voorkorfje.
Gelukkig is de Amstel een lange rivier, met genoeg mooie brede graskanten waar je uitgebreidt kunt zitten aan de waterkant.



Plekken genoeg en vlak bij een sluisje streken Ed en ik neer.
De auto stond pal achter ons in het gras en de hengelspullen waren er zo uitgeladen.
Even de stek opbouwen, voertje maken, hengels optuigen en weldra zaten we heerlijk in het zonnetje te vissen.

Het duurde iets te lang voor we een aanbeet kregen, want die hadden we gewoon eerder verwacht en de top van de feederhengel van Ed stond fraai gebogen.



Hij haalde de vis van een meter of twee van de overkant vandaan.
Die afstand, dat gooi je makkelijk met een feederhengel en een voerkorf met voer.
Als aas had hij een paar maden aan een haakje 10 bevestigd en een superdunne onderlijn aan zijn shockleader geknoopt.
Het was even stunten om de boel heel te houden, maar daar kwam hij in zicht.



Helaas kon Ed niet met de brasem op de foto, want na het onthaken, schoot hij vanuit het net zo het water in en hadden we het nakijken. ( wanneer heb ik dat meer meegemaakt met een brasem van 62 cm?)
De volgende aanbeet kwam een half uur later en weer mocht Ed de aanbeet verzilveren.
Ik had nog geen stootje gezien.



Ditmaal was het een bliek.
Snel een foto voordat hij ook in het water plonst.
Het werd druk.
Nee, geen vissers of aanbeten, maar kano’s in alle gewichtklassen. Kano’s met vier personen, drie personen en mensen die alleen in een kano het water waren opgegaan.
We moesten te vaak roepen, dat ze niet over onze lijnen hoefden te varen, want richting houden was bij velen nog een item waar aan gewerkt moest worden.
Tussen de bedrijven door ving ik eindelijk een vis.



Nu kwamen ook de pleziervaartuigen de Amstel op varen.
Ed bleef met zijn hoofdlijn aan de schroef van een boot hangen en kon gelijk de boel vernieuwen.
Hoogst irritant, want sommigen maakten een boog om ons heen en anderen zagen ons nog niet eens zitten en voeren vlak langs de kant bijna over onze snel ingehaalde lijnen heen.

Ed had weer een mooie brasem aan de haak en ik schepte de vis met het klaarliggende schepnet.



De brasem werd op de gevoelige plaat gezet en kon weer snel terug in zijn element.
We merkten op een gegeven moment dat de wind was toegenomen.
Dat was eigenlijk wel een verademing, want de zon begon nu wel te branden op mijn delicate huid en het windje bracht toch iets verkoeling.
’s Avonds merkte ik, dat ik toch iets te lang in de zon had gezeten, want ik was plaatselijk verbrand.

Daar kwam mijn volgende vis in zicht.



We konden er vandaag maar in totaal 8 vissen haken en we hadden een paar lossers.
Ed was vandaag aan de winnende hand en had er twee meer dan ik.
D e ergernis van de voorbij varende kano’s en plezierboten had overwicht tegenover het plezier van het vissen.
Vissen op de Amstel is met al dat drukke vaarverkeer gewoon niet te doen en uiterst vervelend voor de serieuze visser die op zijn gemak wat vangsten wil realiseren.
Ik ga er ook voorlopig niet meer naar toe om te witvissen.














 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator