Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Karperverhalen|| La Horre plek 15 mei 2010
 

    
 
La Horre plek 15 mei 2010


Ed en ik zijn net terug van een 9 daagse snoekvistrip in Zweden en 7 dagen later reden we alweer op een zaterdagochtend vroeg naar Frankrijk, richting Etang de La Horre, nabij Lentilles in de streek Champagne.
Voor Ed van der Kraats is dit de eerste keer, dat hij een week lang achter elkaar gaat karpervissen en zeker de eerste keer een week in een bivvy aan een betaalwater.
We reden met zijn auto en een geleende aanhangwagen, waarin alle hengelspullen in paste, die we nodig hadden voor een week karpervissen.

Voor Ed is dit een Pilot trip, want eigenlijk weet hij niet wat hem te wachten staat.
Natuurlijk heeft hij al mijn verhalen over het karpervissen in Etang de La Horre op mijn site gelezen en kan hij zich een voorstelling maken, maar hij blijft toch een beetje in het ongewisse met het onbekende.
Stiekem hoop ik, dat hij in de aankomende week een veertig of vijftig ponder aan de haak slaat en het liefst nog een zwaardere karper.

Ruim 65 pond graskarpers per stuk op La Horre. Daar doe je het toch voor?!


Mijn eigen stille hoop is een van de zware graskarpers te vangen, want die zijn al ruim 65 pond op La Horre en dat lijkt mij een ultieme uitdaging als een ware afsluiter op dit meer van 110 ha.
Het is dan nog maar de vraag of ik er dan niet meer naar toe zou gaan, want ik heb op voorhand al stek 13 voor eind mei 2011 geboekt.
Zo, dat is er uit, nu weet iedereen dat.

We hebben voldoende bier en limonade ingeslagen

Plek 15 is een ware tegenvaller om je hengelspullen er naar toe te brengen.
We hebben ruim 2 uur gesjouwd om de hengelspullen van de aanhangwagen naar de vlonder te krijgen, over een modderig bospad met zeer gladde planken.
Ik dacht werkelijk, dat plek 15 met de auto was te bereiken, maar helaas moesten we nog zeker 175 meter lopen en dat minstens tien keer.



Ben je een gezonde jonge vent, dan draai je daar je hand niet voor om, maar voor oudere karpervissers of vissers met een lichamelijke handicap is het een hele opgave.
De boel was eindelijk uitgeladen en op de vlonder van 6 x 4 meter geplaatst en dan weet je even niet waar je moet beginnen.



Tot overmaat van ramp, begon het ook nog te miezeren en dan moet je snel handelen om de bivvy’s op te zetten en om je stretcher, je overige tassen en stoel droog te houden.
De bivvy van Ed was niet zo snel opgezet, want we wisten even niet meer hoe dat ding in elkaar stak.



Het is nu laat in de middag en we zijn afgeknoedeld van de reis, spierpijn van het sjouwen, het opzetten van de tenten en we moeten nog de rod pods opzetten en de hengels gebruiksklaar maken en het eten voorbereiden.
Tijdens de gesprekken met Ed houd ik mijn oren gespitst om sneller te reageren als mijn beetverklikkers zouden gaan jammeren, want die mogen van mij afgaan op elk moment van de dag en nacht.
Aan de overkant zie ik dat er ook andere karpervissers zich geïnstalleerd hebben en wachten op de dingen die komen gaan.



Het weer valt vandaag mee, ondanks het pikkelen (miezeren) van even daarvoor.
Vandaag is het ca. 17 graden met een draaiende wind uit alle richtingen en het zal rond 21.30 uur donker worden.
Wat later en ’s nachts begon het te regenen en de wind draaide naar Noordoost.
Morgen verwachten we 60 % kans op nog meer regen en dat zullen we maar afwachten.
Valt het mee, dan valt het mee.

Plek 15 gezien vanaf plek 11. ’s Morgens heerlijk in de zon op de Noordkant (gezien vanaf de zuidkant)

Onze rod pods waren in half schemer opgesteld en ik kon nog net twee hengels voor het donker klaar krijgen, beazen en richting de markers in het water presenteren.
Het wier viel zo op het oog wel mee, want Rob de Bailiff had het wier gesnoeid een aantal dagen voor dat wij aan kwamen.
Ik weet hoe snel dat wier kan groeien en hoe snel een mooie wiervrije plek kan veranderen in een ondoordringbaar oerwoud.



Thuis heb ik weer fantastische aaspresentaties uit zitten denken.
Pop ups met bovenop wormen aangebracht, drijvend kunstbrood met een madenclip presentatie, supergrote maïskorrels met een heerlijke geurstof Pineapple op een snowman presentatie en diverse PVA aanbiedingen met uitgekiende voertjes met lokstoffen.
Ik ga gebruik maken van een method feeder dobber, waar je onder aan de dobber een voertje kunt rond kneden.



Ik monteer een hengel met een vrijloopsysteem op de dag en ga aan de oppervlakte pop ups aanbieden en nog veel meer gekkigheid.
Ik ga dippen en dopen en stilletjes hopen.
Mijn beetverklikker begon te piepen en ik bedacht mij geen moment.



Hangen!
Een zeelt van ca. 50 cm pakte mijn dubbele pop up binnen 20 minuten.
Niet de verwachte karperknapen, maar dat beloofde toch wel wat.
Een week vooraf heb ik bij de Bailiff Rob Hunter, twee emmers Monkey Sick besteld.
Dat zijn emmers van 11 liter gekookte maïs, hennep en vogelzaad voor 15.- euro per stuk, die hij zelf brouwt.
Dit brouwsel vormt straks de basis voor de andere voertjes.



We hebben 10, 16, 20 en 30 mm boilies in vele smaken meegenomen, wormen en maden, diverse method feeder voertjes, pellets in verschillende smaken en vormen, pop ups in diverse kleuren en geuren, supergrote maïskorrels, kunst maïs en een aantal verschillende lokstoffen.
We hebben er zin in en hopelijk de karpers ook.
In de verte horen we een beetmelder afgaan en we gaan er van uit, dat er een karper gehaakt is door net zo’n enthousiasteling als wij zijn.

Op de dag begin ik met stijve korte rigs van 20 cm van fluorcarbon en haken maat 4 met aan de hair een snowman presentatie.
Later in de avond, bij schaarser licht, gebruik ik dubbele geurende fluor pop ups die ik zonder verzwaring aanbied, zodat de hele rig vanaf het lood op de bodem omhoog staat tussen het grondwier.



’s Nachts hebben we helaas geen aanbeet mogen horen.
Het was bitter koud.
Mijn thermometer gaf slechts 6 graden aan en dat is bijzonder laag voor deze tijd van het jaar.
Het water bleek echter bleek van 17 graden naar 11 graden gezakt te zijn en dat is ook al niet al te hoog en geen goed voorteken.

Twee weken geleden werden er nog 141 karpers gevangen toen de temperatuur naar 30 graden was gestegen, de afgelopen week werden er maar 49 stuks gevangen door de plotselinge lagere temperaturen en deze week zouden er door het relatief koude weer slechts 11 karpers worden gevangen.
En niet een door ons.



6 karpers werden door de aanwezige karpervissers en 4 door Rob himself op stek 7 gevangen.
Ook een graskarper van bijna 65 pond werd door stek 3 in het net gebracht.
Alle vissen werden tegen het eind van de week gevangen.
De regen brak inderdaad los, koud aandoende regen met vlagen en een bitterkoude wind uit het Noorden.
’s Middags begon het en bleef voortduren tot de volgende morgen.

In allerijl hebben we een extra paraplu aan de paraplutent vastgemaakt om inregenen te voorkomen, zodat de tassen met eten en de viskoffers een beetje droog bleven.



De stek veranderde rondom de bivvy’s in een grote modderpoel van gele blubberklei en het zat werkelijk overal aan je kleding, in je bivvy en laarzen en door de dalende temperaturen was het voor Ed een ware beproeving.
Dan is het avontuur een kwestie van overleven geworden en zeker voor iemand die dit nog nooit heeft meegemaakt.
De nachten waren rumoerig door vechtende meerkoeten, in koor kwakende kikkers, balorige eenden, ritselende muizen, het geboehoe van uilen en het geluid van een heuse koekoek die de hele week zijn snavel niet wilde houden en een gevecht tussen twee wilde zwijnen.



De gladde vlonder gaf soms weinig houvast voor de stok van Ed en glipte af en toe verraderlijk weg als hij met zijn gewicht er op rustte.
Het romantische van de vistrip begon na een paar dagen bij Ed te tanen en ik merkte, dat het hem steeds meer moeite kostte om enthousiast te blijven en vooral omdat de vangsten van karpers uitbleven.



Slechts twee keer zijn we er ’s nachts uit onze slaapzak moeten komen, door gillende beetverklikkers.
Een keer zwom er een zwaan door een uitstaande lijn en de andere keer zwom er een flinke otter over een lijn van Ed.
Dan sta je eerst hoopvol naar de hengels te kijken en het brandende lampje van de beetverklikker om er achter te komen dat het loos alarm is.
Hup, duiken maar weer in die warme slaapzak.



Elke ochtend haalde ik twee knapperige stokbroden voor ons beiden uit het douchecomplex en binnen afzienbare tijd werkte ik een half stokbrood met smeerworst of oude Beemsterkaas naar binnen met een dampend kopje thee.

Ed haalde op de dag wat boodschappen bij een naburig dorpje en in de avond legden we een heerlijk gekocht stukje vlees op een zelf aangestoken barbecue.
Werkte uitstekend en het was elke keer weer een plezierige belevenis op het einde van de dag.

Wijngaardslak

Woensdag kwam de kentering.
De koude dag, die rillingen over je rug liet gaan en je langzaam maar zeker afkoelde tot op het bot, bleek het enthousiasme bij Ed, maar ook bij mij danig af te laten nemen.
Kregen we in die afgelopen dagen maar een aanbeet, die beloond zou worden met een gehaakte karper, dan was het nog verdraagzaam geweest, maar bijna onderkoeld zaten we elkaar waterig aan te kijken.

Ed ging al vroeg in de avond naar bed, want die trok het niet meer van de kou en een half uur later lag ik ook onder de “wol”.



Donderdagmorgen bracht ik het verlossende woord.
Zullen we vrijdag maar opbreken en in de loop van de dag naar huis gaan, vroeg ik aan Ed, want ik zie ons zaterdag niet voor 10 uur alles afgebroken en naar de auto gesjouwd te hebben.
Ik dacht, dat je dat nooit zou vragen, sprak Ed opgelucht, want deze week was voor hem inderdaad een ware beproeving geweest, maar hij wilde geen spelbreker zijn.

Karpervissen is voor mij niet weggelegd, zei Ed nog tegen mij, nooit gedacht dat een week karpervissen vanuit een bivvy zo zwaar zou zijn, maar goed, ik heb het een keer meegemaakt.



Rob de Bailiff stelde voor om de hengelspullen in twee kleine bootjes te laden en deze over het water van plek 15 naar (de oude ) plek 14 te trekken.
Met een waadpak aan is dit best te doen omdat het water op het diepste punt slechts tot je heupen reikt.
Dat was een beste oplossing.
Ik laadde in een keer de beide boten tot aan de nok toe vol en hoefde slechts een (1) trip over de modderige bodem af te leggen.



Binnen een kwartier waren ze volgeladen en versleept naar de plek.
Hoera!, dat scheelde vele uren sjouwen over het gladde modderige pad.
De modderlaag op de bodem was ongeveer 15 tot 20 cm dik en bij elke stap zogen mijn laarzen zich vast aan de bodem.
Maar het was te doen.



Om 14.00 uur gingen we en route en ca. 22.00 uur zat ik thuis in mijn eigen luie stoel, nadat we de aanhanger afgekoppeld en gestald hadden in de loods.
De volgende morgen, zaterdag dus, zullen Ed en ik de boel uitladen, maar dat tijdstip is nog ver weg.
Dit is de tweede keer dat ik geblankt heb op La Horre, maar dat is altijd mogelijk en we zijn gelukkig niet de enige geweest op dit prachtige, grillige maar moeilijk te bevissen water.
Volgend jaar beter en ditmaal op stek 13 en wat later in de maand mei/juni.






 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator