Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| De Boswetering bij de Woerdense Verlaat.
 

    
 
De Boswetering bij de Woerdense Verlaat.


Een dag van tevoren heb ik voor Theo en mijzelf een vergunning gehaald om te mogen vissen in de Boswetering, want op de dag dat je gaat vissen kun je pas om 09.00 uur voor een vergunning terecht.

Haal je de vergunning pas om 09.00 uur terwijl je om 06.00 uur al langs de waterkant zit en je wordt in die tussentijd gecontroleerd, dan wordt je geacht zonder vergunning te vissen en krijg je een vette bekeuring ongeacht of je motieven puur en zuiver zijn of niet.



Een dagvergunning haal je bij de sluiswachter bij de sluis ôHet Sluisjeö van de Woerdense Verlaat in Noorden en kost slechts 2.50 euro.
Wil je echter een jaarvergunning, dan kost je dat 21.- euro.
We hebben om 07.00 uur afgesproken langs de waterkant en ik arriveerde ca. 06.30 uur en installeerde mij vast op een plek en begon al met uitloden.
Achter mij kon ik mijn auto parkeren en dat is wel zo makkelijk met het uitladen en sjouwen van je hengelspullen en wat je niet direct nodig hebt, kun je gerust in de auto laten liggen.



Ik had besloten om een feederhengel op te tuigen en ook een karperhengel uit te leggen.
Voor te feederen heb ik mijn Profiler Feeder 1113 van Albatros meegenomen, die op te bouwen is als 3.30 of 3.90 mtr. (4 delen) en een kurken handvat bezit met net boven de molenvoet een stukje handgreep van foam.



Aan deze hengel heb ik een Cormoran Corcast Super Match 8Pif molen bevestigd en de molenspoel is breed genoeg om snel en zonder wrijving draad af te geven.
In mijn ogen een perfecte combinatie, want hij ligt heerlijk in de hand en met een aanbeet van een mooie brasem, blankvoorn of zeelt buigt hij progressief en het is dan een genot om een vis te drillen.
Vandaag echter vis ik met deze hengel met een dobber en niet met een voerkorf.



De karperhengel is geen karperhengel die ik normaal pleeg te gebruiken.
Nee, ik gebruik hiervoor mijn zware Superior Feederhengel Extra Heavy van 4.50 mtr van Arca.
Juist, de hengel die ik ook voor de barbeel gebruik.

Op deze hengel heb ik een Shimano 4500 B Baitrunner bevestigd en ook dat is in mijn ogen een uitstekende combinatie om grove vis te drillen en de baas te blijven.
Vandaag vis ik met deze hengel met een voerkorfje en zal mijn gevoelige tip in de gaten moeten houden.



Theo arriveerde en zag dat ik al bijna in zijn geheel was ge´nstalleerd.
Mijn voertje is complex samengesteld.
Ik heb diverse grondvoeren gebruikt, zachte en harde pellets in verschillende maten maar ook in verschillende smaken toegevoegd met maden, casters, gemalen hennep, melasse, ma´s en gemalen kaas er door gemengd.

Ook heb ik er een tweetal geuren aan toegevoegd om het voer te completeren en als dit voer geen vis aantrekt, dan eet ik mijn katoenen petje met logo op.



Het beloofd een mooie dag te worden.
De wind is redelijk en je voelt dat de dag aangenaam en zonnig zal worden.
Op de achtergrond hoor ik een koekoek in verte en diverse vogels zingen om het hardst om op dit late tijdstip nog een vrouwtje te veroveren om voor nazaten te zorgen.

Ik zag een geringe beweging aan de dobber van mijn feederhengel, de twee ma´skorrels aan de haak waren opgemerkt door onze geschubde vrienden.
En weg was de dobber!
Hangen!



Een kneiter van een brasem zwom met grote slagen van zijn staartvin van mij weg en de slip van de molen gaf verrassend veel lijn mee.
Dat is een knappe, zei ik tegen Theo, kijk hem eens gaan!

Uiteindelijk verloor de brasem terrein en moest het opgeven. 56 cm, zei de meetlat en de brasem zat van top tot teen onder de paaipukkels.
Wat een fraai gezicht is dat toch.



Theo ving met regelmaat voorns, maar kreeg er nog geen brasem of zeelt aan zijn haakje.
Ik strooide een paar handen los voer bij mijn plek en ik zag dat het wolkerig naar beneden dwarrelde.
Plob!, daar stond mijn dobber weer paraat en na een paar minuten trilde het topje van de dobber en het maakte mij opmerkzaam, dat er weer vis aan mijn twee maden aan het nibbelen was.

Met een korte tik sloeg ik aan en na een zeer korte dril, kreeg ik mijn haakje bijna recht terug.
Metaalmoeheid? Tja, wat kun je verwachten van haakje maat 14.
Onderlijn vervangen dan maar en twee seconden na het inleggen, trok de volgende vis de dobber schuin naar beneden.



Een brasem van 47 cm was zo brutaal om mijn aas te nuttigen.
Vervolgens werd er door onze geschubde vrienden een pauze ingelast, want ze waren even niet meer te vinden.
Dan maar even een broodje nuttigen en wat te drinken achterover slaan.

Ik strooide weer wat voer en een handvol losse ma´s op mijn visplek.
Ik hoopte daarmee een karper of zeelt op mijn voerplek te krijgen en vrijwel direct daarna schoot mijn dobber omlaag.



Mijn slip begon weer te krijsen van plezier, want de aangeslagen vis zwom naar het midden van de plas en bleef daar een beetje stoeien.
Nou, dat mocht van mij en Theo zat ademloos toe te kijken.
Ik denk dat het een zeelt is Theo, want een brasem had het allang opgegeven, sprak ik wijsgerig.

En inderdaad, een fraai donker gekleurde zeelt keek mij met zijn rode oogjes brutaal aan.
Binnen een paar tellen zwom hij weer in zijn habitat en ik beaasde mijn haakje voor de volgende vangst.
Hoppa!, daar gaat hij weer, sprak ik met enige joligheid in mijn stem.
Maar ditmaal was het werkelijk feest.



Zeker 8 minuten bleven we in het ongewisse, wat er aan mijn haakje hing.
Niet te filmen, de vis bleef maar gaan en ik trachtte mijn dunne onderlijntje heel te houden.

Het rechtgebogen haakje van net even daarvoor kwam weer in mijn gedachten en ik was nu helemaal vastbesloten om de vis te landen, dus deed ik voorzichtig aan.
En ja hoor, een brasem van 60 cm gehaakt in zijn staart.
Dat wil natuurlijk wel strijd geven en dan is hij niet snel moegestreden.



Theo kon de spanning niet meer aan en van viel van pure emotie in een onrustige slaap.
Ik kreeg weer een aanbeet van een sterke zeelt en daar ben ik even mee in de weer geweest, toen hij zich plotseling vast zwom in een kluwen plompenbladeren.

Van alles probeerde ik om hem er uit te krijgen en terwijl hij wat later nog aan slechts een plompenblad vastzat probeerde Theo met zijn langstelige pannet de zeelt te scheppen.
Knap!, zei mijn onderlijn, toen het schepnet er ruw tegen aan kwam. Dag, knoert van een zeelt, die minstens 55 cm groot was.
Grrrrrrrrr!?



Maar ik mocht het nog een keer overdoen.
Weer kreeg ik een aanbeet vlak na het voeren en ook ditmaal voelde ik direct dat het een zeelt was die aan mijn fragiele haakje en onderlijn zat.



Theo, vertrok naar Ede rond 15.00 uur, omdat hij niet in de file wilde staan en na een half uur met twee missers, besloot ik om ook naar huis te gaan.
Het was voor mij een leuke dag met mooie brasems, ruisvoorns en zeelten en zelfs het weer speelde het spel mee, want met het zonnetje om je heen lijkt een visdag veel vrolijker.









 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator