Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| “De Heinoomsvaart” , karper en brasemparadijs?
 

    
 
“De Heinoomsvaart” , karper en brasemparadijs?


Wat mij direct opviel, was de zwoele ochtend die schijnbaar een mooie zonnige dag in petto had. Een heerlijke dag in juni, waar we veel te lang op moeten hebben wachten na een te lange winter.
Vandaag zit ik aan de Bovendijk in Wilnis, en kijk naar de ontluikende dag aan de Heinoomsvaart en wat mij direct opviel, was de rust die de plek uitstraalde.



Ik was niet de enige die deze fijne plek had opgezocht, want er waren meerdere (12) witvissers aan de waterkant bij het parkeerterrein.
Natuurlijk wisten zij ook de waarde van deze plekken in te schatten, want zij zouden niet gekomen zijn als de plekken geen veelbelovende vangsten konden waarborgen.

Het grote parkeerterrein kan tientallen auto’s bevatten en een klein gebouwtje aan de zijkant herbergt een toilet voor lieden met een kleine of grote nood.
Sommige fietsende passanten maken ook gebruik van deze faciliteit, want naast de weg is een fietspad aangelegd waar veel fietsers gebruik van maken om de omgeving te verkennen.



Ik besloot vanwege de drukte van de vele vissers aan de andere kant van de brug te gaan vissen.
Wederom had ik twee feederhengels meegenomen, een voor een dobber en een voor de inline voerkorf.
Mijn klaargemaakte voertje (droog) was weer van een fenomenale kwaliteit en bevatte meer dan twaalf ingrediënten.
Even een gedeelte overgooien van de plastiek emmer in een opvouwbare voeremmer en wat van het water van de Heinoomsvaart er bij voegen en het voertje was door zijn geurige bestanddelen gereed om vis aan te trekken.



Slechts twee handen voer vond ik nodig om op dat moment de vis op de plek te krijgen, en na elke vangst zal ik een hand voer aan de plek toevoegen om de vis op de voerplek te houden.
Ik zat al op voorhand stilletjes te genieten.
Te genieten van mijn pensionering, van mijn jarenlage vrijheid na een werkend leven, en ik hoop dat de laatste periode van mijn levensfase lang en in goede gezondheid mag voortduren.

Denk nou niet als lezer, dat ik daar dagelijks mee bezig ben, nee, dat schiet wel eens terloops in mijn gedachten.
Zip!, daar ging mijn dobber.
Met een grote haal sloeg ik aan en de vis hing aan het minuscule haakje maat 14.



De eerste vis was binnen. Geen kneiter, maar mijn handen stonken naar vis en dat was de bedoeling.
Na het onthaken en inwerpen lag mijn dobber en aas weer op bijna dezelfde plaats.
Plok, daar ging mijn dobber en weer was de haak gevuld met vis.
De volgende ruisvoorn zag in mijn aas een werkelijk heerlijke lekkernij en hapte zonder schroom naar de heerlijkheid die ik aan de haak had geregen.



Er volgde een pauze van zeker een uur, want de vis was even afwezig en na wat getril schoot mijn dobber weer naar de peilloze diepten.
En ja hoor, de volgende ruisvoorn kwam in het net.
Twee boten met enthousiaste mensen waren inmiddels vlak langs mijn zorgvuldig gevoerde stek gepasseerd.



Na een tiental minuten en twee handen met voer, kwam de volgende vis.
Schuchter werd het aas genomen, maar ik zag wat de vis probeerde uit te halen.
Ik zat met twee maden en een maïskorrel, en daar hadden ze op dit moment blijkbaar trek in.



De vissen bleven echter klein en de volgende boot kwam de plek verstoren.
Ik had al eerder gemeld, dat deze plek in de zomer en zeker in het weekend druk bevolkt zou zijn met pleziervaartuigen en bootjes, kano’s en ander drijvende gevaarten.
Mijn lijn liep weer strak en de volgende vis kondigde zich aan.



Ik kreeg hem een beetje zitten.
De volgende twee boten die langs kwamen varen, voeren gewoon vlak langs mijn dobber en uitstaande lijn van mijn feeder.
De eigenaren en “kapiteins” van deze boten hieven hun handen op als groet en vervolgden hun weg.
Waarschijnlijk hebben ze nog nooit gevist, anders wisten ze wel in te schatten, dat ze te dichtbij langs mijn uitstaande lijnen voeren.



Een half uur bleef het rustig zonder boten.
Mijn dobber bleef echter niet stil in het water staan en hij schoot weer naar de diepte.
De volgende ruisvoorn en blei kwamen tevoorschijn.
Helaas bleven de grote brasems weg en leken wel verdwenen.



Ik vond het wel eigenaardig, dat de grote jongens het lieten afweten.
Misschien lag het wel aan het weer, want de temperatuur was inmiddels gestegen naar 28 graden.
Ik zat weg te smelten in mijn T-shirt met lange mouwen en gelukkig gaf mijn paraplu mij enige beschutting tegen de brandende zon.

Daar kwam de volgende aanbeet.



Deze vis was iets groter en mijn hoop begon te groeien naar een grotere brasem.
Helaas bleef de vangst van een behoorlijke brasem uit en de volgende toegift kwam in het net.



Weer een handformaat kwam aan de kant en na het onthaken schoot hij bliksemsnel naar een veilige plek onder water.
Weer kwamen een aantal boten de plek verstoren en ik was in staat ze lek te gooien.
Een visdiefje plonsde met grote regelmaat in de vaart.
Telkens zag ik een klein visje in zijn bek, maar helaas kon ik vanwege zijn snelheid geen mooie foto maken.
Daar kwam de volgende vis in het net.
Inmiddels waren er al 20 boten voorbij mijn stek gevaren en ik besloot op te breken en naar huis te gaan.



Tijdens het opruimen, kwam er nog een bootje voorbij, maar daar ergerde ik mij niet meer aan, want de vissessie was voor mij afgelopen.



Dertien vissen had ik op de kant gebracht, geen kneiters, maar ik heb plezier gehad in het vangen er van.
Het zal wel weer een tijd duren voor ik weer in dit stukje rivier zal gaan vissen.
De voorbijgaande boten breken je op, en de bestuurders weten vaak niet (of wel) dat ze afstand moeten nemen tussen de dobber en de rest van het water.

Het lijkt er weleens op, dat ze het express doen om een reactie uit te lokken.
Tja, de ene keer stap ik in en scheld ik ze verrot en sta ze naar het leven en de andere keer denk alleen maar wat een mongolen ze zijn en niet beter weten.







 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator