Leo Olierook Fishing Adventures

    Homepage || Witvisverhalen|| De Boswetering
 

    
 
De Boswetering


De avond ervoor, was ik met Ron gaan witvissen in de Boswetering bij de Woerdense Verlaat.
’s Morgens om 06.00 uur zat ik weer met Theo aan het water en nog steeds waren de murzels aanwezig, want we werden weer aangevallen, door de kleine plaaggeesten.

Ik pakte vrij snel mijn eerste brasem van 56 cm, die voor het fotograferen het water in spartelde.
Maar gelukkig kwam de tweede al op de kant, met dezelfde afmetingen van 56 cm.



De vissen zaten vrij snel op mijn voerplek en de volgende diende zich weer vrij snel aan, want met een opsteker en langzame wegloper in de diepte zat ik te kicken en sloeg weer aan.
Mijn hengel stond weer heerlijk krom en het stoten op mijn hengeltop verraadde dat een brasem voor zijn vrijheid aan het vechten was.



Weer kwam een oergezonde kneiter in het net en mijn aasaanbieding in de vorm van een maïskorrel, een caster en een levende made aan mijn haakje brengt nog steeds vis op de kant.

Theo pakte ook zijn eerste brasem.
Hij was op de plek gaan zitten, waar ik de vorige keer zat en hij hoopte daarmee zijn vangsten te verhogen.
Inmiddels is hij er achter gekomen, dat het zuiver en alleen aan mijn voer is te danken, want na het voeren met mijn speciale voertje kwamen er vrijwel direct brasems en zeelten aan de gedekte tafel.



De eerste brasem die Theo aan de haak kreeg was gelijk van formaat, nl. 58 cm en prachtig van kleur en oersterk.
Het kon gewoon niet uitblijven, dat er een zeelt zich zou aanbieden.
Knap!, zei mijn onderlijn en een zeelt kwam met de schrik vrij, echter wel met een haakje maat 12 in de bek met een stukje onderlijn van 14 honderdste.
De volgende kreeg het niet zo gemakkelijk cadeau.



Een ijzersterke zeelt van 53 cm vocht voor zijn vrijheid, maar ik was ditmaal onverbiddelijk en deze zeelt moest en zou in mijn handen komen voor een prentje voor dit verhaal.
Het werd een gevecht op niveau, want deze zeelt wist niet van opgeven.

Mijn hengel stond krom van de power die deze vis in zich herbergde. Ik was onder de indruk van zijn kracht en uithoudingsvermogen, maar hij moest het helaas opgeven.
Hij probeerde zich nog te bevrijden door in de bladeren van de gele lisdodde te verschuilen en de onderlijn te schuren langs de stengels onder water, maar dat mocht niet baten.



Theo greep weer naar zijn hengel in de steun en begon de strijd met een volle neef van de zeelt die ik gevangen had.
Ook Theo stond met volle teugen te genieten van de strijd die een zeelt tentoon kan spreiden.
Een felle tegenstander landde in het net en het meetlint stopte bij exact 50 cm.



Het miezerde en af en toe regende het keihard.
Dat was voor de hele week opgegeven, maar dat kan ons niet weerhouden om te gaan vissen in deze prachtige wetering.
Het heeft toch wel wat.
Vissen onder je paraplu, terwijl de regen er op neerklettert en dat geeft je rust ondanks het lawaai van de vallende en soms striemende regendruppels.



Theo pakte weer een zeelt.
Ditmaal gaf de zeelt meer strijd dan de vorige en deed vermoeden, dat het een groter exemplaar kon zijn.
Theo moest alle zeilen bijzetten om de zeelt te behouden en met zijn tong tussen zijn tanden vocht hij net zo hard als de zeelt, die echter voor zijn vrijheid vocht en Theo voor het behoud van zijn onderlijn en de vis.



Eindelijk gaf de zeelt het op en was moegestreden.
Hij gleed in het schepnet en hij bleek net zo groot te zijn als de vorige zeelt die Theo had gevangen, nl. ook 50 cm.



Daarna stonden de vangsten in het teken van de ruisvoorns.
We kregen bezoek van alle formaten, die echter de 25 cm niet te boven kwamen.
Na een paar gevangen ruisvoorns kreeg ik ineens een paling (aal) aan de haak.



Het onthaken er van, ging moeizaam, maar na het onthaken wierp ik hem terug in het water.
Een snoek van zeker ruim een meter schoot vlakbij de kant op de paling af en ik zag de paling zo in zijn geopende muil verdwijnen.
Ik schrok mij een hoedje van de plotselinge kolkende wetering en de felle reactie van de snoek.

De eerste brasem die ik ving, sprong ook al ruim 50 cm volledig uit het water en nu weet ik, dat het kwam door de aanwezigheid van de aanwezige snoek, want dat had ik nog nooit eerder gezien.
Waarschijnlijk schrok de brasem van de aanwezigheid van de snoek en als vluchtreactie sprong een brasem van 56 cm volledig uit het water.
Morgen gaan we weer en wie weet wat we dan weer vangen.





 
naar boven
 

© Leo Olierook Sportsfishing Adventures 2008-2012

  Webdesign by Theo J. de Wit

Google Sitemap Generator